Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
[στήλες] Εκκλησία: το έθνος, η αιμομιξία και η κρίση
Του Δημήτρη Γκιβίση
 
Μέσα σε αυτήν τη δημόσια συζήτηση σχετικά με την «εθνική προσπάθεια» για την σωτηρία της χώρας, θεωρώ ότι έχει ιδιαίτερη σημασία να δούμε πώς εξελίσσονται στην συγκυρία της κρίσης οι σχέσεις, συμβολικές και πραγματικές, μεταξύ του κράτους και ενός από τους βασικούς ιδεολογικούς μηχανισμούς του που εξασφαλίζουν την υποταγή στην κυρίαρχη ιδεολογία της αστικής τάξης: την εκκλησία της Ελλάδας, την εκκλησία της επικρατούσας θρησκείας σύμφωνα και με την στατιστική διαπίστωση του συντάγματος. 

Η γλώσσα του έθνους

Προφανώς, επειδή οι ταυτίσεις είναι πάντα επικίνδυνες, αλλά και ξένες με την κουλτούρα της αριστεράς, δεν μπορώ να παραβλέψω ότι ο δημόσιος λόγος της εκκλησίας της Ελλάδας, όπως αυτός εκφέρεται από τον επικεφαλής της, είναι διαφορετικός από ό,τι ήταν επί Χριστόδουλου, γνωστού και ως Αρχιεπίσκοπου Κεραυνού σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό που είχε δώσει ο χουντικός Στόχος στον πρώην αρθρογράφο του. Σε γενικές γραμμές, ο Ιερώνυμος μέχρι σήμερα κινείται εντός ενός αποδεκτού, για την περίπτωση, πλαισίου, παρόλες τις συχνά αμφιλεγόμενες απόψεις του. Ενδεικτικές αυτών αναφέρω: «η οικογένεια είναι αυτή που βοηθά να ξεπεράσουμε την κρίση» [1], «η Ελλάδα βρίσκεται σε δύσκολη θέση, έχει όμως περάσει και άλλες κρίσεις, που τις ξεπέρασε με υπερηφάνεια και είμαστε αισιόδοξοι ότι θα ξεπεράσουμε και αυτή την κρίση», «καταδικάζουμε αυτές τις εκδηλώσεις, αλλά αυτό μας κάνει να συμπονούμε το λαό μας» (σημ: αναφέρεται στην διαμαρτυρία εναντίον του γερμανού πρέσβη την οποία χαρακτήρισε προηγουμένως ως ατυχές γεγονός) [2], «οι κρίσεις δεν γεννιούνται από μόνες τους, η πνευματική κρίση είναι αυτή που γεννά τις κρίσεις» [3].

Είναι προφανές, ότι ο αρχιεπίσκοπος μιλάει άπταιστα τη γλώσσα του έθνους. Στις δηλώσεις του προσέχει πάντα να μην κάνει την παραμικρή αναφορά στην (εκάστοτε) κυβέρνηση και την πολιτική της, ενώ αρέσκεται να καταφεύγει σε μια κλασική φιλολογία του τύπου «βρισκόμαστε υπό ξένη κατοχή, αλλά ενωμένοι με την μετάνοια και την προσευχή θα τα καταφέρουμε, όπως πάντα τα κατάφερνε το ένδοξο γένος των Ελλήνων». Παράλληλα, δεν παραλείπει να προβάλει μια ήπια εκδοχή του τρίπτυχου «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», προσαρμοσμένη, κατ΄ αυτόν, στα δεδομένα της σημερινής εποχής, που όμως δεν αναπαράγει τίποτα περισσότερο από μια εκσυγχρονισμένη αναδίπλωση μέσα στα εθνικά όρια και σταθμά. Μια αναδίπλωση, που στην παρούσα φάση μπορεί να θεωρηθεί και ως έμμεση στήριξη, αν όχι ευλογία, της κυβερνητικής πολιτικής, αν συνυπολογίσουμε και την απουσία -από το λεξιλόγιό του- οποιασδήποτε αναφοράς στα σκληρά μέτρα που επιβάλλονται, στην κοινωνία που αντιστέκεται, κλπ.

Ο λόγος του ακούγεται επιτηδευμένα παρηγορητικός, επιδεικτικά ουδέτερος, μα σε συνθήκες ακραίας κοινωνικής πόλωσης η κάθε ουδετερότητα αποτελεί θέση. Δεν ξέρω αν είναι προτιμότερο να μην μιλάει κάποιος επικαλούμενος το διάβασμα, ή να μιλάει με έναν τρόπο σαν να κλείνει τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα. Ωστόσο, κάθε τέτοιο κλείσιμο αυτές τις μέρες είναι σιωπή, και η επιλογή του Ιερώνυμου φαίνεται ότι είναι σαφής: να κινείται αυστηρά εντός του πλαισίου της «εθνικής προσπάθειας», να λειτουργεί ως ένας ακόμα Ιεροφάντης της κυρίαρχης ιδεολογίας.

Η αιμομικτική σχέση

Αν όμως η στήριξη προς την κυβέρνηση είναι έμμεση, η ανταπόδοση έρχεται άμεσα, προκλητικά άμεσα. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε μια περίοδο λιτότητας, ύφεσης και περικοπών, πολλά φορολογικά προνόμια της εκκλησίας παραμένουν ανέγγιχτα. Μπορεί ο αρχιεπίσκοπος μετά την προ διμήνου συνάντηση που είχε με τους Χατζηδάκη και Μηταράκη να δήλωσε ότι «θα προχωρήσουμε στην αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας για το καλό του λαού μας πάντοτε» [4], αλλά εκτός τού ότι αυτό το «πάντοτε» τρομάζει όταν ακούγεται από φορείς της εξουσίας, η ίδια η δήλωση δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Όχι μόνο γιατί ένας έμμισθος υπάλληλος του κράτους, ένας επαγγελματίας ιδεολόγος, είναι άστοχο να αναφέρεται στο «λαό του», αλλά γιατί το ζητούμενο είναι η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας, αν όχι η δήμευση και η απόδοσή της σε ακτήμονες και σε δημόσια χρήση.

Παράλληλα, παρόλο που οι κυβερνητικοί εταίροι επιδίδονται συνεχώς σε μειώσεις των δημοσίων δαπανών, το σκάνδαλο της κρατικής μισθοδοσίας του ορθόδοξου κλήρου συνεχίζεται, ενώ στη δημόσια συζήτηση περί διαθεσιμοτήτων, μετατάξεων, εθελουσίων εξόδων ή όπως αλλιώς λέγονται οι απολύσεις στη γλώσσα της ΔΗΜΑΡ, οι ρασοφόροι επιδεικτικά απουσιάζουν.

Στην ελληνική δημοκρατία του 2012, μπορεί τα σχολεία να μην έχουν καθηγητές και πετρέλαιο, μπορεί τα νοσοκομεία να μην έχουν νοσηλευτές και γάζες, αλλά οι σταθερές του έθνους παραμένουν ανέγγιχτες, αφού η κατήχηση, η εκμετάλλευση του φόβου και η ενοχοποίηση των επιθυμιών επιδοτούνται από το κράτος. Είναι μια ακόμα κατάρριψη του μύθου ότι το κράτος ταυτίζεται με το «δημόσιο».

Ενδεικτική είναι και η δήλωση του γενικού γραμματέα θρησκευμάτων του υπουργείου Παιδείας, και συμμετέχοντα στην πασοκογενή ομάδα των Νέων Μεταρρυθμιστών, Γιώργου Καλαντζή, που μας πληροφορεί ότι δεν συμφέρει να αναλάβει η εκκλησία την δαπάνη μισθοδοσίας γιατί θα μειώσει τις φιλανθρωπίες της [5]. Είναι προφανές, ότι η κάθε συζήτηση για τον περιορισμό των προκλητικών εκκλησιαστικών προνομίων αποτελεί ταμπού που δεν το αγγίζει κανείς, εξαιρουμένης της αριστεράς, σε κάποιο βαθμό. Ένα άβατο που βάζει η εκκλησία και η πολιτεία το αποδέχεται πλήρως, ενισχύοντας αυτήν την αιμομικτική σχέση μεταξύ μιας εκκλησίας που πολιτεύεται και ενός κράτους που θρησκεύεται. Ένα άβατο, για το οποίο η κρίση αποτελεί μια ακόμα ευκαιρία ισχυροποίησής του.

Η προβληματική προσπάθεια

Το τελευταίο διάστημα, παρατηρούμε μια δειλή λεκτική εναντίωση μέρους της εκκλησίας στην Χρυσή Αυγή, μια προσπάθεια ομολογουμένως ενδιαφέρουσα, καθώς είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο από έναν θεσμό που στις τάξεις του υπάρχουν αρκετά σταγονίδια που έχουν ιδεολογική συγγένεια μαζί της (σημ: το «προνόμιο» δεν είναι αποκλειστικά εγχώριο, όπως έδειξε και ο ορθόδοξος μητροπολίτης Αργεντινής Ταράσιος, που είχε καταθέσει ως μάρτυρας υπεράσπισης του χρυσαυγίτη Περίανδρου στη δίκη για την δολοφονική επίθεση εναντίον του Κουσουρή).

Όμως παρά τις καλές της προθέσεις, θεωρώ ότι η προσπάθεια της εκκλησίας μέχρι σήμερα είναι προβληματική για δύο κυρίως λόγους. Ο πρώτος είναι ότι απουσιάζει εντελώς η κάθε αυτοκριτική για τις σκοτεινές σκιές του παρελθόντος: όπως τον αντικομουνισμό της, την συνεργασία της με το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, το μετεμφυλιακό κράτος των εθνικοφρόνων και την δικτατορία των συνταγματαρχών, την άρνησή της να προχωρήσει στην αποχουντοποίηση, έστω αυτήν την ελάχιστη που έγινε στη δικαιοσύνη και στα πανεπιστήμια. Και ο δεύτερος είναι ότι δεν γίνεται να αναφέρεται γενικά εναντίον του ναζισμού, και συγχρόνως παίζοντας ένα παιχνίδι ισορροπιών στο εσωτερικό της να μην καταδικάζει ακραίους μητροπολίτες σαν τον Αμβρόσιο, που υμνούν την Χρυσή Αυγή λέγοντας ότι «αποτελεί γλυκιά ελπίδα για τον τόπο» [6].    
                                                                                                                        
Ωστόσο, παρόλο που πολλοί βλέπουν ως θετική εξέλιξη αυτήν την προσπάθεια της εκκλησίας, θεωρώ ότι είναι σημαντικό να δούμε και τις παραμέτρους που αφορούν τις αφετηρίες της. Απέναντι σε ένα υπαρκτό και σύνθετο φαινόμενο (ναζισμός, ρατσισμός, βία, κλπ) η εκκλησιαστική ρητορική απαντά με την προβολή μιας μονοσήμαντης φανταστικής και ψεύτικης θρησκευτικής πραγματικότητας -ως δεδομένης ή ζητούμενης, ενώ συγχρόνως ερμηνεύει τους τραμπουκισμούς ως μια αμαρτωλή συμπεριφορά. Έτσι, ο λόγος των ιεραρχών ακούγεται κυρίως σαν μια προσπάθεια προστασίας του οίκου τους, παραμονής του ποιμνίου μακριά από τον αλλόθρησκο «άλλο» που είναι και νεοναζί.

 Η προβολή των ηθικών αξιών απέναντι στον ναζισμό είναι ένας λόγος κλεισίματος, ενίσχυσης του «μέσα», που στήνει οδοφράγματα στην κινητικότητα, στην πραγματική συμμετοχή σε ένα αντιρατσιστικό/ αντιφασιστικό μέτωπο. Μην ξεχνάμε, ότι ο Ιερώνυμος πρωτομίλησε εναντίον της νεοναζιστικής συμμορίας μετά τα γεγονότα στο Χυτήριο, όταν διαπίστωσε ότι αυτοί που κάποτε έγραφαν ότι ο χριστιανισμός είναι ο μπολσεβικισμός της αρχαιότητας (περιοδικό Χρυσή Αυγή, τεύχος 37, Ιούλιος 1988), εμφανίστηκαν υπέρμαχοι των χριστιανικών παραδόσεων για να καρπωθούν την σχετική υπεραξία.

Παράλληλα, αυτή η όψιμη εκκλησιαστική πρωτοβουλία φαίνεται σαν ένας mainstream αντιρατσισμός, που γίνεται γιατί η ιεραρχία ξέρει ότι συνάδει απόλυτα με το κλίμα της εποχής, αφού σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος τυπικά κινείται προς την ίδια κατεύθυνση. Η εκκλησία μοιάζει να εναντιώνεται στην Χρυσή Αυγή γιατί θεωρεί ότι ως ανήκουσα στον εθνικό κορμό, και όχι στο δημοκρατικό τόξο, πρέπει να επιτελέσει ένα ακόμα «εθνικό καθήκον». Όμως δεν έχει αντιληφθεί, και δεν είναι η μόνη, ότι ένα φαινόμενο που σε μεγάλο βαθμό τροφοδοτείται (και) από τη φτώχεια, τους αποκλεισμούς και την απελπισία, δεν αντιμετωπίζεται προβάλλοντας απέναντί του μια κανονικότητα που εξ ορισμού είναι ανορθολογική.        
                                                                 
Κλείνοντας αυτές τις σκέψεις, να προσθέσω και κάτι ακόμα, κάτι σαν μια «κεντρική ιδέα»: θεωρώ ότι η εκκλησία της Ελλάδας δεν έχει ως αφετηρία μια αντιρατσιστική/αντιφασιστική αντίληψη, που άλλωστε δεν έδειξε ποτέ να την έχει μέχρι σήμερα, αλλά την ανάγκη ταύτισης της με το εθνικό όλον. Εξού και το άνοιγμα που επιχειρεί προς την αριστερά [7]. Και οι όποιες «προοδευτικές» φωνές ακούγονται από το εσωτερικό της, μοιάζουν να είναι μια προσπάθεια για να διατηρήσει την πολιτική της εξουσία ασκώντας την ιδεολογική της ηγεμονία στην κοινωνία. Στο κοινωνικό όλον, που είναι και το ζητούμενο στις σημερινές συνθήκες της κρίσης.
                                                                                                        
Σημειώσεις                                                           

[1] http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63740762   
[2] http://www.briefingnews.gr/orthodoxy/item/38012     
[3]  http://www.voria.gr/index.php?module=news&func=display&sid=77837
[4] http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=225966
[5] http://www.gkalantzis.gr/?p=1246
[6] http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63730220
[7] http://www.tovima.gr/society/article/?aid=483317


 






Δημήτρης Γκιβίσης
RED
Notebook
1 Δκεμβρίου 2012 - 11:09 πμ | Δημήτρης Γκιβίσης
 
Σχόλια
Μπορείτε να αναφέρετε υβριστικά σχόλια ή εκτός των όρων χρήσης με το αντίστοιχο κουμπί στο πάνω δεξί μέρος κάθε σχολίου. Η άσκοπη χρήση της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό σας από το σχολιασμό
Σχόλιο από: μικρή διόρθωση

Δεν ήταν ο Ταράσιος ο μάρτυρας στη δίκη του Περίανδρου, όπως εκ παραδρομή αναφέρει ο Δημήτρης.
Και επειδή το θέμα πήρε μια κάποια έκταση, από δημοσίευμα στο Διαδίκτυο, ρίξτε μια ματιά σε αυτό του left
http://www.left.gr/article.php?id=19398
 
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
24/05/2014
Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
 
 
Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
23/05/2014
Η ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε ρυθμιστή των εκλογών στην πρωτεύουσα και το Λεκανοπέδιο Αττικής αποτελεί στίγμα που δεν θα ξεθωριάσει εύκολα
 
 
[Μια ματιά στον κόσμο] Μια κοινωνία χωρίς ελπίδα είναι ένα γόνιμο έδαφος για τη βία
Συνέντευξη του Τζον Χόλογουέι
11/05/2014
Η εμπειρία δείχνει ότι οι κρίσεις δημιουργούν κατάθλιψη, περιορίζουν την ελπίδα. Και τι γίνεται; Εγκαταλείπουμε την ελπίδα; Δεν μπορούμε. Ο Τζον Χόλογουεϊ λέει ότι μια κοινωνία χωρίς ελπίδα είναι ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα, ένα γόνιμο έδαφος για τη βία, την παράλογη και καταθλιπτική αντίδραση. Παράλληλα, αναφέρει ότι η σκέψη πρέπει να είναι αρνητική και η ελπίδα να πηγάζει από την κραυγή, γιατί ο στόχος της θεωρίας είναι να αντιληφθούμε τον κόσμο αρνητικά, όχι ξεχωριστά από την πρακτική αλλά ως μια στιγμή της πρακτικής, στο πλαίσιο του αγώνα να σπάσουμε όλους τους τύπους της κυριαρχίας και να αλλάξουμε τον κόσμο.
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr