Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
[Φάκελος Δημοκρατία] Το μη δημοκρατικά αναπαραστάσιμο
Ερωτήματα
 
Του Κώστα Χριστόπουλου

Το περασμένο καλοκαίρι, με πρωτοβουλία της καλλιτεχνικής ομάδας Φιλοπάππου, πραγματοποιήθηκε ένα συλλογικό καλλιτεχνικό σχεδίασμα. Ένα πολυμελές σύνολο εικαστικών καλλιτεχνών, αρχιτεκτόνων, μουσικών, εκπαιδευτικών και κοινωνικών επιστημόνων αποβιβάστηκαν σε ένα μικρό ακατοίκητο νησί στον όρμο της Καρδαμύλης στη Μεσσηνία. Η δεκαήμερη εκεί παραμονή επέβαλε τη συμβίωση και την από κοινού διευθέτηση των διάφορων ζητημάτων που θα προέκυπταν. Το όλο εγχείρημα στόχευε αρχικά στη δημιουργία μιας «πλατείας», ενός εμμενούς «σκηνικού», ενός κοινού χώρου πάνω στον οποίο η υπό σύσταση συλλογικότητα θα «παίξει» τον εαυτό της. Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να συνδιαμορφώσουν ένα ιδιότυπο «σενάριο», να το σκηνοθετήσουν συλλογικά και να υποδυθούν τους ήρωες του, που δεν ήταν άλλοι από τους ίδιους. Αντικείμενο μάλιστα του σχεδίου αποτέλεσε η ζωή στο νησί, τα εκεί καθέκαστα και η αποκάλυψη της προβληματικής τους. Τελική επιδίωξη υπήρξε η διατύπωση αναστοχαστικών ερωτημάτων και η συμβολική ανάδειξή τους. Στο επίκεντρο βρέθηκε η επανεξέταση και η κριτική διερεύνηση μιας σειράς εννοιών, ιδιαίτερα προσφιλών στον ευρύτερο κόσμο της τέχνης. Ιδέες, όπως αυτές της «αυτονομίας» και της «ετερονομίας», της «συμβίωσης» και των «κοινών», της «συμμετοχικότητας» και της «συλλογικότητας», της «ουτοπίας» και της «δυστοπίας» περιστράφηκαν γύρω από μια κεντρικότερη ιδέα, που δεν ήταν άλλη από τη «δημοκρατία» στις διάφορες εκδοχές της. Η διαπραγμάτευσή τους πήρε τη μορφή ενός «πειράματος» που έλαβε χώρα κάπου ανάμεσα στο συμβολικό και το πραγματικό.

Στη μετανεωτερικότητα έλεγε ο Zygmunt Bauman «οι καλλιτέχνες έχουν απομείνει με μία και μόνο δυνατότητα: τον πειραματισμό. (…) Κατά παράδοση», έγραφε, «τα πειράματα διεξάγονταν και ερμηνεύονταν υπό την καθοδήγηση μιας θεωρίας, την οποίαν προσδοκούσαν να δοκιμάσουν· υπηρετούσαν το σκοπό της επιβεβαίωσης ή της διόρθωσης αυτής της θεωρίας». [1]  Είναι γεγονός πως τα μεταμοντέρνα καλλιτεχνικά πειράματα υιοθετούν διαφορετικές προτεραιότητες από εκείνα που προηγήθηκαν. Είναι για παράδειγμα γνωστή η πρόθεση των μοντέρνων «ιστορικών» πρωτοποριών να φέρουν κοντά την τέχνη με τη ζωή. Μόνο που για την αβανγκάρντ η ζωή ήταν αυτή που έπρεπε να πλησιάσει την τέχνη και όχι το αντίστροφο. Η απουσία μιας τέτοιας πρόθεσης, αν όχι δυνατότητας, είναι που ανάμεσα σε άλλα διαφοροποιεί τη σύγχρονη πρωτοποριακή (αν ο όρος εξακολουθεί να είναι δόκιμος) παρουσία από την αντίστοιχη «ιστορική», ανασημασιοδοτώντας τελικά τον κοινωνικό και πολιτικό ρόλο του νεότερου καλλιτεχνικού υποκειμένου. 

Σε τούτο λοιπόν το πλαίσιο και πάλι ο Bauman σημειώνει: «Αυτό που σήμερα εννοούμε με τον πειραματισμό είναι μια εντελώς διαφορετική δραστηριότητα. Ο πειραματιζόμενος καλλιτέχνης δρα στο σκοτάδι, ετοιμάζει χάρτες για μια περιοχή που δεν είναι καν πιστοποιημένο ότι υπάρχει και δεν είναι εγγυημένο ότι θα ανακύψει από το χάρτη που έχει σχεδιαστεί». Ίσως τούτη η αναζήτηση στο σκοτάδι, αυτοί οι «χάρτες του ανύπαρκτου», να υποδηλώνουν και μιαν αδυνατότητα της απεικόνισης, μιαν ανεπάρκεια των καλλιτεχνικών αναπαραστατικών εργαλείων, ικανή να εκτοπίσει τους χρήστες τους από την πολιτική εμπροσθοφυλακή και το χώρο του κοινωνικού οραματισμού. Η ικανότητα της αισθητικής ενόρμησης να προκαταλάβει τον ορίζοντα των σύνθετων πολιτικών προσδοκιών αμφισβητείται περισσότερο από ποτέ. Ίσως για πρώτη φορά στην ιστορία του μετά την «εποχή των άκρων» κόσμου η καλλιτεχνική πρωτοπορία έχει πάψει να είναι τέτοια. Μια περισσότερο διεκδικητική και πολύμορφη κινηματική δραστηριότητα, με τα όποια καταφανή προβλήματα και τις πιθανόν δυσοίωνες εκβολές της, την έχει αντικαταστήσει στην πρωτοκαθεδρία της επινόησης και γονιμοποίησης του επερχόμενου. Η σύγχρονη τέχνη, θα υπέθετε κανείς, μη μπορώντας να οραματιστεί το «ιδανικό» γι’ αυτήν υποκείμενο και αδυνατώντας να σκιαγραφήσει το «νέο άνθρωπο», μετεωρίζεται στο χρονικό διάκενο του «τέλους της ιστορίας», όπου «όλα έχουν γίνει», όπως συχνά λέγεται, και που δεν υπάρχει χώρος για ρηξικέλευθες αισθητικές προτάσεις.

Τα συγκαιρινά μας καλλιτεχνικά σχεδιάσματα φλερτάρουν όλο και περισσότερο με την πραγματικότητα. Δανείζονται σημεία και αναφέρονται σε αυτήν, οικειοποιούνται τις μικρές στιγμές μιας ποιητικής του καθημερινού ή, κάποιες φορές, αναδεικνύουν κρυφές και αφανέρωτες πτυχές του. Η προσπάθεια προσάρτησης της ζωής στην τέχνη έχει οριστικά εγκαταλειφτεί. Αρκεί να ξεφυλλίζει κανείς τους καταλόγους που συνοδεύουν τις μεγάλες διεθνείς εκθέσεις σύγχρονης τέχνης για να διαπιστώσει ένα πνεύμα επιστροφής της στις προβολές του αντικειμενικού κόσμου. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις, μοιάζοντας κυριευμένη από τον πλέον εκσυγχρονισμένο πολιτικό λόγο των ανεπτυγμένων χωρών της δύσης, αναπαράγει και την πολιτισμική συνθήκη που τον επικαθορίζει. Το καλλιτεχνικό βλέμμα στις διάφορες «περιφέρειες», κυρίως χώρες του αλλοτινού «τρίτου κόσμου» και σημερινού «αναπτυσσόμενου», εστιάζει επιλεκτικά στις αποκλίσεις από το «δυτικό» κανόνα. Έναν κανόνα δημοκρατικής συνήθως υφής, που επενεργεί αποφασιστικά στη διαμόρφωση ενός παγκόσμιου πολιτισμικού τύπου, ενός κυρίαρχου πολιτικού, ιδεολογικού και, κατ’ επέκταση, αισθητικού μοντέλου.

Η επισήμανση γίνεται εδώ με αφορμή αρκετά από τα έργα που με μεγάλη ένταση κατέκλυσαν τις ανά τον κόσμο αίθουσες δεξίωσης της τέχνης τα χρόνια που επακολούθησαν την πτώση του Ανατολικού Μπλοκ. Κατά τη διάρκειά τους μια πολιτική διάθεση έκανε ζωηρή την παρουσία της στην παγκόσμια καλλιτεχνική επικράτεια, η οποία συμπεριλαμβάνει πλέον τακτικά και εκείνους που έμοιαζαν αποκλεισμένοι από αυτήν. Πολλές φορές το αντικείμενο του ενδιαφέροντος δεν ήταν άλλο από την κοινωνική καθυστέρηση, την πολιτική ανεπάρκεια και την αδυναμία ένταξης στο κυρίαρχο δημοκρατικό μοντέλο σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Προβλήματα βίας, ρατσισμού, οικονομικής εξαθλίωσης και απολυταρχικών καθεστώτων, μεταξύ άλλων, φαίνεται –πολύ σωστά– να είναι απότοκο αυτής της δημοκρατικής έλλειψης. Για άλλους πάλι συναδέλφους τους η ίδια δημοκρατική εμπειρία βιώνεται κάπως αλλιώς: μια περισσότερο «αυτοκριτική» διάθεση του ανικανοποίητου συνδιαλέγεται με ένα αίσθημα υποβάθμισης, κενού, κατάθλιψης, εμμονής, απώλειας, επισφάλειας και ηθικής πτώσης. Δεν πρόκειται για μια παρακαταθήκη του ρομαντισμού, αλλά για εκείνη του πολιτισμικού μοντέλου που εγγυάται η δημοκρατική συνθήκη. Η τέχνη εν πολλοίς αποτελεί εδώ ένα δυνάμει αντεστραμμένο είδωλό της, την άφατη στιγμή της, δίνοντας τον ακανόνιστο ρυθμό που διέπει το βίο στο δικό της, αλλά και σε κάθε άλλο πλαίσιό. Ειδικότερα μάλιστα όταν δεν αναφέρεται σε αυτήν, όταν αποσύρεται –έστω φαινομενικά– στην ιδιώτευση, όταν αρνείται τις αναπαραστάσεις της. Και εδώ το πλησίασμα στην πραγματικότητα αποκτά μια διαφορετική σημασία. Γίνεται ένα πλησίασμα στο πάντοτε μη συμβολοποιημένο, μια αδιάλειπτη προσπάθεια ονοματοδότησης σημείων της πραγματικότητας που μονίμως διαφεύγει, φανερώνοντας την αδυνατότητα μιας συνολικής απεικόνισής της και ανοίγοντας αέναα νέους προς κατάκτηση χώρους.

Εδώ επίσης βρίσκεται και μια νέα δυνατότητα της τέχνης, που δεν είναι άλλη από την μέσω της συνεχούς διερώτησης παρεμπόδιση της εκάστοτε πολιτικής ρητορείας να καταστεί μοναδική, ηγεμονική και κυρίαρχη. Είναι η ανάδειξη της πολυσημίας της δημοκρατικής προοπτικής, η επισήμανση πως δεν υφίσταται μία και μόνη ανάγνωσή της και πως, τελικά, αποτελεί μιαν ιδεολογία που εκτρέφεται από νεώτερα πολιτικά υποκείμενα με διαφορετικά, πολλαπλά και συχνά αντιφατικά επιχειρήματα, με αντιτιθέμενες θέσεις και διαθέσεις, που διάγουν συχνά έναν διάτρητο και ασύμβατο με τον ιδανικό πολίτη βίο. Αυτό που καλούνται να αναπαραστήσουν τα όποια καλλιτεχνικά μέσα είναι η όλο και περισσότερο πολύπλοκη πραγματικότητα, η σχετικότητα των όψεων, η πολυμορφία των δράσεων που συνθέτουν το σύγχρονο αμφίσημο σκηνικό, οι οποίες συχνά επικαλούνται μια δημοκρατική προοπτική. Επιπροσθέτως, καλούνται να καταστήσουν πρόδηλη την πολλαπλότητα των πολιτικών αιτημάτων, πράγμα που εν πολλοίς συνάδει με τη σύγχρονη πολυμέρεια των αισθητικών προτάσεων, την ανυπαρξία ενός επικρατούντος τεχνοτροπικού ρεύματος και την απουσία ενός αισθητικού καλλιτεχνικού κανόνα.

Φαίνεται λοιπόν πως ό,τι απομένει προνομιακά στην καλλιτεχνική τάξη είναι ο αναστοχασμός· είναι δηλαδή η διατήρηση της αυτονομίας ενός χώρου αμφισβήτησης, πιθανόν υπονόμευσης και κριτικής της ίδιας της ζώσας συνθήκης. Αν υφίσταται όμως όντως μια τέτοια αναστοχαστική αξιοσύνη, έστω αξιοποιημένη σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις, αυτή θα όφειλε να λειτουργεί και αυτοκριτικά, ονομάζοντας τις ενδεχόμενες αδυναμίες και τις αδυνατότητές του, τα σημεία του απραγματοποίητου και του ανέφικτου του (αμεσο)δημοκρατικού φαντασιακού που κατατρέχει συχνά την ατομική και συλλογική καλλιτεχνική πρακτική. Δοκιμάζοντας στην πράξη να αναμετρηθούν με αυτό και να το αναδείξουν συμβολικά, οι κάτοικοι του νησιού της Καρδαμύλης έθεσαν εαυτούς στην αδιάκοπη παρατήρηση των υπολοίπων, στη βάσανο μιας κοινοτικού τύπου συμβίωσης. Εξάλλου, οι απαραίτητες εκεί συλλογικές διαβουλεύσεις οδήγησαν τελικά σε μια σειρά από αποφάσεις αρνητικού τύπου, σε θεμιτές απαγορεύσεις, σε αποτροπές που όριζαν έναν ιδιωτικό ζωτικό χώρο, οι οποίες πόρρω απείχαν από τις αφετηριακές ιδεατές διακηρύξεις και τον από κοινού οραματισμό. Ακόμα περισσότερο, η ίδια η διαδικασία της συλλογικής διαβούλευσης για τα μικρά και καθημερινά πράγματα που ανέκυπταν φάνηκε ιδιαίτερα δύσκολή και κοπιώδης. Η τάση για επιβεβαίωση ενός διαφορετικού εαυτού και μιας ιδανικής επιτέλεσής του, προϊόν μιας αναπαραγωγής σειράς προτύπων, έξεων και προβολών, αντιδιαστέλλεται στην ιδιωτική και ευτελή εκδοχή του. Ταυτόχρονα, ένας ελάχιστα διακριτικός διονυσιασμός, μια επιμονή στην ευχαρίστηση, την ευφροσύνη και τη γιορτή ελάνθανε πίσω από κάθε συλλογισμό. Η συλλογικότητα διατηρήθηκε βέβαια στη διασκέδαση, στη σχόλη και σε μια εμπειρία της σωματικής εγγύτητας. Πρόκειται για μια πραγματικότητα που όμως δεν αναπαρίσταται, για μια κοινότητα συναισθημάτων που εκφεύγει κάθε απόπειρας ονοματοδότησής της με λέξεις, ήχους, εικόνες και επιτελέσεις. Υφίσταται πάντοτε κάτι μη αναπαραστάσιμο, που αποτελεί το άρρητο μέρος της λειτουργίας του δήμου. Η τέχνη αναγνωρίζοντας την αδυναμία αναπαράστασής του αναδεικνύει αυτό που έχει σημασία να συνυπολογιστεί στο πλαίσιο μιας δημοκρατικής διαδικασίας.

Από όλα τα παραπάνω προκύπτει πιθανότατα η προτροπή να δούμε τη σύγχρονη τέχνη ως ένα δυνάμει διαρκές και προνομιακό εργαστήριο αναστοχασμού πάνω στη δημοκρατία και στη διαδικασία παγίωσής της σε μία φενάκη, ένα θέσφατο, μακριά δηλαδή από όλη εκείνη τη φιλολογία που της αποδίδει ένα λιγότερο μόνιμο χαρακτήρα και περισσότερο αυτόν μιας σταθερά προοδευτικής πορείας προς μια ολοκλήρωση που όλο αναβάλλεται για το μέλλον. Θα αντέτεινε κανείς ορθά πως το ίδιο συμβαίνει και με τους υπόλοιπους τομείς της σκέψης, για παράδειγμα των κοινωνικών επιστημών και της φιλοσοφίας. Ίσως πάλι ο ίδιος θα αναρωτιόταν τι γίνεται με όλα εκείνα τα εξαιρετικά εργαλεία της τέχνης, με τις όποιες αρνητικές ή θετικές συνδηλώσεις, για παράδειγμα, με τη σφαίρα του συμβόλου και της θεμιτής αφαίρεσης, της αλληγορίας και του ακαταλόγιστου, ακόμα πιθανόν της εσωστρέφειας και της ερμητικότητας, των παθών και του ανορθολογισμού, του παραληρήματος και του παροξυσμού, το χώρο τέλος πάντων της ποιητικής έκφρασης ή –αν προτιμάτε– της απόλυτης διαύγειας, της καθαρής πνευματικότητας και όλων εκείνων που τη συγκροτούν σαν μια διακριτή δραστηριότητα του ανθρώπινου βίου. Μα ακριβώς εκεί είναι που οφείλει να αναζητήσει την συνεισφορά της στη συζήτηση για τη δημοκρατία. Ας έχουμε πάντοτε κατά νου πως η τέχνη στις ποικίλες εκφάνσεις της έδωσε αρκετές –έστω συμβολικές αλλά εξόχως νεωτεριστικές– μάχες για τη δημοκρατικοποίηση όλων αυτών των χώρων που δεν αρμόζουν στον ιδεατό δήμο: για τη δημοκρατικοποίηση του ελάχιστου, του χυδαίου και του προσωπικού, για την ανάρτηση στην ημερήσια δημοκρατική διάταξη ζητημάτων όπως η σεξουαλικότητα, για τη χειραφέτηση της ιδιαιτερότητας, για την υπεράσπιση της αντίφασης και της αντινομίας, για τη θετικοποίηση της πολυσημίας ή της αντιγνωμίας και, κυρίως, για την αποσόβηση οριστικών αποτιμήσεων και τελικών μορφοποιήσεων που θα στερούσαν από τη δημοκρατία εκείνον το χαρακτήρα μιας πάντοτε ανοιχτής και ελπιδοφόρας «διαδικασίας».

Σημείωση

[1] Zygmunt Bauman, Η μετανεωτερικότητα και τα δεινά της, Ψυχογιός, Αθήνα 2002.



Κώστας Χριστόπουλος
RED
Notebook
2 February 2013 - 4:35 pm | Κώστας Χριστόπουλος
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
23/05/2014
Η ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε ρυθμιστή των εκλογών στην πρωτεύουσα και το Λεκανοπέδιο Αττικής αποτελεί στίγμα που δεν θα ξεθωριάσει εύκολα
 
 
Το δικαίωμα στον αυτοκαθορισμό και η μισαλλοδοξία της κυβερνώσας Ακροδεξιάς
Στέφανος Δημητρίου
28/04/2014
Οι απόψεις που εξέφρασε ο υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Χριστόπουλος είναι κατανοητές –ανεξαρτήτως του βαθμού συμφωνίας ή διαφωνίας– εντός του πλαισίου στο οποίο τίθενται συγκεκριμένα προβλήματα. Πρόκειται για το μείζον πρόβλημα που αφορά το δικαίωμα στον αυτοκαθορισμό και την άσκησή του από συλλογικές κοινότητες, θρησκευτικές, εθνικές ή εθνοτικές μειονότητες
 
 
Τι είναι και τι δεν είναι αριστερή πολιτική στα μειονοτικά
Δημήτρης Χριστόπουλος
27/04/2014
Το πιο αξιοπρόσεκτο, κατ’ εμέ, από όλα τα επιχειρήματα εναντίον της απόσυρσης της υποψηφιότητας Σαμπιχά, είναι αυτό που λέει ότι το ατομικό της δικαίωμα προσδιορισμού της ως Ρομά θυσιάστηκε στο όνομα της αντίληψης ότι η μειονότητα ηγεμονεύεται από την τουρκική ιδεολογία. Και είναι το πιο αξιοπρόσεκτο, επειδή αγγίζει, με τρόπο όμως λανθασμένο, ένα ουσιώδες ζήτημα
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr