Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Ο κινηματογράφος στην άγρια δύση
Κυνικά και αγοραία η κυβέρνηση αποδέχεται και ενισχύει περαιτέρω τους (οικονομικούς) συσχετισμούς δύναμης της κινηματογραφικής αγοράς
 
 
Με συνοπτικές διαδικασίες, αγνοώντας την κινηματογραφική κοινότητα και γελοιοποιώντας κάθε έννοια διαβούλευσης, το υπουργείο Πολιτισμού κατέθεσε το νομοσχέδιο για την «Ενίσχυση και ανάπτυξη της κινηματογραφικής τέχνης». Η περίφημη Ανοικτή Διακυβέρνηση έδωσε 9 ημέρες περιθώριο διαβούλευσης: από τις 24 Οκτωβρίου, μέχρι τις 4 Νοεμβρίου, μεσούσης της προεκλογικής περιόδου, προκειμένου να συζητηθεί το νέο κανονιστικό πλαίσιο για τον ελληνικό κινηματογράφο. Το αίτημα της αναμόρφωσης του Νόμου της Μελίνας για τον κινηματογράφο, που κρατάει από το μακρινό 1986, έχει τεθεί από πολλές μεριές: σκηνοθέτες, σεναριογράφοι, τεχνικοί, κριτικοί, μουσικοί, ηθοποιοί, έχουν καταθέσει δημόσια προβληματισμούς και προτάσεις, το ίδιο έχουν κάνει και οι Ενώσεις, τα σωματεία, ακόμα και συσπειρώσεις των ανθρώπων του σινεμά, όπως οι «κινηματογραφιστές στην ομίχλη». Αγνοήθηκαν όλοι ή μάλλον οι περισσότεροι, εξαιρουμένων των παραγωγών και των εταιριών διαχείρισης του κινηματογραφικού προϊόντος. Λίγοι, μεταξύ των οποίων μέρος των «Ομιχληστών», ιδιαίτερα οι σκηνοθέτες-παραγωγοί με πρόσβαση σε (διεθνή) δίκτυα παραγωγής και διανομής, συναίνεσαν εκ των υστέρων με το επιχείρημα ότι αυξάνονται (εν δυνάμει...) οι πόροι για το σινεμά.

Συνοπτικά ή μάλλον επιγραμματικά το σχέδιο Νόμου για τον κινηματογράφο φροντίζει για την εμπορευσιμότητα του κινηματογραφικού προϊόντος και επιχειρεί να εξασφαλίσει πόρους για την παραγωγή του. Όλα τα υπόλοιπα, δηλαδή όλα εκείνα που συνιστούν μια εθνική πολιτική για τον κινηματογράφο, τα θεωρεί βαρίδια. Κυνικά και αγοραία η κυβέρνηση αποδέχεται και ενισχύει περαιτέρω τους (οικονομικούς) συσχετισμούς δύναμης της κινηματογραφικής αγοράς, με άλλα λόγια ενισχύει τις τάσεις συγκέντρωσης του συστήματος παραγωγής-διανομής-αίθουσες προβολής, αδιαφορεί για την ανάπτυξη του ελληνικού και ευρωπαϊκού κινηματογράφου, αφού θεωρεί ότι το παιχνίδι έχει λήξει αμετάκλητα υπέρ της κινηματογραφικής παραγωγής των ΗΠΑ (ιμπεριαλισμός της κουλτούρας) και δημιουργεί εκείνη την κρατική διευθυντική δομή –με τη μετάλλαξη του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου- που να είναι στεγανή (και αυταρχική) έναντι των δημιουργών. Οι τελευταίοι υποβιβάζονται στο ρόλο του «εργάτη της τέχνης» με ελάχιστη επιρροή στο δικό τους καλλιτεχνικό προϊόν, ενώ ο παραγωγός είναι το παν.

Ο υπουργός Πολιτισμού κ Γερουλάνος νομοθετεί ως υπουργός Εμπορίου, απροσχημάτιστα. Αδιαφορεί ακόμα και διακηρυκτικά, στο προοίμιο, για την κατοχύρωση της ελευθερίας της κινηματογραφικής τέχνης σύμφωνα με τους ορισμούς του Συντάγματος που απαγορεύει ρητά τη λογοκρισία. Ξεμπερδεύει με όλους εκείνους τους θεσμούς που είχαν στηθεί για να προστατεύουν τον ελληνικό κινηματογράφο, όπως το Γνωμοδοτικό συμβούλιο, το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας, την προστασία της Ταινιοθήκης της Ελλάδας. Όσο για τις ταινίες μικρού μήκους, τις κινηματογραφικές λέσχες, τα εναλλακτικά δίκτυα διανομής, την ίδρυση Ακαδημίας κινηματογράφου και Ινστιτούτου σεναρίου ουδείς λόγος.

Τον Μάρτη του 2010, το Τμήμα Πολιτισμού του Συνασπισμού διοργάνωσε ημερίδα με θέμα το παρόν και το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου και καλεσμένους τους ανθρώπους του κινηματογράφου. Ανταποκρίθηκαν πολλοί και πολλές, με διαφορετικές ιδιότητες και ειδικότητες και διαφορετικές ιδεολογικές ταυτότητες, όχι μόνο οι αριστεροί και οι αριστερές, αν και οι περισσότεροι. Η συζήτηση, σε 3 ενότητες, δεν αναλώθηκε μόνο στα προβλήματα του ελληνικού κινηματογράφου αλλά επέκτεινε την προβληματική της και στο τι πρέπει να γίνει. Η ύλη της ημερίδας –που θα κυκλοφορήσει σε τόμο τον Δεκέμβρη- έκανε εναργέστερη την κριτική του Νομοσχεδίου, (μέρος της κριτικής του Τμήματος Πολιτισμού εκτέθηκε και σε αυτό το κείμενο), ενώ τα συμπεράσματα έδωσαν ιδέες και επεξεργασίες για την κατάθεση εκ μέρους της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ μιας εναλλακτικής πρότασης για τον ελληνικό κινηματογράφο. Ταυτόχρονα, η μεθοδολογία μέσα από την οποία διαμορφώθηκαν τα επιχειρήματα και η κριτική δείχνουν έναν άλλο δρόμο «πρόσληψης του κοινωνικού και οργάνωσης του προγραμματικού», πολύτιμο για την ανασύνθεση του λόγου της Αριστεράς, αλλά και για τις κοινωνικές της συμμαχίες.

Πηγή: Αυγή



Χριστόφορος Παπαδόπουλος
RED
Notebook
19 Νεμβρίου 2010 - 3:45 πμ | Χριστόφορος Παπαδόπουλος
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
24/05/2014
Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
 
 
Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
23/05/2014
Η ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε ρυθμιστή των εκλογών στην πρωτεύουσα και το Λεκανοπέδιο Αττικής αποτελεί στίγμα που δεν θα ξεθωριάσει εύκολα
 
 
«Η ευρωπαϊκή Αριστερά διανύει περίοδο αισιοδοξίας»
Χριστόφορος Κάσδαγλης
22/05/2014
Έξι συν ένας υποψήφιοι για την Ευρωβουλή κλήθηκαν από το ThePressproject να δώσουν απάντηση σε ένα διαφορετικό ερώτημα που αφορά την ειδικότητα του καθενός, όπως προκύπτει από τα βιογραφικά τους. Οι έξι συμμετέχουν στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο έβδομος στο «αδελφό» ψηφοδέλτιο «Europa Anderes» στην Αυστρία.
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  22 Ιουνίου 2013 - 7:16 pm  
  Στο ρίσκο της κρίσης: Το νέο βιβλίο του Δημήτρη Χριστόπουλου
 
     
  Γιατί οι μεταρρυθμίσεις είναι μια έννοια ζωτική για την Αριστερά; Ποια μπορεί να είναι μια ρεαλιστική και ταυτόχρονα ανθρώπινη διαχείριση του μεταναστευτικού; Ποιοι δικαιούνται την ελληνική ιθαγένεια; Τι τιμωρεί η δημοκρατία; Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τον νεοναζισμό, υπερβαίνοντας ενίοτε την τομή «Μηνμόνιο-αντιμνημόνιο»; Πόσο αυτόνομος είναι ο αγώνας για τα δικαιώματα σε συνθήκες κρίσης; Γιατί η ασφάλεια και η ελευθερία δεν είναι έννοιες αντιθετικές;
     
 
  22 Ιουνίου 2013 - 10:21 am  
  Νεοφιλελευθερισμός και μεγάλη μουσική: έννοιες ασύμβατες
Μάρκος Τσέτσος
 
     
  Επιτακτικό καθήκον μιας Αριστεράς που πολεμά να διατηρήσει σε ισχύ τις στοιχειώδεις αρχές τής νεωτερικής δημοκρατίας ως αδιαπραγμάτευτη παρακαταθήκη του Διαφωτισμού και θεσμικό θεμέλιο οποιασδήποτε δίκαιης κοινωνίας, είναι να υποστηρίξει συνειδητά και τεκμηριωμένα τη μεγάλη μουσική και τους φορείς αναπαραγωγής της.
     
 
  19 Ιουνίου 2013 - 8:56 am  
  Το μινόρε της ΕΡΤ
Άννα Χατζησοφιά
 
     
  Η μόνη ελπίδα των πνιγμένων που πιάνονταν από τα μαλλιά τους καλλιτεχνών, η ΕΡΤ. Αυτή η πολύπαθη, η εν πολλαίς, κυβερνητικές και άλλες, αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, το άντρο των ρουσφετολογικών προσλήψεων κάθε υπουργού αλλά και η πατρίδα του Χριστός Ξανασταυρώνεται, της Λωξάντρας, της Αστροφεγγιάς, του Θεάτρου της Δευτέρας, του Τρίτου του Μάνου, των Μουσικών Συνόλων, του Καλησπέρα, κύριε Έντισον...
     
 
  17 Ιουνίου 2013 - 11:47 am  
  Zαν Μαρκ Ρουιγιάν, Μισώ τα πρωινά
 
     
  Ο Ζαν-Μαρκ Ρουιγιάν συλλαμβάνεται το 1974, για να βγει από τη φυλακή το 1977, μετά το θάνατο του Φράνκο. Το 1977 είναι η χρονιά που φουντώνει το αυτόνομο κίνημα στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό νότο (Ιταλία, Ιβηρική, Γαλλία με ισχυρή επίδραση και στην Ελλάδα). Είναι η χρονιά που μετά την αποφυλάκισή του ο Ρουιγιάν πολεμά για την ενοποίηση των πολυάριθμων αυτόνομων ομάδων και δικτύων, διαδικασία που θα οδηγήσει το 1978 στη δημιουργία της Action Directe
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr