Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Για την υπονόμευση του μιλιταριστικού δόγματος
Ζούμε σε μια ζοφερή κατάσταση και τέσσερα χρόνια εσωτερικής υποτίμησης δεν έχουν παράξει μόνο οικονομικά αποτελέσματα. Αυτό τείνουμε πολλές φορές να το ξεχνάμε ή να το αποσιωπούμε στο δημόσιο λόγο -έστω να μην το θέτουμε με την έμφαση που του αντιστοιχεί.
 
Του Γιώργου Νιαουνάκη

Με αυτήν την έννοια, ο δημόσιος λόγος γίνεται συχνά άγονος και οικονομοκεντρικός. Όμως, το μνημόνιο είναι η βίαιη επιβολή μιας νέας ορθολογικότητας η οποία προσδοκά την αναδιοργάνωση ολόκληρης της κοινωνίας, με μια βίαιη αναπροσαρμογή. Η προσαρμογή αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί δίχως την επιστράτευση τόσο των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους (ΜΜΕ κ.ά), όσο και των κατασταλτικών (αστυνομία, στρατός).

Κοινωνική Κρίση

Είναι πλειοψηφική μια αντίληψη που θέλει έννοιες όπως η νομιμότητα, η ασφάλεια, τα εθνικά θέματα και η εξωτερική πολιτική να είναι έννοιες ουδέτερες και κατά συνέπεια «εθνικές». Όμως ο στρατός είναι μια δομή του κράτους που εμπεδώνει όψεις της κυρίαρχης αντίληψης. Όψεις όπως ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο σεξισμός η ανισότητα η πατριαρχία. Όψεις τις οποίες σωματοποιεί μέσω της πειθάρχησης, προβάλλοντας συγκεκριμένη αισθητική και πολιτισμικά πρότυπα: η κατάδοση, ο στιγματισμός ανθρώπων με περιορισμούς στη σωματική τους ικανότητα κ.ά (βλ. Ι). Τα στοιχεία αυτά εντυπώνονται ως βιώματα και επηρεάζουν - σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, εξαρτάται από τα αντισώματα -τον αξιακό κώδικα του ανθρώπου και την καθημερινότητά του, και τα συναντάμε τόσο στην κοινωνική ζωή όσο και στον δημόσιο λόγο.

Αυτό το δυσμενές κλίμα -για την καθημερινότητα του οπλίτη- επιτείνεται απο την γενικότερη πολιτικο-κοινωνική κατάσταση που γνωρίζουμε. Η δημοσιονομική πειθαρχία δεν εξαιρεί το Στρατό. Εδώ, όμως, οι περικοπές αφορούν τους μισθούς των μονίμων και τις παροχές των οπλιτών (υποδομές-ιματισμός-σίτιση), όχι τις εξοπλιστικές δαπάνες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την επιδείνωση των συνθηκών της θητείας, τη θωράκιση του στρατιωτικού μηχανισμού απέναντι στον κοινωνικό έλεγχο (μάλλον γι΄αυτό δεν απαντήθηκε η ερώτηση που κατέθεσε  η κ.ο του ΣΥΡΙΖΑ) [1], την ψυχολογική ένταση και τον πολλαπλασισμό της τάσης ροπής προς την αυτοχειρία [2].

Με πόση ελαφρότητα αντιμετωπίζει το ΓΕΣ περιστατικά «αυτοτραυματισμών», το μαρτυρά το «ψυχρό» ύφος των σχετικών δελτίων τύπου που δημοσιοποιεί. Ο δε εθιμοτυπικός κατευνασμός –υποτίθεται- της κριτικής αναζήτησης των αιτιών κλείνει το φάκελο κάθε «περιστατικού». Όπώς έχει αναφέρει ο απόστρατος αξιωματικός του Ναυτικού Αντώνης Κακαράς «η ΕΔΕ ανατίθεται σε στρατιωτικούς δικαστικούς ή σε αξιωματικούς του στρατιωτικού μηχανισμού, αυτοί διεξάγουν ανακρίσεις, όμως στο τέλος είναι υποχρεωμένοι να προστατέψουν την υπηρεσία» [3].

Πολιτική Κρίση

Ο ελληνικός στρατός αναδείχθηκε σε κέντρο εξουσίας μέσα από μια μακρά σειρά επιθετικών πολέμων, οι οποίοι νομιμοποιήθηκαν ιστορικά στη συνέχεια, χάρη στα αποτελέσματά τους,  τις αμβλύνσεις και τις αποσιωπήσεις της εθνικής θεωρίας. Και αυτό δεν αποτελεί ελληνική πρωτοτυπία. Στην Τουρκία, για παράδειγμα, μέσα από άλλες διαδρομές, ο στρατός ήρθε να καλύψει το κενό που δημιουργούσε η απουσία μιας αστικής τάξης.

Τόσο ο στρατός όσο και η αστυνομία είναι δομές οι οποίες διατηρούν μια σχετική αυτονομία και αναπαραγωγή από το κράτος και αυτό οφείλεται σ΄ ένα βαθμό στην εκκρεμότητα της «αποχουντοποίησης»[4] που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε κατά τη μεταπολίτευση.

Παρ΄ όλα αυτά η κατάρρευση των Συνταγματαρχών, υπό το βάρος της απονομιμοποίησης λόγω της τούρκικης εισβολής στην Κύπρο, η καταδίκη των πρωταγωνιστών καθώς και οι όποιες αποτυχημένες προσπάθειες «αναβίωσης» (βλ. «πραξικόπημα της πιτζάμας» 1975) σκιαγραφούν μια νέα περίοδο, στην οποία ο ελληνικός στρατός θα απωλέσει τον προνομιακό ρόλο του στο σύστημα διακυβέρνησης της χώρας.

Αυτό δε σημαίνει επ΄ουδενί ότι ο στρατός σταμάτησε να είναι φορέας ενός σωβινιστικού ακροδεξιού φαντασιακού, όπως μας υπενθυμίζουν τα εθνικιστικά συνθήματα των ανδρών της ΟΥΚ στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου του 2010 στην Αθήνα ή οι αποκαλύψεις γύρω απο την παραστρατιωτική δράση της «Πατριωτικής Πολιτοφυλακής» και του «Κέντρου Ελέγχου Όπλων» (2012).

Από την Μεταπολίτευση, το κενό που αφήνει ο στρατός, το καλύπτει προοδευτικά η «στρατιωτικοποίηση» της ΕΛΑΣ (ΜΑΤ, ΔΕΛΤΑ, ΟΠΚΕ κτλ). Αυτό, όμως, που από τη σκοπιά του στρατού αποτελεί ποιοτική αλλαγή, είναι οι τάσεις ενίσχυσης (σποραδικές, ακόμα) του κατασταλτικού ρόλου του στρατεύματος.

Την τελευταία εικοσαετία έχει εμπεδωθεί μια νέα αντίληψη για το ρόλο των ενόπλων δυνάμεων. Σύμφωνα με αυτην, τα καθήκοντά τους διευρύνονται και δεν αφορούν αποκλειστικά στη φύλαξη των συνόρων, αλλά επεκτείνονται, μεταξύ άλλων, και σε θέματα «εσωτερικής ασφάλειας». Το νέο δόγμα καθιερώθηκε μέσα στην περιρρέουσα αντιτρομοκρατική υστερία της 11ης Σεπτέμβρη. Στην Ελλάδα, την περίοδο της Ολυμπιάδας του 2004. Το γεγονός ήταν κάθε άλλο παρά συγκυριακό. Αυτό μας υπενθύμισαν δημοσιεύματα που έκαναν λόγο για σενάρια -ή ευθείες αναφορές μερίδας του αστικού πολιτικού κόσμου (βλ. Στ. Μάνος)- εμπλοκής του στρατού στην καταστολή της εξέγερσης του Δεκέμβρη. 

Επίσης, η περιβόητη άσκηση καταστολής πλήθους «Καλλίμαχος», της 71ης αερομεταφερόμενης ταξιαρχίας. Πιο πρόσφατα, η ανάληψη περιφρούρησης των επισήμων -από μεριάς ΕΔ- των τελευταίων παρελάσεων. Γεγονότα κάθε άλλο παρά «περίεργα» σύμφωνα με την «Αμυντική Στρατηγική Αναθεώρηση», όπως ονομάστηκε το νέο αμυντικό δόγμα που επικύρωσε το ΚΥΣΕΑ στα τέλη του 2001 [5]. Για να είμαστε ακριβείς, το νέο δόγμα δεν αποτελεί συμπύκνωση κάποιου εθνικού σχεδιασμού ή σχετικών κυβερνητικών εξαγγελιών. Πρόκειται για την ενσωμάτωση του νέου επιθετικού δόγματος του ΝΑΤΟ, που επικυρώθηκε στην αντίστοιχη Σύνοδο Κορυφής το 1999.

Σύμφωνα με το νέο δόγμα, οι νέες αρμοδιότητες των ενόπλων δυνάμεων στοιχειοθετούνται από την ανάγκη καταπολέμησης των λεγόμενων «ασύμμετρων απειλών». Μια διατύπωση επιτηδευμένα ελαστική στο περιεχόμενο, η οποία ήδη περιλάμβανε την υποδοχή μεταναστευτικών ροών, την καταστολή των οποίων ανέλαβαν –και εξακολουθούν να επιτελούν– τμήματα του στρατού από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Στο νέο αμυντικό δόγμα συμπεριλαμβάνονταν οι υποχρεώσεις και η συνδρομή της χώρας μας στην τυχοδιωκτική εκστρατεία κατά της «τρομοκρατίας» στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και η αποστολή στρατευμάτων εκτός συνόρων (Ιράκ, Αφγανιστάν κ.α.). Αρμοδιότητες όχι μόνο ηθικοπολιτικά καταδικαστέες, που κάθε άλλο παρά τεκμηριώνουν τον αμυντικό ρόλο των ΕΔ, αλλά και οικονομικά επιζήμιες (10 εκ.ευρώ/χρόνο για Αφγανιστάν-Κόσοβο)[6] και επικίνδυνες, ακόμα και για τη ζωή και την ακεραιότητα των ίδιων των ελλήνων στρατιωτών [7],[8].

Κρίση Ζωνών Επιρροής

Αυτή η μιλιταριστική διπλωματία -γιατί πόσο πιο κομψά μπορεί να αναφέρει κανείς τη συνδρομή των ελληνικών ΕΔ σε σφαγές εκτός συνόρων - συμπληρώνεται από τη διπλωματία των εξοπλισμών.

Παρά τα κηρύγματα λιτότητας, οι στρατιωτικές δαπάνες μάλλον εξαιρούνται των περικοπών (2012: 5,087 δις ευρώ/2,5% ΑΕΠ, αυξημένα σε σχέση με το 2011) [9]. Αν στα παραπάνω συνυπολογίσουμε το «εκσυγχρονιστικό» άγχος για ετοιμότητα-αποτελεσματικότητα που υπαγορεύει το «νέο δόγμα» που περιγράψαμε προηγουμένως, μάλλον μιλάμε για χαρακτηριστικά στρατού εν αναμονή εμπλοκής, παρά για ένα στράτευμα που έχει να διεξαγάγει αμυντικό πόλεμο απο το 1941.

Αυτό που συμβαίνει είναι οτι σε μια εποχή κρίσης και αναδιάταξης των ζωνών επιρροής (κρίση ΕΕ, Αραβική Άνοιξη, νέες περιφερειακές δυνάμεις) απαιτείται η ανανέωση της πίστης των «συμάχων» είτε με συνδρομή σε αποστολές, είτε με την εξαγορά της μέσω εξοπλισμών [10].

Έχει εδώ σημασία να πούμε ότι το εκρηκτικό μίγμα ανέχειας και απόγνωσης που δημιουργεί η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης δεν αποκλείεται, μεσοπρόθεσμα, να οδηγήσει το αστικό πολιτικό μπλοκ σε υπέρβαση του πολιτικού αδιεξόδου μέσω της πυροδότησης θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο (π.χ. ΑΟΖ). Ένα σενάριο που δεν θα πρέπει να το εξετάζουμε ως υπερβολικό, αλλά ως πιθανό ύστατο μέσο επίτευξης εθνικής ενότητας, χειραγώγησης της εργατικής τάξης και των κοινωνικών δυνάμεων γενικότερα για μια αντιδραστική υπέρβαση της κρίσης. 

Για τον «εκδημοκρατισμό»

Υπάρχουν πολλοί λόγοι να στεκόμαστε κριτικά απέναντι στο στρατό και να προσβλέπουμε στην κατάργησή του. Όμως για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο δεν αρκεί η ανάληψη κυβερνητικών καθηκόντων ή μια πράξη νομοθετικού περιεχομένου. Για το λόγο αυτό χαράσσουμε έναν άξονα «εκδημοκρατισμού».

«Όσο υπάρχει στρατός», λοιπόν, υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της επιλογής στην αντίρρηση συνείδησης και την εναλλακτική υπηρεσία παρ΄ όλο τον τιμωρητικό χαρακτήρα τον οποίο αυτή έχει (9 μήνες στρατιωτική/15 μήνες εναλλακτική υπηρεσία) [11]- διεκδικούμε την εξίσωσή της με την στρατιωτική. Αυτός είναι και ένας απο τους λόγους για τον οποίον στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε όσους αποφασίσουν να προχωρήσουν σε ολική άρνηση στράτευσης.

Όπως είπαμε,  ο στρατός μπορεί να διατηρεί μια τυπική αυτονομία από το κράτος και αυτό καθιστά την όποια παρέμβαση σε αυτόν πιο δύσκολη, ενώ οι δίαυλοι πληροφορίας και ελέγχου είναι περιορισμένοι. Η ιστορική εμπειρία όμως κάθε άλλο δείχνει ότι αποτελεί μια δομή κλειστό κέλυφος. Οι παρεμβάσεις της Αριστεράς, οι καταγγελίες φαντάρων για συγκεκριμένα περιστατικά και παραβάσεις, το «Δίκτυο Σπάρτακος» και η «Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων», ο «Συνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης» και τα κινήματα αλληλεγγύης τεκμηριώνουν στο σήμερα, τον παραπάνω ισχυρισμό.

Όμως ανησυχητικά περιστατικά είναι υπαρκτά, αναφέραμε προηγουμένως ορισμένα και επειδή ενώ το «νέο δόγμα» εμπεδώνεται, η «δυναμική» της Μεταπολίτευσης μοιάζει να περιορίζεται, δημιουργείται μια επιτακτική ανάγκη ανάληψης συγκεκριμένων πολιτικών πρωτοβουλιών.

Για το λόγο αυτό είναι απαραίτητο ένα κίνημα εντός-εκτός του στρατού το οποίο να υπονομεύει το «νέο δόγμα» και να ανοίγει την προοπτική του εκδημοκρατισμού, του κοινωνικού ελέγχου, της οικονομικής και πληροφοριακής διαφάνειας πλάι σ’ έναν πολιτικό αγώνα για μια δημοκρατία - ταξικά μεροληπτική.

Αντιστρατευόμαστε την ιδεολογία που αναγνωρίζει τη θητεία συμπλήρωμα της βασικής ή Λυκειακής εκπαίδευσης γι΄ αυτό και διαφωνούμε με την υποχρεωτική στράτευση στα 18 Διεκδικούμε τη μείωσή της διαρκειάς της στους 6 μήνες, στην προοπτική του περιορισμού της στη βασική στη συνέχεια. [12]

Ερώτημα

Κλείνοντας, οφείλουμε να θέσουμε ένα ερώτημα:

Aν, κάθε κατασταλτικός μηχανισμός αυτού του κράτους, με την ιδεολογία που ενσωματώνει (εθνικισμός, ιεραρχία κλπ), μπορεί να υπηρετήσει τους σκοπούς μιας κυβέρνησης της Αριστεράς. Ή, αντίστοιχα, ποιο είναι το δομικό όριο των δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων που μπορεί μια τέτοια κυβέρνηση να προτείνει.

Σε κάθε περίπτωση, η όποια απάντηση πρέπει να λαμβάνει υπόψιν τα εξής:

Διαχρονικά ο ελληνικός καπιταλισμός επιχειρούσε να ξεπεράσει τα αδιέξοδά του με μια πολιτική ενσωμάτωσης μέσω εκδοχών στρατιωτικής οργάνωσης της νομιμότητας. Γι΄ αυτό, η Αριστερά οφείλει να είναι πάρα πολύ προσεκτική στο πώς αντιμετωπίζει τα λεγόμενα «εθνικά θέματα» στο πλαίσιο μιας εναλλακτικής λύσης. Σε αντίθετη περίπτωση, κινδυνεύει να αφομοιώσει επικίνδυνες όψεις της κυρίαρχης εθνικής θεωρίας και να καθορίσει το περιεχόμενο των πολιτικών της υποτακτικά προς ένα ενδεχόμενο - σύγχρονο σχέδιο στρατιωτικής οργάνωσης της νομιμότητας εκ μέρους του ελληνικού καπιταλισμού.

Όταν η θέση-κλειδί στην οικονομία δεν αρκεί πια για να διατηρήσει την κυριαρχία, ο άμεσος καταναγκασμός στην αποδοχή του καταπιεστικού μηχανισμού της «νομιμότητας» εκβιάζει την συναίνεση μέσα από στερεότυπα του «εθνικού λόγου». Τα στερεότυπα αυτά, διαμορφώνουν τη συγκατάθεση στρωμάτων από τις καταπιεζόμενες τάξεις στον μιλιταρισμό και τον εθνικισμό - ως νέες μορφές θωράκισης της «κατασταλτικής νομιμότητας» σε συνθήκες κρίσης. Ο εθνικός λόγος μπορεί να γίνει ο πολιορκητικός κριός για την διάχυση της νέας ιδεολογικής επιβολής με τρόπο ανασταλτικό για τις ταξικές συμμαχίες. Συμμαχίες απαραίτητες ως υπόβαθρο για μια πολιτική αριστερής διεξόδου.

Το κείμενο αποτελεί επεξεργασμένη μορφή εισήγησης στην ανοιχτή συζήτηση του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ «για τους Αντιρρησίες Συνείδησης και το στρατό» (Πολυχώρος Ανοιχτής πόλης, 15.5.2013).

---------------------------------

[1]. Σχετικά με τα πρόσφατα περιστατικά αυτοκτονίας στρατευμένων στον Έβρο, ΣΥΡΙΖΑ, 26.2.2013

[2] Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου, 68 αυτοτραυματισμοί (2000-11), εκ των οποίων 54 είναι οπλίτες και 14 μόνιμοι στρατιωτικοί (Αξ-ΕΠΟΠ).

[3]. «Ο στρατός που τρώει τα παιδιά του», tvxs.gr 03.12.2009

[4]. «[..]Ο στόχος της μεταπολιτευτικής στρατηγικής δεν ήταν ο εκδημοκρατισμός του στρατού. Οργανωτικά και ιδεολογικά, ήταν η πειθάρχηση του στρατού στις συντεταγμένες αυτής της στρατηγικής. [..] Η σκληρή αλλά και διπλωματική στάση απέναντι στους πρωτεργάτες του Παπαδοπουλικού αλλά και του Ιωαννιδικού πραξικοπήματος (ας θυμηθούμε ότι η δίωξη των πρωταιτίων έγινε βάση μηνύσεων ιδιωτών) αλλά και η προσπάθεια με κάθε τρόπο να διατηρηθεί το κύρος του στρατού από την άλλη[..]» Στο: «Η θέση του στρατού στη δομή της κρατικής εξουσίας στην Ελλάδα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο», Θέσεις 1983

[5]. «Μεταμοντέρνοι συνταγματάρχες», Ιός, 14.11.2004

[6]. «350.000 ευρώ τη μέρα κοστίζει η ελληνική συμμετοχή στις ΝΑΤΟϊκές επιχειρήσεις στη Λιβύη», Iskra.gr, 21.04.11

[7]. Κίνηση για την Εθνική Άμυνα,  «Ανακοίνωση για την επίθεση στην ελληνική αποστολή στο Αφγανιστάν», 15.11.2005

[8]. «Άμεση αποχώρηση των ελληνικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν ζητούν ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ», tvxs.gr 16.04.2012

[9]. http://www.sipri.org/research/armaments/milex

[10]. «Χορός από μίζες... made in Germany», Αυγή, 04.04.2010

[11]. Διεθνής Αμνηστία:
http://www.amnesty.org.gr/wp-content/uploads/2011/05/2011_Leaflet_draft.pdf

[12]. Περισσότερες Θέσεις:  Απόφαση 5ου Συνεδρίου Νεολαίας Συνασπισμού, Παράρτημα 2 -Θέσεις για το Στρατό, Δεκέμβρης 2007 και «Θητεία-Αντιρρησίες Συνείδησης. Συμβολή της Επιτροπής Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ στο Πρόγραμμα», Μάρτιος 2009.


Σημείωση

Mια κριτική στην ΕΛΔΥΚ

Η Κύπρος, εκτός του ότι αποτελεί μια πολύπαθη περίπτωση εξαιτίας του ζητήματος της διχοτόμησης, έχει να διαχειριστεί και τις λεπτές ισορροπίες που δημιουργούνται από τις νέες ανακατατάξεις στην περιοχή, αλλά και τα ενεργειακά κοιτάσματα. Η αποστολή ελληνικών δυνάμεων στην Κύπρο σε μονάδες υψηλής ετοιμότητας λόγω των ιδιαίτερων αυτών χαρακτηριστικών δημιουργεί ένα ασφυκτικό ψυχολογικό κλίμα για τους οπλίτες. Θεωρούμε ότι κανένας οπλίτης δεν πρέπει να υποχρεούται σε μια μετάθεση στις δυνάμεις της ΕΛΔΥΚ, όχι μόνο γιατί δημιουργεί εντατικές συνθήκες για τους οπλίτες, ή τους καθιστά ευάλωτους σε μια περιοχή που «βράζει», αλλά και γιατί θεωρούμε ότι οι εγγυήτριες δυνάμεις (ΕΛΔΥΚ, ΤΟΥΡΔΥΚ και οι αντίστοιχες βρετανικές) φυσικοποιούν τον διαμελισμό του νησιού και τον διαχωρισμό μεταξύ των ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων. Ο αγώνας για την ανεξαρτησία και την επανένωση του νησιού περνάει μέσα από την απόσυρση όλων των στρατευμάτων. Στον αγώνα αυτόν μπορεί και πρέπει να συνδράμουν οι αριστερές και κοινωνικές δυνάμεις σε Ελλάδα και Τουρκία, με πρωτοβουλίες όπως η καμπάνια αμοιβαίας μείωσης εξοπλιστικών δαπανών (Συνασπισμός-ODP) που έγινε το 2007 στο Αϊβαλί.


Γιώργος Νιαουνάκης
RED
Notebook
16 Μαΐου 2013 - 11:10 pm | Γιώργος Νιαουνάκης
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Αλληλεγγύη στον Μουρατ Κανατλί
Κυριάκος Κοιλιάρης
1/03/2014
Πολλές αντιδράσεις προκάλεσε ανάμεσα στους Τουρκοκύπριους η απόφαση του στρατιωτικού δικαστηρίου να καταδικάσει σε 10 μέρες φυλάκιση τον Μουράτ Κανατλί, οργανωτικό γραμματέα του τουρκοκυπριακού κόμματος ΥΚΡ (Κόμμα Νέα Κύπρος) λόγω της άρνησής του να συμμετάσχει σε στρατιωτική άσκηση ως έφεδρος. Ο Μουράτ είναι αρνητής στράτευσης για πολιτικούς λόγους.
 
 
Το μεγάλο πάρτι των εξοπλισμών
Συνέντευξη του Γιώργου Κυρίτση στο left.gr
19/01/2014
Για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς τις μίζες και το «μαύρο χρήμα» που άρπαξαν πολιτικοί, ανώτατοι αξιωματικοί του στρατού και επιχειρηματίες, το left.gr και ο Άγγελος Καλοδούκας συζητούν με τον δημοσιογράφο της «Αυγής» Γιώργο Κυρίτση, που επί πολλά χρόνια υπήρξε στρατιωτικός συντάκτης
 
 
Ο στρατός προέρχεται και απο τις δύο πλευρές του Αιγυπτιακού διχασμού- πρέπει τώρα να τις κρατήσει διαιρεμένες;
Ρόμπερτ Φίσκ
4/07/2013
Τα αιτήματα της επανάστασης του 2011 δεν εκπληρώθηκαν ... αλλά ο στρατός δεν κατέχει τις απαντήσεις..
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 3:22 pm  
  Γιατί ο Καμίνης δεν είναι ο αθηναίος Μπουτάρης
Γιάννης-Ορέστης Παπαδημητρίου
 
     
  Προς στιγμή, σε κάποια σημεία, ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης ομοιάζουν, κυρίως στην προτεραιότητα του ελεύθερου επιχειρείν και στην αντιπάθεια προς το συναθροίζεσθαι. Πρόκειται, ωστόσο, για δύο ασυμπτωτικές τετραετίες, από τις οποίες προκύπτουν δύο πολύ διαφορετικές πόλεις
     
 
  20 Μαΐου 2014 - 1:16 pm  
  Αλέξης Μπένος: Τα κινήματα βασικό στοιχείο της πολιτικής μας
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η κριτική στην ψήφο ανάθεσης είναι συνυφασμένη με την ίδια την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί σύνθεση κινημάτων και έφτασε στη σημερινή δύναμή του με βάση την κινηματική του δράση και όχι την πειθώ μαυρογιαλούρικου τύπου «ψηφίστε μας και θα καθαρίσουμε εμείς για όλα σας τα προβλήματα».
     
 
  22 Μαΐου 2014 - 10:14 am  
  Η Κεντροαριστερά και το βιοπολιτικό διοικητικό κράτος
Δημήτρης Μπελαντής
 
     
  Μια σοβαρή διάσταση του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών αποτέλεσε η αρκετά έως πολύ καλή επίδοση της Κεντροαριστεράς (Ελιά, ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι κλπ) και ιδιαίτερα της Ελιάς στους μεγάλους δήμους (Καμίνης, Μπουτάρης), αλλά και σε πολλές από τις περιφέρειες (οι εκπρόσωποι της Κεντροαριστεράς μετέχουν στον δεύτερο γύρο σε 7 από τις 12 περιφέρειες έναντι 5 του ΣΥΡΙΖΑ)
     
 
  21 Μαΐου 2014 - 3:42 pm  
  Υγεία και πνευματικά δικαιώματα
Παναγιώτης Κουρουμπλής
 
     
  Η αδυναμία πρόσβασης μεγάλης μερίδας του πληθυσμού σε αναγκαία φάρμακα είναι από τις πιο σημαντικές πτυχές της υγειονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα. Για το φαινόμενο των ανασφάλιστων καρκινοπαθών που αναγκάζονται να διακόψουν τη θεραπεία τους επειδή δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο κόστος της ιδίοις πόροις, η κυβέρνηση φέρει βαρύτατη ευθύνη, διότι υπάρχουν λύσεις στο πρόβλημα της πρόσβασης σε φθηνά φάρμακα ακόμα και εντός του μνημονιακού πλαισίου.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr