Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Refuse the Hour. Του William Kentridge
Από 22/11 έως 25/11 στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών
 
Ο κορυφαίος Νοτιοαφρικανικός εικαστικός και σκηνοθέτης Ουίλλιαμ Κέντριτζ, στην πρώτη του εμφάνιση στη χώρα μας, αναζητά μαζί μας, επί σκηνής, το χαμένο Χρόνο. Πολυσχιδής και ιδιοφυής, είναι από τους σπουδαιότερους καλλιτέχνες της εποχής μας, διακεκριμένος για τις εικαστικές εγκαταστάσεις κατά του απαρτχάιντ, τα «πρωτόγονα» κινούμενα σχέδια και τις multimedia παραστάσεις του. Ο Κέντριτζ καταφθάνει στη Στέγη με το τελευταίο του έργο, την «όπερα δωματίου» Refuse the Hour. Πρόκειται για τη θεατρική εκδοχή του μεγάλου installation project The Refusal of Time, με το οποίο συμμετείχε στην Documenta 13 του Κάσσελ

Πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος, σαν ένας σύγχρονος παραμυθάς, ο οποίος ξεκινά την αφήγησή του από το μύθο του Περσέα για να καταλήξει στον Αϊνστάιν, την έννοια του χωροχρόνου και τις μαύρες τρύπες. Μέσα σε ένα ντανταϊστικό πανδαιμόνιο ήχων και εικόνων, δεκατρείς χορευτές, μουσικοί, περφόρμερ και τραγουδιστές τον συνοδεύουν στο ταξίδι του στα όρια επιστήμης, οντολογίας και κοσμολογίας, συνδυάζοντας την περφόρμανς, το θεατρικό αναλόγιο, την όπερα, το σύγχρονο χορό, την εικαστική εγκατάσταση και τις βιντεοπροβολές. Ένα θέαμα φιλοσοφικής αναζήτησης και παιγνιώδους διάθεσης που θα μείνει αξέχαστο. 

•   Η παράσταση ξεκινά με τον αρχαιοελληνικό μύθο του Περσέα και της Μέδουσας, τον οποίο είχε διαβάσει στον οκτάχρονο Κέντριτζ ο πατέρας του, συγκλονίζοντάς τον για πάντα.

•  Τρομπέτες, τρομπόνια, βιολιά αλλά και παράδοξα –τόσο στην όψη όσο και στον ήχο– αυτοσχέδια όργανα αξιοποιεί στη ζωντανή μουσική του Refuse the Hour ο σταθερός συνεργάτης του Κέντριτζ, ο διακεκριμένος Νοτιοαφρικανός συνθέτης Φίλιπ Μίλλερ. 

•  Ο Ουίλλιαμ Κέντριτζ, γόνος λευκής εύπορης οικογένειας νομικών με λιθουανο-εβραϊκές ρίζες, γεννήθηκε το 1955 στο Γιοχάνεσμπουργκ, την πόλη που στοιχειώνει σχεδόν το σύνολο του έργου του. 
 
•   Πατέρας του είναι ο διεθνούς φήμης Νοτιοαφρικανός δικηγόρος Σίντνεϋ Κέντριτζ, συνεργάτης του Νέλσον Μαντέλα και υπερασπιστής των θυμάτων του απαρτχάιντ, όπως του δολοφονηθέντα Steve Biko, που απαθανατίστηκε στο ομώνυμο τραγούδι του Peter Gabriel. 

•  Ο Κέντριτζ αρχικά ήθελε να γίνει ηθοποιός και φοίτησε στην περίφημη Δραματική Σχολή του Jacques Lecoq στο Παρίσι. Όπως, όμως, έχει δηλώσει: «Ευτυχώς, συνειδητοποίησα εγκαίρως ότι ήμουν τόσο κακός ηθοποιός, που θα έκανα μόνο για έναν ερασιτεχνικό θίασο ή ένα πολύ ανεκτικό κοινό. Έτσι περιορίστηκα στο ρόλο του καλλιτέχνη.» 

•    Τη δεκαετία του ’90, οι μετα-εξπρεσιονιστικές μικρού μήκους ταινίες κινούμενων σχεδίων του, φτιαγμένες από σκίτσα ζωγραφισμένα στο χέρι με κάρβουνο, έκαναν τον Κέντριτζ γνωστό πέρα από τα σύνορά της χώρας του. Ο ίδιος χαρακτηρίζει την τεχνική του πρωτόγονη: «ένα animation της εποχής των σπηλαίων». Πάρτε μια ιδέα, αναζητώντας στο YouTube τα βίντεο «Felix in Exile» (1994), «History of the Main Complaint» (1996) και «Stereoscope» (1999).

•   Ο Βόυτσεκ στο Χάιβελντ, Ο Φάουστ στην Αφρική, Ο Υμπύ και η Επιτροπή της Αλήθειας, Η επιστροφή του Οδυσσέα είναι ορισμένες από τις σημαντικότερες παραστάσεις του Κέντριτζ σε συνεργασία με τη νοτιοαφρικανική ομάδα κουκλοθέατρου Handspring. 

•  Το απαρτχάιντ, η αποικιοκρατία, η διαπολιτισμικότητα και ο αντίκτυπος του συλλογικού τραύματος στην προσωπικότητα του ατόμου αντιμετωπίζονται στο έργο του Κέντριτζ με λυρισμό, χιούμορ και διαυγή πολιτική σκέψη. 

•  Περιζήτητα ανά τον κόσμο είναι τα σχέδιά του με κάρβουνο, η τιμή πώλησης των οποίων φτάνει μέχρι και τα 100.000 ευρώ. 

•  Περισσότερα από 10.000 άτομα –αριθμός αντίστοιχος με το κοινό μιας ροκ συναυλίας– επισκέπτονταν καθημερινά το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης (ΜοΜΑ) κατά τη διάρκεια της αναδρομικής έκθεσης του Κέντριτζ το 2010.

•  Το 2010, το Φεστιβάλ Αθηνών, σε συνεργασία με την Γκαλερί Μπερνιέ, φιλοξένησε στο χώρο της Πειραιώς 260 τη βίντεο εγκατάσταση του Κέντριτζ «I am not me, the horse is not mine», βασισμένη στο σατιρικό διήγημα «Η μύτη» του Νικολάι Γκόγκολ.

•  Ανάμεσα στα σημαντικότερα βραβεία που έχει λάβει ο Κέντριτζ συγκαταλέγονται το Carnegie Medal (2004) και το Kyoto Prize (2010). 


Συντελεστές

Σύλληψη και κείμενα: William Kentridge
Μουσική: Philip Miller 
Χορογραφία: Dada Masilo 
Κατασκευή και επεξεργασία βίντεο: Catherine Meyburgh 
Δραματουργία: Peter Galison 
Σκηνογραφία: Sabine Theunissen 
Επιμέλεια κίνησης: Luc de Wit
Σχεδιασμός κοστουμιών: Greta Goiris 
Σχεδιασμός μηχανών: Christoff Wolmarans, Louis Olivier, Jonas Lundquist 
Σχεδιασμός φωτισμών: Urs Schoenebaum 
Μουσική διεύθυνση και ενορχήστρωση: Adam Howard 
Ερμηνεύουν: William Kentridge, Dada Masilo (χορός), Donatienne Michel-Dansac (σοπράνο και harmonium), Ann Masina (φωνή), Joanna Dudley (φωνή), Bahm Ntabeni (ηθοποιός και τραγούδι), Thato Motlhaolwa (ηθοποιός), Adam Howard (τρομπέτα και φλικόρνο), Philip Miller (πλήκτρα), Tlale Makhene (κρουστά), Waldo Alexander (βιολί), Dan Selsick (τρομπόνι), Vincenzo Pasquariello (πιάνο), Thobeka Thukane (τούμπα) 


Συμπαραγωγή: Holland Festival, Festival d’Avignon, RomaEuropa Festival/Teatro di Roma, Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών
Με την υποστήριξη: Marian Goodman Gallery (Νέα Υόρκη και Παρίσι), Lia Rumma Gallery (Νάπολη και Μιλάνο), the Goodman Gallery (Γιοχάνεσμπουργκ και Κέηπ Τάουν) και Ινστιτούτο Γκαίτε (Νότια Αφρική)



RED
Notebook
11 Νεμβρίου 2012 - 1:28 pm
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Οι πλειστηριασμοί αφορούν όλους μας
Τόνια Κατερίνη, Κατερίνα Κνήτου
4/11/2013
Το left.gr και ο Άγγελος Καλοδούκας συζητούν για το ζήτημα της στέγης με την Τόνια Κατερίνη, από την συλλογικότητα «Αλληλεγγύη για Όλους», και την Κατερίνα Κνήτου, από τη Νομική Ομάδα Πολιτών ενάντια στα Χαράτσια και τους Πλειστηριασμούς
 
 
Η καλή σύζυγος
Άννα Χατζησοφιά
8/03/2013
Της Άννας Χατζησοφιά
 
 
The mythos project
8/12/2012
Ένας χώρος συνάντησης νέων κινηματογραφιστών από την Ευρώπη, μετρά ένα χρόνο από τη δημιουργία του στο περσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  22 Ιουνίου 2013 - 7:16 pm  
  Στο ρίσκο της κρίσης: Το νέο βιβλίο του Δημήτρη Χριστόπουλου
 
     
  Γιατί οι μεταρρυθμίσεις είναι μια έννοια ζωτική για την Αριστερά; Ποια μπορεί να είναι μια ρεαλιστική και ταυτόχρονα ανθρώπινη διαχείριση του μεταναστευτικού; Ποιοι δικαιούνται την ελληνική ιθαγένεια; Τι τιμωρεί η δημοκρατία; Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τον νεοναζισμό, υπερβαίνοντας ενίοτε την τομή «Μηνμόνιο-αντιμνημόνιο»; Πόσο αυτόνομος είναι ο αγώνας για τα δικαιώματα σε συνθήκες κρίσης; Γιατί η ασφάλεια και η ελευθερία δεν είναι έννοιες αντιθετικές;
     
 
  22 Ιουνίου 2013 - 10:21 am  
  Νεοφιλελευθερισμός και μεγάλη μουσική: έννοιες ασύμβατες
Μάρκος Τσέτσος
 
     
  Επιτακτικό καθήκον μιας Αριστεράς που πολεμά να διατηρήσει σε ισχύ τις στοιχειώδεις αρχές τής νεωτερικής δημοκρατίας ως αδιαπραγμάτευτη παρακαταθήκη του Διαφωτισμού και θεσμικό θεμέλιο οποιασδήποτε δίκαιης κοινωνίας, είναι να υποστηρίξει συνειδητά και τεκμηριωμένα τη μεγάλη μουσική και τους φορείς αναπαραγωγής της.
     
 
  19 Ιουνίου 2013 - 8:56 am  
  Το μινόρε της ΕΡΤ
Άννα Χατζησοφιά
 
     
  Η μόνη ελπίδα των πνιγμένων που πιάνονταν από τα μαλλιά τους καλλιτεχνών, η ΕΡΤ. Αυτή η πολύπαθη, η εν πολλαίς, κυβερνητικές και άλλες, αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, το άντρο των ρουσφετολογικών προσλήψεων κάθε υπουργού αλλά και η πατρίδα του Χριστός Ξανασταυρώνεται, της Λωξάντρας, της Αστροφεγγιάς, του Θεάτρου της Δευτέρας, του Τρίτου του Μάνου, των Μουσικών Συνόλων, του Καλησπέρα, κύριε Έντισον...
     
 
  17 Ιουνίου 2013 - 11:47 am  
  Zαν Μαρκ Ρουιγιάν, Μισώ τα πρωινά
 
     
  Ο Ζαν-Μαρκ Ρουιγιάν συλλαμβάνεται το 1974, για να βγει από τη φυλακή το 1977, μετά το θάνατο του Φράνκο. Το 1977 είναι η χρονιά που φουντώνει το αυτόνομο κίνημα στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό νότο (Ιταλία, Ιβηρική, Γαλλία με ισχυρή επίδραση και στην Ελλάδα). Είναι η χρονιά που μετά την αποφυλάκισή του ο Ρουιγιάν πολεμά για την ενοποίηση των πολυάριθμων αυτόνομων ομάδων και δικτύων, διαδικασία που θα οδηγήσει το 1978 στη δημιουργία της Action Directe
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr