Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
[Φάκελος Δημοκρατία] Να δώσουμε όνομα στις συλλογικές μας αγωνίες
Από τη μια οι κυρίαρχοι αρνούνται τη δημοκρατία, τόσο ως διαδικασία όσο και ως περιεχόμενο. Από την άλλη, το ομοίωμα δημοκρατίας που κατασκευάζουν δυσφημεί, στα μάτια των κυριαρχούμενων, την δημοκρατική ιδέα συνολικά. Τι θα ήταν, στο πλαίσιο αυτό, μια προσπάθεια να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία; Το αφιέρωμα του Red Notebook συνεχίζεται σήμερα, με το άρθρο του Γιώργου Κατσαμπέκη
 

Του Γιώργου Κατσαμπέκη


Ο εκδημοκρατισμός είναι μια δυναμική διαδικασία που παραμένει πάντοτε ανολοκλήρωτη και διατρέχει αενάως τον κίνδυνο της αντιστροφής της –της αποδημοκρατικοποίησης

C. Tilly, Democracy (2007)


Η «έννοια της δημοκρατίας ξεχείλωσε, κυριολεκτικά», μας ενημέρωνε πριν δύο περίπου μήνες ο Νίκος Σίμος, διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ και εκ των βασικών (απ’ ότι φαίνεται) υπευθύνων της συντηρητικής στροφής της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης.[1] Πέρα από το ατυχές της διατύπωσης, οι προθέσεις του κ. Σίμου αυτο-αποκαλύπτονται στο εν λόγω άρθρο και σε ένα δεύτερο επίπεδο, καθώς το επίχρισμα των ηθικο-δεοντολογικών κοινοτοπιών που μετέρχεται για να καλύψει την κυνικά αντιδημοκρατική (και δημοσιογραφικά αντιδεοντολογική) θέση του δεν αρκεί για να κρύψει τον κύριο στόχο του, ο οποίος δεν ήταν παρά το μόνο κόμμα που κατά τη γνώμη του δεν χρειάζεται να ζητήσει «ίση μεταχείριση» από τη δημόσια τηλεόραση. Το κόμμα αυτό, μας λέει, «δεν είχε ανάγκη να υποβάλει τέτοιο αίτημα διότι περίσσευε η δημοσιογραφική κολακεία προς αυτό». Όλοι καταλαβαίνουμε περί ποίου κόμματος πρόκειται. Το γεγονός ότι το ίδιο το ΕΣΡ διέψευσε λίγες ημέρες αργότερα πανηγυρικά τους υπαινιγμούς του κ. Σίμου φαίνεται να μην έχει καμία σημασία.

Γιατί όμως να πάρουμε αφορμή από τα μάλλον κοινότοπα (και «μπαγιάτικα» πλέον) σχόλια του κ. Σίμου, ο οποίος μπορεί να συνεργάζεται άψογα με έναν εκ των κορυφαίων της σύγχρονης χυδαιολογικής δημοσιογραφίας του θεάματος, αλλά όχι με «ενοχλητικούς» ελεύθερους δημοσιογράφους που δε διστάζουν να αρθρώσουν κριτικό και κάποτε αντισυμβατικό λόγο; Μα γιατί η συγκεκριμένη στάση και το πολιτικό ήθος του εν λόγω δημοσίου προσώπου είναι αντιπροσωπευτικά της νοοτροπίας ενός μεγάλου κομματιού της ημεδαπής κυβερνώσας τάξης και των οργανικών της διανοούμενων· χαρακτηριστικό του κυρίαρχου μεταπολιτικού λόγου, ο οποίος όσο στερεύει από «καρότα» δημοκρατικής επίφασης και πανηγύρια «εθνικής ανάτασης», τόσο δε θα φοβάται να εκδηλώσει τα αντιδημοκρατικά του συναισθήματα πολιτικά, δηλαδή ωμά: με σκληρή καταστολή, με λογοκρισία, με ποινικοποίηση, ακόμα και δαιμονοποίηση του αντιπάλου, ο οποίος εύκολα πλέον μπορεί να εκπέσει στη θέση του «εχθρού».[2] Όταν λοιπόν τα «καρότα» τελειώνουν, τα «μαστίγια» παίρνουν τη θέση τους· και αυτό συμβαίνει τόσο στους δρόμους, στο πετσί δηλαδή του πολίτη, όσο και στις οθόνες των τηλεοράσεων και τις σελίδες των εφημερίδων, στα μυαλά και τις καρδιές δηλαδή του κόσμου. Ο Γκράμσι έχει πρώτος περιγράψει με ενάργεια αυτή την ιδιότυπη διαλεκτική μεταξύ κοινωνικής συναίνεσης και βίαιης καταστολής αντιπαραβάλλοντας τον όρο «ηγεμονία» σε εκείνον της «άμεσης κυριαρχίας». Δε χρειάζεται να είναι κανείς πολιτικός επιστήμονας ή «ειδικός» για να καταλάβει πως η σημερινή άρχουσα τάξη επιχειρεί να επιβάλει την κυριαρχία της πάνω σε μια σαθρή (αν όχι καταρρέουσα) ηγεμονία.

* * *

Το πρόβλημά μας όμως δεν είναι ο κ. Σίμου και ο κάθε κ. Σίμου. Το πρόβλημα είναι τι κάνουμε όλοι και όλες εμείς που (θέλουμε να) στεκόμαστε απέναντι σε τέτοιες λογικές, που υφιστάμεθα τις πιέσεις και τους περιορισμούς ενός όλο και πιο «Καισαρικού» (και πάλι κατά Γκράμσι) κράτους, που απογοητευόμαστε από την τεχνοκρατική και απόμακρη «Ευρώπη των αγορών», εμείς που αγωνιούμε για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας· για ένα δημοκρατικό (καλύτερο) αύριο. Φοβάμαι λοιπόν πως η σχολιογραφία που (θέλει να) στέκεται απέναντι σε αυτή την «αυταρχική ολοκλήρωση του φιλελευθερισμού»[3] περιορίζεται συχνά σε μια αμυντική, ενίοτε και γκρινιάρικη, υπερασπιστική γραμμή· σε μια αμυντική υπεράσπιση του δημοκρατικού και του κοινωνικού «κεκτημένου» που συχνά συμπυκνώνεται και στο όνομα «Μεταπολίτευση»· μια αντίδραση που έρχεται, με άλλα λόγια, σε δεύτερο χρόνο και συχνά σε προβληματικό συγκείμενο. Too little too late, που θα έλεγαν και οι άγγλοι φίλοι μας… Και ο γράφων βεβαίως κάθε άλλο παρά ξεφεύγει από τούτη τη ροπή. Είναι πολύ πιο εύκολο άλλωστε να κουνάμε το δάχτυλο στις κραυγαλέες ανεπάρκειες και αντιφάσεις της σημερινής άρχουσας τάξης, από το να αρθρώσουμε έναν φρέσκο, θετικό και ριζικά εναλλακτικό λόγο.

Μήπως αυτό σημαίνει πως δε χρειάζεται και μια τέτοια πρώτη αμυντική στάση σε καιρούς σφοδρής μετα-δημοκρατικής, αν όχι κατάφορα αντι-δημοκρατικής αντεπίθεσης στα όρια της ανοιχτής εκτροπής; Προφανώς και χρειάζεται και αποτελεί κομμάτι του υπό εξέλιξη επίπονου «πολέμου θέσεων». Αυτή η στάση όμως εύκολα περιπίπτει σε άσφαιρη γκρίνια αν δε συνδυάζεται με έναν θετικό παθιασμένο λόγο για μια δημοκρατία (μια εναλλακτική θέσμιση του κοινωνικού) που ξεφεύγει τόσο από την πεπατημένη, από το «κεκτημένο», όσο και από τον ετεροπροσδιορισμό ως προς το «παθολογικό» σύμπτωμα ή το «μη-δημοκρατικό». Η διάγνωση μιας «παθολογίας» άλλωστε, προϋποθέτει ένα καθολικό κριτήριο κανονικότητας. «Κανονική» όμως δημοκρατία δεν υπάρχει, ούτε πλήρως πραγματωμένη, ούτε «αληθινή», ούτε «απόλυτη», ούτε «τέλεια». Από μια ριζοσπαστική-δημοκρατική σκοπιά μάλιστα, θα στεκόμασταν μάλιστα ενάντια σε οποιαδήποτε «αληθινή» ή «απόλυτη» δημοκρατία. Μια τέτοια δημοκρατία με φιξαρισμένα περιεχόμενα παραπέμπει σε ένα τέλος, ένα οριστικό κλείσιμο, και άρα στην έκλειψη της πολιτικής σύγκρουσης/διαφωνίας και το πέρασμα στη διευθέτηση των κοινωνικών διαφορών και των συλλογικών παθών μέσω της «διαχείρισης» και της «διοίκησης». Η δημοκρατία όμως συνίσταται στο άνοιγμα του πεδίου της πολιτικής σύγκρουσης, σε διαρκή αγώνα, σε διαδοχικούς πειραματισμούς, σε αέναη αναζήτηση. Διαρκή αγώνα όχι μόνο για τον ριζικό μετασχηματισμό της κοινωνίας σε μια χειραφετητική προοπτική με σκοπό την ίση ελευθερία των ατόμων, αλλά διαρκή αγώνα και για το ίδιο το περιεχόμενο της δημοκρατίας και το ζητούμενο της αυτονομίας. Και περισσότερο από κάθε άλλη στιγμή, η στιγμή για έναν τέτοιο «επι-θετικό» δημοκρατικό αγώνα είναι τώρα. Όχι γιατί η «κρίση είναι ευκαιρία», κατά το κοινότοπο σλόγκαν των επίδοξων «νέων μεταρρυθμιστών», αλλά γιατί οι ριζικές εξαρθρώσεις των καιρών μας (αυτό που στο δημόσιο λόγο έχουμε μάθει να αποκαλούμε «κρίση»), πέρα από συναισθήματα ματαίωσης, απαισιοδοξίας, ίσως και μηδενισμού που μπορεί να γεννούν, ταυτόχρονα μας προ(σ)καλούν να αναμετρηθούμε με την πολιτική μας εφευρετικότητα και φαντασία· συνιστούν πρό(σ)κληση που αφορά τελικά την ίδια τη δέσμευση και την αφοσίωσή μας στη δημοκρατική υπόσχεση, σε ένα διαφορετικό, καλύτερο δημοκρατικό αύριο, στη χειραφέτηση των πολλών.[4]

* * *

Το κοινωνικό πεδίο κατακλύζεται σήμερα ακριβώς από το στοιχείο που έλειπε τα τελευταία χρόνια της μεταδημοκρατικής αναδίπλωσης: τον πολιτικό ανταγωνισμό, τη διαφωνία, την ουσιαστική ριζική ιδεολογικο-πολιτική σύγκρουση γύρω από διαφορετικά πολιτικά προγράμματα, προτάγματα και αρχές. Η ψευδαίσθηση των διαφόρων «ρεαλιστών» πολιτικών και διανοούμενων πως η επικράτηση μιας μετα-συγκρουσιακής πολιτικής είναι και θεμιτή και άμεσα εφικτή καταρρέει μπροστά στα μάτια μας μέρα με τη μέρα με όλο και πιο εκκωφαντικό θόρυβο. Οι υπερασπιστές των διαφόρων εκδοχών του «τέλους της ιστορίας» ηττώνται γι ακόμα μία φορά. Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρό για όσους και όσες αγωνιούν για την τύχη της άγρια πληττόμενης κοινωνίας και της εξίσου ταλαιπωρημένης δημοκρατίας· για όσους και όσες πιστεύουν πως υπάρχουν εναλλακτικοί δρόμοι έξω από τα δόγματα της τιμωρητικής λιτότητας, της υποβάθμισης της εργασίας, της άνευ όρων και ορίων απελευθέρωσης των αγορών και των «διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων». Αν μέχρι χθες οι εναλλακτικές επιλογές απωθούνταν είτε ως «αναχρονιστικά» απομεινάρια του παρελθόντος, είτε ως ουτοπικά παραμύθια των παλαβών της «αναρχοαριστεράς», να που τώρα τις βλέπουμε να τίθενται στο τραπέζι. Και στο τραπέζι δε τίθενται μόνον εκείνες οι εναλλακτικές που «μας αρέσουν», οι «προοδευτικές», αλλά τίθενται όλες μαζί, βίαια, άγαρμπα.

Στο πλαίσιο αυτό, οι ευθύνες (και) των πολιτικών υποκειμένων είναι κρίσιμες· ειδικά μάλιστα εκείνων που ασπάζονται την προοπτική της (ριζικής) «αλλαγής» και της «ανατροπής» της υφιστάμενης τάξης. Η ηθική/ηθικολογική υπερ-επένδυση της σύγκρουσης δεν έχει να προσφέρει τίποτα στην προοπτική ριζικών δημοκρατικών αλλαγών/ανατροπών, την οποία η προϊούσα κρίση διανοίγει. Το αντίθετο ίσως. Ούτε βεβαίως οι λόγοι περί «προδοσίας» ή «μειωμένου εθνικού φρονήματος» και «έλλειψης πατριωτισμού» έχουν θέση σε ένα τέτοιο πλαίσιο· λόγοι που, ας μην ξεχνάμε, πέρα από τον προνομιακό τους εκφραστή, την δεξιά και την ακροδεξιά, εκφέρονται συχνά και από την αριστερά και ενισχύουν τις ιδιαίτερα βλαπτικές ροπές του δημόσιου λόγου προς την εύκολη και συνοπτική συνομωσιολογία. Ο Σαμαράς, ή ο Βενιζέλος δε φταίνε επειδή είναι «φαύλοι» ή «εθελόδουλοι» ή «μερκελιστές» (μπορεί και να είναι· δεν είναι αυτή όμως η μήτρα του προβλήματος). Δε φταίνε καν ως πρόσωπα. Επικεντρώνοντας μάλιστα σε μια τέτοιου τύπου κριτική, που τονίζει τις «ανεπάρκειες», το «έλλειμμα ηγετικών ικανοτήτων», την εθελοδουλία (στους «ξένους») ή το κακό ήθος των διαχειριστών της εξουσίας, απλώς αναμηρυκάζουμε το κυρίαρχο μοντέλο σύγκρουσης των τελευταίων δεκαετιών που ήθελε τους μεν «ικανότερους», «στιβαρότερους» και «ηθικά χρηστότερους» διαχειριστές τις εξουσίας από τους δε, χωρίς ωστόσο να αμφισβητείται στην ουσία το ηγεμονικό πολιτικό μοντέλο, ήτοι ο νέος φιλελευθερισμός ως πιστή εφαρμογή/μίμηση των αρχών και των κανόνων της αγοραίας συναλλαγής στο πολιτικό και το κοινωνικό πεδίο. Οι «τριγωνοποιημένες»[5] εκδοχές της κεντροαριστεράς (ΠΑΣΟΚ) και της κεντροδεξιάς (ΝΔ) εναλλάχτηκαν έτσι ομαλά στην εξουσία μέχρι οι περιστάσεις της πρωτόφαντης κρίσης να τις οδηγήσουν, με φυσικό τρόπο, εις κυβερνητική σάρκα μιαν.

Σε αυτό το πλαίσιο, οφείλουμε νομίζω να έχουμε κατά νου πως σε μια δημόσια σφαίρα που πεισματικά αντιπαραβάλλει αρρενωπότητες (από την αριστερά ως την ακρο-δεξιά), που της φταίνε εύκολα οι διάφοροι αποδιοπομπαίοι τράγοι («από πάνω» και «από κάτω»), που πριμοδοτεί τον στυγνό πραγματισμό (για να μην τον πει αναλγησία), αν τελικά κερδίσει ο «αρρενωπότερος», ο «ηθικότερος», ο πιο «ρεαλιστής» ή ο «ικανότερος», θα έχουμε μάλλον χάσει όλοι οι υπόλοιποι. Δεν είναι λοιπόν καιροί για να πασχίζουμε να απεκδυθούμε τον μανδύα του θύτη, που με πείσμα πασχίζουν να μας φορέσουν οι μεταπράτες της συλλογικής ενοχής, ούτε βεβαίως αρκεί ο έτερος πολυφορεμένος και συχνά βολικός μανδύας του θύματος. Το δύσκολο μονοπάτι που μας μένει είναι αυτό της κοινής δημιουργίας· μιας δημιουργίας που δε θα έρθει εύκολα ή μαγικά (ούτε βεβαίως μέσα από άρθρα σαν κι αυτό εδώ), αλλά θα αποτελέσει τον καρπό συλλογικών κόπων και αγωνιών γύρω από το (ξανα)βάθεμα της δημοκρατίας. Μπορούμε να δώσουμε όνομα σε τούτη τη συλλογική αγωνία; Η ερώτηση εδώ δεν είναι ρητορική. Έχω μάλιστα την υποψία πως γύρω από αυτό το όνομα θα κριθούν πολλά.


__________________________

Σημειώσεις

[1] Ν. Ε. Σίμου, «Αγώνες υποκρισίας στη δημόσια τηλεόραση», Καθημερινή, 11.11.2012.

[2] Και όπως ξέρουμε από τον Σμιτ και την Μουφ, με τον εχθρό δε συζητάς πολιτικά, δε μάχεσαι απλώς στο πεδίο των ιδεών και των αξιών, αλλά επιχειρείς να τον εξαφανίσεις (εντός ή εκτός εισαγωγικών).

[3] Αλ. Κιουπκιολής, «Η αυταρχική ολοκλήρωση του φιλελευθερισμού», Κυριακάτικη Αυγή, 6.11.2011.

[4] S. Critchley, «True democracy: Marx, political subjectivity and anarchic meta-politics», στο L. Tønder & L. Tomassen, Radical democracy, Manchester University Press, Μάντσεστερ 2005, σ. 233.

[5] Γ. Λούλης, Τριγωνοποίηση, Ι. Σιδέρης, Αθήνα 1999.



Γιώργος Κατσαμπέκης
RED
Notebook
25 Ιανουαρίου 2013 - 7:34 pm | Γιώργος Κατσαμπέκης
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
24/05/2014
Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
 
 
Καμίνης και μεταναστευτικό: η μεταμόρφωση
Ελένη Τάκου
24/05/2014
Της Ελένης Τάκου
 
 
Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
23/05/2014
Η ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε ρυθμιστή των εκλογών στην πρωτεύουσα και το Λεκανοπέδιο Αττικής αποτελεί στίγμα που δεν θα ξεθωριάσει εύκολα
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr