Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
[Φάκελος Δημοκρατία] Η εμμονή για γνώση στην κοινωνία της αγοράς
Με το κείμενο του Γιάννη Πεχτελίδη κλείνει σήμερα ο Φάκελος Δημοκρατία, που άνοιξε το Red Notebook τον Ιανουάριο. Στο αφιέρωμα περιλήφθηκαν τα κείμενα των Αλέξανδρου Κιουπκιολή, Γιώργου Κατσαμπέκη, Υβόν Κοσμά και Κώστα Χριστόπουλου. Όλα τα κείμενα του αφιερώματος, που επιμελήθηκε ο Γιώργος Κατσαμπέκης, μπορείτε να τα βρείτε εδώ: www.rednotebook.gr/details.php?id=8700
 
Του Γιάννη Πεχτελίδη


Με αφορμή τις τρέχουσες μεταρρυθμίσεις της τριτοβάθμιας κυρίως εκπαίδευσης στην Ελλάδα, θα επιχειρήσω να διατυπώσω κάποιες σκέψεις για τις εξελίξεις στα εκπαιδευτικά συστήματα της Ευρώπης και των Η.Π.Α., και τη σχέση τους με την ηγεμονία ενός νεοφιλελεύθερου οικονομικού και πολιτικού ορθολογισμού, καθώς και τις συνέπειες αυτών των εξελίξεων πάνω στα παιδαγωγικά υποκείμενα (μαθητές και εκπαιδευτικούς) και την κοινωνίαΘεωρώ ότι, η εκπαίδευση είναι ένας χώρος όπου αλληλεπιδρούν το κράτος, η οικονομία και η πολιτισμική ζωή, και οι τρέχουσες μεταρρυθμιστικές προτάσεις αντανακλούν αυτή την αλληλεπίδραση.

Ο εκπαιδευτικός θεσμός είναι το κοινωνικό σημείο επαφής της πολιτικής με την οικονομία. Η οργάνωση και λειτουργία της εκπαίδευσης ως κρατικού μηχανισμού καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τα προβλήματα που συνδέονται με το κυρίαρχο μοντέλο οργάνωσης της οικονομικής ζωής και τη νομιμοποίηση της διαδικασίας αυτής.[1] Είναι γνωστό ότι όταν υπάρχει σοβαρή οικονομική και πολιτική κρίση το κράτος συνήθως αντιδρά με την ιδιωτικοποίηση ενός μέρους των προβλημάτων ώστε να απαλλαγεί από αυτά. Προσπαθεί με άλλα λόγια να μεταβιβάσει την κρίση στον ιδιωτικό τομέα, δημιουργώντας για παράδειγμα μια “πλουραλιστική” αγορά στην εκπαίδευση. Ανοίγοντας την εκπαίδευση στην “ελεύθερη αγορά” και άρα μειώνοντας τον κρατικό έλεγχο της παιδείας, το κράτος απαλλάσεται από την κριτική για την αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος, κυρίως αναφορικά με την αντιμετώπιση των κοινωνικών ανισοτήτων. Παράλληλα, επιχειρεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα και με άλλους τρόπους στην καθημερινή λειτουργία του εκπαιδευτικού θεσμού εφαρμόζοντας διοικητικά μοντέλα που αναπτύσσονται στην οικονομία κάτω από την ιδεολογική κάλυψη ενός λόγου γύρω από τα ατομικά δικαιώματα σε συνδυασμό με τη νεοφιλεύθερη γλωσσική ορολογία και τις μεθόδους του επιχειρηματικού καπιταλισμού στην εκπαίδευση.

Το παράδοξο του νεοφιλελευθερισμού έγκειται στο ότι σε ένα ρητορικό επίπεδο αναπτύσσει έναν λόγο κατά του κρατισμού, ο οποίος υποτίθεται ότι δημιούργησε τις παθογένειες της κοινωνικής δομής, διακηρύσσοντας την ανάγκη περιορισμού της κρατικής παρέμβασης για να αφεθεί ελεύθερη η οικονομία και γενικότερα η κοινωνία. Στο επίπεδο όμως της καθημερινής ζωής ενεργοποιεί και εντατικοποιεί ρυθμιστικές πρακτικές διακυβέρνησης των υποκειμένων με στόχο τη διασφάλιση της διαδικασίας συσσώρευσης κεφαλαίου, την απρόσκοπτη κυκλοφορία του, και τη διατήρηση της δημόσιας τάξης. Το νεοφιλεύθερο πρόταγμα δεν στοχεύει μόνο στην αναδιανομή του κεφαλαίου αλλά και στον επαναπροσδιορισμό των ορίων του πολιτικού, και άρα και της εκπαίδευσης ως βασικής πτυχής του πολιτικού [2]. Ο νεοφιλελευθερισμός λοιπόν διαχέεται εκτός του οικονομικού πεδίου και υπεισέρχεται δυναμικά στο πεδίο του πολιτικού. Πέρα από οικονομικό δόγμα είναι και μια πολιτική ορθολογικότητα διακυβέρνησης που επιδιώκει μια συγκεκριμένη κοινωνική κανονικότητα, η οποία θεμελίωνεται στην υπαγωγή όλων των όψεων της ζωής σε μια υπολογιστική λογική της παραγωγικότητας. Πρόκειται για μια συστηματικά επεξεργασμένη, παρεμβατική και κανονιστική πολιτική ορθολογικότητα που παράγει συγκεκριμένα αποτελέσματα εξουσίας, που διευκολύνουν μια ορισμένη κατανομή γνώσεων, αξιών και προνομίων [3].

Το οικουμενικό διακύβευμα των ημερών μας δεν είναι η οικονομία της αγοράς, αλλά η κοινωνία της αγοράς [4]. Σημαντικό εργαλείο διαμόρφωσης μιας τέτοιας κοινωνίας που θα κατοικείται από τον homo economicus είναι η εκπαίδευση. Στον εκπαιδευτικό θεσμό τα παιδαγωγικά υποκείμενα υποβάλλονται με συστηματικό τρόπο στη νόρμα του “επιχειρηματικού εαυτού”, ο οποίος οριοθετεί την ανθρώπινη ιδιότητα. Στόχος παραμένει ο έλεγχος να ασκείται μέσω της συγκρότησης καθορισμένων υποκειμενικότητων. Δηλαδή τα υποκείμενα εκπαιδεύονται να σκέφτονται, να αισθάνονται και να ενεργούν με τρόπους που δεν αμφισβητούν την νεοφιλελεύθερη ηγεμονία. Σ’ αυτή τη μορφή διακυβέρνησης ή καθοδήγησης των υποκειμένων σε καθορισμένους ηθικοπολιτικούς και οικονομικούς στόχους κρίσιμο ρόλο έχει ο λόγος της ατομικής ευθύνης. Ο λόγος αυτός όπως εκφέρεται συστηματικά και ευλαβικά από τεχνοκράτες και ειδήμονες στόχο έχει να εκπαιδεύσει πώς να είναι και πώς να μην είναι τα υποκείμενα, πώς να πράττουν και πώς να μην πράττουν, πώς να συμμορφώνονται στις επιταγές του νόμου, μ’ άλλα λόγια, πώς να ζούνε και να επιθυμούνε. Ο συγκεκριμένος νεοφιλελεύθερος λόγος αναπτύσσεται γύρω από την έννοια της ελευθερίας, η οποία όμως αποκτά ένα αντιδημοκρατικό περιεχόμενο, καθώς νοείται αποκλειστικά σε σχέση με οικονομικούς όρους, όπως είναι η ελεύθερη οικονομική δραστηριότητα, η ελεύθερη επιχειρηματικότητα, η ελευθερία επιλογής προϊόντων, αγαθών και υπηρεσιών. Η ελευθερία δεν έχει κανένα νόημα εκτός της εμβέλειας της αγοράς. Η οικονομία ανάγεται σε απόλυτη αρχή και προωθείται μια ορισμένη οικονομική ορθολογικότητα. Η κριτική, η αντίσταση, οι συλλογικότητες που αναπτύσσονται γύρω από μια μη αγοραία λογική θεωρούνται ξεπερασμένες πρακτικές και οπισθοδρομικές γραφικότητες. Αν λάβουμε υπόψη ότι τα πανεπιστήμια είναι οι κατεξοχήν χώροι όπου παράγεται η κριτική σκέψη, ποικίλες μορφές συλλογικότητας, και γενικότερα ορθολογικότητες που δεν έχουν συνάφεια με την αγοραία ορθολογικότητα, γίνεται σαφές για ποιο λόγο η κυβέρνηση έθεσε ως στρατηγική προτεραιότητα την άμεση και ταχύτατη μεταρρύθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Η εκπαίδευση είναι ένα από τα κρίσιμα πεδία όπου αναδιοργανώνεται η σχέση καπιταλισμού και δημοκρατίας, και η αγορά μετατρέπεται σε υπέρτατη αρχή νομιμοποίησης των πολιτικών αποφάσεων για την οργάνωση και λειτουργία του εκπαιδευτικού θεσμού σε μια εμπορευματική και επιχειρηματική κατεύθυνση.

Η προσπάθεια εμπορευματοποίησης της εκπαίδευσης δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, ωστόσο αυτό που συμβαίνει στις μέρες μας δεν έχει ιστορικό προηγούμενο. Οι άνθρωποι αγοράζουν όλο και περισσότερα διαπιστευτήρια και πτυχία που αξίζουν όλο και λιγότερο. Για να υιοθετήσουμε την προσφιλή στην εποχή μας γλώσσα της “αγοράς”, οι πωλητές των διαπιστευτηρίων πιέζονται να παράγουν περισσότερα επίσημα έγγραφα που πιστοποιούν την κατοχή συγκεκριμένων γνώσεων και δεξιοτήτων, ενώ οι αγοραστές ή οι πελάτες παροτρύνονται άμεσα ή έμμεσα να αγοράζουν και να συσσωρεύουν όσο γίνεται περισσότερα πτυχία και βεβαιώσεις. Ακόμα και αν έχουν χρεωθεί για να αγοράσουν τα πιο πρόσφατα διαπιστευτήρια, αισθάνονται ότι πρέπει να αγοράσουν τα επόμενα, που σημαίνει νέα δάνεια και χρέη, μέχρι να εξασφαλίσουν μία εργασία που θα αποσβέσει τη συνολική επένδυση.

Τι σημαίνει αυτή η εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης και ο παροξυσμός για την απόκτηση διπλωμάτων και πτυχίων για τους ανθρώπους, τον εκπαιδευτικό θεσμό και την κοινωνία; Η εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης, που τελευταία προωθείται δυναμικά και στρατηγικά και στη χώρα μας, νομιμοποιεί τον ανορθολογισμό. Η εμπειρία από πολλά πανεπιστήμια της Ευρώπης και των Η.Π.Α. μας δείχνει ότι, οποιαδήποτε μορφή γνώσης είναι αποδεκτή αρκεί να υπάρχει ζήτηση γι’ αυτή. Οποιοσδήποτε μπορεί να επιλέξει ένα “ψευτο”-πρόγραμμα σπουδών το οποίο παρέχει ένα δίπλωμα, εάν υπάρχουν τα χρήματα για να αγοραστεί. Επομένως, το κριτήριο πλέον δεν είναι η επιστημονικότητα ή η εγκυρότητα της παρεχόμενης γνώσης. Τα προγράμματα σπουδών και οι εξετάσεις γίνονται πιο εύκολα, προκειμένου να αυξηθεί ο αριθμός των επιτυχόντων και να αποφευχθεί μια ενδεχόμενη μείωση εγγραφών και άρα εσόδων [5]. Είναι σημαντικό να λάβουμε υπόψη ότι, η εμπορευματοποίηση της παιδείας αναδομείται για να κατευθύνει τους νέους σ’ ένα ευέλικτο και επισφαλές εργασιακό σύστημα. Το σύστημα αυτό είναι διαστρωματωμένο. Σχηματικά μπορούμε να πούμε ότι, μια προνομιούχα ελίτ βρίσκεται στην κορυφή, μια σχετικά μικρή τεχνική εργατική τάξη στο μέσον και στη βάση (που δεν έχει πάτο) ένα διογκούμενο κοινωνικό στρώμα ανθρώπων που εργάζονται και ζουν στην επισφάλεια. Η όλο και πιο συχνά αποκαλούμενη εκπαιδευτική βιομηχανία παράγει και πουλάει εμπορεύματα, όπως είναι τα πτυχία, τα διπλώματα και οι απόφοιτοι, ωστόσο γνωρίζουμε ότι μεγάλος αριθμός πτυχιούχων δεν πρόκειται να εισέλθει σε μια επαγγελματική καριέρα αντίστοιχη των πρόσοντων που κατέχει. Μια εκπαίδευση που πουλιέται ως επένδυση αλλά δεν έχει οικονομικό και κοινωνικό αντίκρυσμα για τους περισσότερους αγοραστές είναι, όπως λέει και ο Guy Standing, πολύ απλά μια απάτη.
 
Το νεοφιλελεύθερο κράτος έχει μετασχηματίσει το εκπαιδευτικό σύστημα σε ένα συνεκτικό μέρος της κοινωνίας της αγοράς, σπρώχνοντας την παιδεία στην κατεύθυνση της αύξησης του “ανθρώπινου κεφαλαίου” (γνώσεις και δεξιότητες) και της επαγγελματικής προετοιμασίας. Ωστόσο, η προσπάθεια βελτίωσης του “ανθρώπινου κεφαλαίου” δεν δημιούργησε καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές για τους νέους. Οι οικονομίες γεννάνε συνέχεια νέους τύπους εργασίας, αλλά θα πρέπει να δούμε ποια είναι η κατεύθυνσή τους. Για παράδειγμα, στις Η.Π.Α. μόλις το ένα τρίτο των νέων εργασιών θα καταληφθούν από απόφοιτους πανεπιστημίων. Μπορούμε να αναλογιστούμε ότι στην Ελλάδα, που δεν καταλαμβάνει μία μητροπολιτική θέση στον παγκόσμιο καπιταλισμό, τα πράγματα είναι ακόμη πιο δύσκολα για τους νέους. Στη χώρα μας επιβάλλεται με έναν ριζοσπαστικό τρόπο ένα παραγωγικό μοντέλο που δεν αντιστοιχεί στο μεγάλο αριθμό πτυχιούχων. Εδώ εντοπίζεται ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα, το οποίο έγκειται στην ασυμφωνία που υπάρχει ανάμεσα στις επιθυμίες και φιλοδοξίες των νέων και σ’ ένα παγκοσμιοποιημένο εκπαιδευτικό σύστημα που πουλάει με εντατικούς ρυθμούς διαπιστευτήρια σε μια ψεύτική προοπτική. Οι περισσότερες εργασίες που προσφέρονται δεν απαιτούν όλα αυτά τα χρόνια εκπαίδευσης. Επομένως, το να παρουσιάζεται η εκπαίδευση ως προετοιμασία των νέων για μια ανοδική κοινωνική κινητικότητα ή για μια επαγγελματική σταδιοδρομία με προοπτική δημιουργεί απογοητεύσεις, ψυχολογικές και κοινωνικές εντάσεις και συγκρούσεις. Ακόμη, είναι γεγονός ότι τις τελευταίες δεκαετίες η επαγγελματική εκπαίδευση φθίνει, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και τις Η.Π.Α. Οι περισσότεροι νέοι στρέφονται στα πανεπιστήμια, διότι θεωρούν ότι τα πανεπιστημιακά πτυχία έχουν μεγαλύτερη οικονομική και κοινωνική αξία. Οι απαιτήσεις όμως της οικονομίας είναι ενάντια στους πτυχιούχους. Δεν είναι τυχαίες οι τελευταίες δηλώσεις του νυν έλληνα υπουργού παιδείας, κυρίου Αρβανιτόπουλου, για την ανάγκη να στηριχθεί η επαγγελματική εκπαίδευση, όπως και οι σχετικά παρόμοιες δηλώσεις του Ομπάμα για τα κοινοτικά κολέγια, αλλά και άλλων ηγετών, πολιτικών, τεχνοκρατών και ειδημόνων, οι οποίοι προετοιμάζουν τους νέους για ένα χαμηλότερο επίπεδο εργασιακής ζωής. Με λίγα λόγια, η ιδέα είναι “υποβαθμισμένα πτυχία για υποβαθμισμένους εργαζόμενους” [6].

Η παιδεία λοιπόν ανακατασκευάζεται με τους όρους και τη γραμματική της επιχειρηματικής λογικής. Ο δημοκρατικός λόγος για την παιδεία, που αναπτύσσεται γύρω από την έννοια της γνώσης ως δημόσιου αγαθού στο οποίο δικαιωματικά ο κάθε πολίτης θα πρέπει να έχει πρόσβαση, δέχεται σφοδρή επίθεση από την νεοφιλελεύθερη κυβερνολογική και πρέπει να ανασυνταχθεί για να την αντιμετωπίσει αποφασιστικά.

Είναι κοινός τόπος πλέον ότι η κυρίαρχη ιδεολογία παράγεται και αναπαράγεται μέσα από κρατικούς μηχανισμούς όπως το σχολείο, όπως όμως και ότι η ηγεμονία μιας κυρίαρχης ομάδας δεν είναι οριστική και τετελεσμένη, αλλά μια δυναμική διαδικασία στην οποία η κυρίαρχη τάξη προσπαθεί να αποσπάσει τη συναίνεση των κυριαρχούμενων [7]. Το σχολείο είναι ένα σημαντικό μέσο για τη δημιουργία αυτής της συναίνεσης ως προς τη διαδικασία  συσσώρευσης κεφαλαίου που συνδέεται με την υποβάθμιση των ανθρώπων σε απλά οικονομικά υποκείμενα. Ο εκπαιδευτικός χώρος, ως βασικός θεσμός του κράτους, αποτελεί ένα πεδίο αντιπαράθεσης και σύγκρουσης ανάμεσα σε διαφορετικές κοινωνικές ομάδες. Η επιβολή της κυρίαρχης ιδεολογίας γίνεται είτε βίαια είτε με τη δημιουργία μιας συναίνεσης μεταξύ των αντιμαχόμενων ομάδων, συνήθως το δεύτερο. Η διατήρηση της ηγεμονίας είναι προϊόν μιας συνεχούς διαδικασίας συγκρούσεων, αγώνων και συμβιβασμών. Συνεπώς, η εκπαίδευση δεν προσαρμόζεται απόλυτα στα συμφέροντα της ηγεμονικής τάξης [8] Ακόμα και η μεταρρύθμιση στη διοίκηση και τη λειτουργία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα είναι μέρος αυτής της διαδικασίας και αντανακλά τις συγκρούσεις στο εσωτερικό του κράτους, αλλά και τα προβλήματα νομιμοποίησης και συναίνεσης για τις κυρίαρχες οικονομικές σχέσεις και την υπάρχουσα κοινωνική δομή.

Η συναίνεση όμως προϋποθέτει την ικανοποίηση ενός μέρους των συμφερόντων των μη προνομιούχων κοινωνικών ομάδων. Επιπλέον, όπως ισχυρίζονται και οι Hardt & Negri [9] η γνώση βρίσκεται στον πυρήνα των σύγχρονων κοινωνικών σχέσεων. Στη φάση της βιοπολιτικής οικονομίας κεντρικό ρόλο έχει η μαζική παραγωγή διανοητικής εργασίας. “Φοιτητές, διανοητικοί εργάτες και όσοι δουλεύουν σε αστικές εργασίες υπηρεσιών - ό,τι ορισμένοι ονομάζουν γνωστικό πρεκαριάτο”[10] συμμετέχουν ενεργά στους κοινωνικούς αγώνες ενάντια στη φτώχεια και τις κοινωνικές διακρίσεις, και υπέρ της ελευθερίας. Ο συνδυασμός της συνεχούς βελτίωσης του “ανθρώπινου κεφαλαίου” και της περιορισμένης αξιοποίησής του έχει δημιουργήσει μια δυναμική αφενός ανατροπής των συνθηκών εργασίας και εκμετάλλευσης, αφετέρου επανανοηματοδότησης της δημοκρατίας. Οι νέοι συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωση των πραγμάτων, αλλά με τους δικούς τους όρους, οι οποίοι πηγάζουν από την ιδιαίτερη ζωντανή τους κοινωνική εμπειρία ως μαθητών, ως φοιτητών, ως εργαζομένων, ως νέων. Τα νοήματα της δημοκρατίας, του πολίτη, της παιδείας, της εργασίας, της νεότητας, κλπ. διαμορφώνονται σε καθημερινά συμφραζόμενα και άρα δεν είναι οριστικά και τελεσίδικα. Αυτό επιβεβαιώνεται από την πληθώρα των αγώνων που ξεκίνησαν το 2011 και έχουν οδηγήσει στη δημιουργία συλλογικοτήτων που παράγουν νέες μορφές υποκειμενικότητας, ικανές για σύμπραξη και πολιτική δράση. Η εκπαίδευση αποδεικνύεται ότι αποτελεί ένα προνομιακό μέτωπο αγωνισμού· πάντοτε ήταν.

 
_______________________

Σημειώσεις

[1] Apple M., Εκπαίδευση και Εξουσία, Θεσσαλονίκη: Παρατηρητής, 1993, σελ.51.

[2] Peters A.M., “Neoliberal Governmentality: Foucault on the Birth of Biopolitics, στο M. A. Peters, A.C. Besley, M. Olssen, S. Mauer and S. Weber (επιμ.), Governmentality Studies in Education, Rotterdam: Sense Publishers, 2009.

[3] Αθανασίου Α., Η κρίση ως “κατάσταση έκτακτης ανάγκης”. Κριτικές και αντιστάσεις, Αθήνα: Σαββάλας, 2012.

[4] Στο ίδιο

[5] Standing G., The Precariat. The new dangerous class, London & New York: Bloomsbury, 2012.

[6] Στο ίδιο.

[7] Moufffe C., Gramsci and Marxist Theory, London: Routledge & Kegan Paul, 1979, σελ.10.

[8] Πεχτελίδης Γ., Κυριαρχία και Αντίσταση. Μεταδομιστικές αναλύσεις της εκπαίδευσης, Αθήνα: Εκκρεμές, 2011.

[9] Hardt M. & Negri A., Να πάρουμε τη σκυτάλη. Διακήρυξη, Αθήνα: Βιβλιόραμα, 2012.

[10] Στο ίδιο.



Γιάννης Πεχτελίδης
RED
Notebook
10 February 2013 - 1:24 πμ | Γιάννης Πεχτελίδης
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Καμίνης και μεταναστευτικό: η μεταμόρφωση
Ελένη Τάκου
24/05/2014
Της Ελένης Τάκου
 
 
Ο Γιώργος Καμίνης και η τέχνη του δικαίου του ισχυρού
Ντίνα Τζουβάλα
22/05/2014
 
 
«Να τους πάρετε σπίτι σας!»
Στρατής Μπουρνάζος
17/05/2014
«Να τους πάρετε σπίτι σας!». Αγαπημένη και μόνιμη επωδός κάθε αξιοσέβαστου ακροδεξιού, προς την Αριστερά, στις συζητήσεις για το μεταναστευτικό: «Αφού τους αγαπάτε τόσο τους μετανάστες, να τους βάλετε σπίτι σας!»
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr