Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
[στήλες] Η αυτονομία των προθύμων και η άλλη πολιτική
Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας κρίνονται για το τώρα, για τους αγώνες που εξελίσσονται, και όχι για μελλοντικές υποσχέσεις, δονκιχωτικά πλάνα, ή αδόκιμους συμβολισμούς. Κρίνονται με βάση το πραγματικό, και με μοναδικό κριτήριο το πόσο αριστερή είναι η πολιτική τους. Και αυτό, εκτός των υπολοίπων, είναι αισιόδοξο γιατί σηματοδοτεί και την οριστική ρήξη μεγάλων κομματιών της κοινωνίας από τις αυταπάτες που καλλιέργησαν τα κόμματα της συναίνεσης
 
Του Δημήτρη Γκιβίση


Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία των τελευταίων δημοσκοπήσεων, είναι η φαινομενική αναντιστοιχία μεταξύ της εκτίμησης εκλογικής επιρροής της ΔΗΜΑΡ και της δημοτικότητας του προέδρου της. Ενδεικτική είναι η δημοσκόπηση της MARC, όπου η δημοτικότητα του Κουβέλη είναι 11 φορές μεγαλύτερη από το ποσοστό του κόμματος, ενώ το ίδιο παρατηρείται, σε μικρότερο βαθμό, και στην σχέση του Βενιζέλου με το ΠΑΣΟΚ. Έτσι με μια πρώτη ανάγνωση, θα μπορούσαμε να οδηγηθούμε στο εξής παράδοξο συμπέρασμα: τα δύο κόμματα φθείρονται από την συμμετοχή τους στην κυβέρνηση, ενώ οι αρχηγοί τους εξακολουθούν να χαίρουν δημοφιλίας για τον ίδιο ακριβώς λόγο: την κυβερνητική συμμετοχή. Ένα συμπέρασμα, που επιπλέον δείχνει ότι οι δύο πρόεδροι μοιάζουν σαν να λειτουργούν σε μεγάλο βαθμό αυτόνομα από τα κόμματά τους, και για αυτό ακριβώς κρίνονται και με διαφορετικά κριτήρια. Έχοντας λοιπόν τα παραπάνω ως αφετηρία, θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί η προαναφερόμενη αναντιστοιχία είναι κατά τη γνώμη μου απολύτως εξηγήσιμη. 

Μην πυροβολείτε τον πιανίστα της ευθύνης 

Η ΔΗΜΑΡ είναι εμφανές από την πρώτη στιγμή ότι δομήθηκε πάνω σε ένα δίπολο. Έτσι, από την μια έχουμε ένα κόμμα που ισχυρίζεται ότι ανήκει στην αριστερά, και μάλιστα στην δημοκρατική -λες και υπάρχει και η αντιδημοκρατική της εκδοχή, ενώ παράλληλα προσδιορίζεται σε σημαντικό βαθμό από τον πρόεδρό του, με μια σχέση που παραπέμπει σε πολιτικά μορφώματα της απέναντι πολιτικής όχθης (π.χ. Ανεξάρτητοι Έλληνες, ΛΑΟΣ, ΚΕΠ, κλπ). Συγχρόνως, στελέχη του κόμματος καθώς και φιλικοί προς αυτό κύκλοι, αρέσκονται να αναφέρονται στα πλούσια χαρίσματα του Κουβέλη, με μια αντίληψη που υποδηλώνει ότι αυτό που έχει σημασία στην πολιτική είναι πρωτίστως το πρόσωπο του εκάστοτε ηγεμόνα - αρχηγού. Έτσι φτάσαμε στις εκλογές, όπου το σλόγκαν «θα ψηφίσω Κουβέλη» απέκτησε διπλό νόημα. Από την μια παρουσιάστηκε ως μια ανώδυνη πολιτική δραπέτευση μέσα στα όρια του συστήματος, και από την άλλη υπερ-προβλήθηκε ως μια επιλογή ευθύνης και σοβαρότητας, ως μια φωνή του μέτρου απέναντι στις εξαλλοσύνες της «παλαβής αριστεράς», όπως έλεγαν σύσσωμοι και οι συνήθεις Μανδραβέληδες (σημ: οι φωνές αυτές αποτέλεσαν, κατά τη γνώμη μου, τον προάγγελο της μετέπειτα θεωρίας των δύο άκρων, αλλά αυτή είναι μια ξεχωριστή συζήτηση). Άλλωστε, ο ίδιος ο Κουβέλης εξαρχής αυτοενδύθηκε με θέρμη την ενδυμασία του «υπεύθυνου», προφανώς ως σημείο υπεροχής και διαφοροποίησης έναντι της «ανευθυνότητας» του ΣΥΡΙΖΑ και του ίδιου του Τσίπρα προσωπικώς. Μια ενδυμασία, που μέχρι σήμερα αποδέχεται ευχαρίστως να του την φορούν ως φωτοστέφανο διάφοροι καθεστωτικοί κύκλοι, οι ίδιοι που παράλληλα έχουν αναλάβει και την προστασία του απέναντι στις, κατ΄ αυτούς, επιχειρούμενες προσπάθειες αποδόμησής του. Χαρακτηριστικό ήταν το πέπλο προστασίας που απλώθηκε όταν στην απεργία της 26ης Σεπτεμβρίου νεολαίοι του ΣΥΡΙΖΑ φώναξαν «Μισθούς και συντάξεις τις κάνατε κουρέλι, άντε και γαμήσου σύντροφε Κουβέλη». Ένα πέπλο που μπορεί να δικαιολογήθηκε ως μια προσπάθεια καταδίκης ενός συνθήματος που δεν ταιριάζει με τον πολιτικό πολιτισμό και την αισθητική της αριστεράς, πασπαλισμένη παράλληλα και με διάφορες κοινότυπες ηθικολογικές αναφορές, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν τίποτε άλλο από το αυτονόητο μήνυμα: κάτω τα χέρια σας από τον άνθρωπο που έχει ταχθεί να σώσει την χαμένη τιμή του παραπαίοντος αστικού πολιτικού συστήματος. Άλλωστε, με την συμμετοχή του στην κυβέρνηση, ο Κουβέλης έχει επιλέξει συνειδητά να υποδύεται τον ρόλο του πρόθυμου, αυτού που αναζητεί ισοδύναμα και άλλοθι για να τα προσφέρει στους εταίρους του, εκείνου που εγγυάται με την προσωπική του ευθύνη ότι τα πράγματα δεν θα γίνουν χειρότερα. Ή, ότι ακόμα και αν γίνουν χειρότερα, θα έχουν γίνει απαραίτητα και με τη δική του συναίνεση, και αυτό θα είναι μια αναμφισβήτητη απόδειξη τού ότι δεν γινόταν διαφορετικά, τού ότι δεν μπορούσαμε να το αποφύγουμε. Επομένως, είναι προφανές ότι μια τέτοια φωνή είναι πολλαπλώς χρήσιμη, και άρα πρέπει όχι μόνο να προστατευτεί από τις όποιες δυσάρεστες εξελίξεις εντός της ΔΗΜΑΡ (πολιτικές διαφοροποιήσεις, αποχωρήσεις στελεχών, κλπ), αλλά και να ενισχυθεί το αυτόνομο προφίλ της με κάθε τρόπο. 

Εκπροσωπώντας μια «αποδεκτή κανονικότητα»

Και ενώ το ΠΑΣΟΚ δημοσκοπικά έχει φτάσει στο ιστορικό χαμηλό του 5,5%, γεγονός που επιβεβαιώνει την κατά γενική ομολογία τροχιά συνεχόμενης φθοράς στην οποία έχει εισέρθει, ο αρχηγός του δηλώνει όλο νόημα και χάρη ότι «το ΠΑΣΟΚ λειτουργεί ως εγγυητής για την ισορροπία και την σταθερότητα του πολιτικού φάσματος». Προφανώς ο Βενιζέλος δεν είναι πολιτικά τόσο αφελής, ώστε να θεωρεί ότι το σημερινό ΠΑΣΟΚ μπορεί να αποτελέσει τον εγγυητή μιας οποιασδήποτε κατάστασης. Ξέρει και ο ίδιος ότι το προϊόν ΠΑΣΟΚ έχει λήξει προ πολλού, και όσα κίνητρα και αν δίνονται για την αγορά των ληγμένων, το συγκεκριμένο ληγμένο βαδίζει προς απόσυρση, ή πασοκιστί: προς το χρονοντούλαπο της ιστορίας. Αυτό όμως που δηλώνει εμμέσως πλην σαφώς ο Βενιζέλος, είναι η προσωπική του διαθεσιμότητα. Γνωρίζει άλλωστε καλά, ότι στην αστική πολιτική σημασία έχουν μόνο τα πρόσωπα, ως οι ειδικοί της εξουσίας, ως οι φορείς κάποιων ιδιαίτερων προσωπικών ικανοτήτων, που είτε κληρονομούνται είτε κατασκευάζονται είναι προορισμένες να υπηρετήσουν τις κυρίαρχες τάξεις. Ο Βενιζέλος ξέρει όμως και κάτι ακόμα: ότι μιλάει με πολλαπλές ιδιότητες που είναι απόλυτα σεβαστές από τον αστισμό. Παράλληλα, τον περιβάλλει ένα ιδιότυπο κύρος: αυτό του θεσμικού, του συνταγματολόγου, του έγκυρου γνώστη των πάντων. Ενώ ως αρχηγός ενός κόμματος που έχει δώσει διαπιστευτήρια στην υπεράσπιση των συμφερόντων των ελίτ και στην προώθηση λύσεων που κινούνται αυστηρά εντός των ορίων του λεγόμενου «εθνικού συμφέροντος», μπορεί να αναφέρεται ως εκπρόσωπος μιας οριζόμενης από το κράτος «αποδεκτής κανονικότητας». Να μιλάει ως κομμάτι ενός απροσδιόριστου «νομιμόφρονος κέντρου», που αντιλαμβανόμενο για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση ότι απειλείται σοβαρά από την αριστερά, καταφεύγει στην θεωρία των «δύο άκρων» και συγχρόνως επιβάλει ένα σκληρό κράτος έκτακτης ανάγκης, χρησιμοποιώντας αρκετές δόσεις βίας παραπάνω από το «επιτρεπτό» και πάντα προς το ένα «άκρο», προκειμένου να προστατευθεί. Η δημοτικότητα του Βενιζέλου, έστω και περιορισμένη, οφείλεται σε έναν συνδυασμό γεγονότων: αφενός στο ότι δηλώνει πρόθυμος και διαθέσιμος εγγυητής της «ομαλότητας» για τα σενάρια που υφαίνονται, και αφετέρου στην διαχρονική προστασία με την οποία περιβάλλει το αστικό πολιτικό σύστημα τους ανθρώπους του -ακόμα και αν δεν τους έχει άμεση ανάγκη. Και μια προτροπή: τις δημοσκοπήσεις ας προσπαθούμε να τις ξαναδιαβάζουμε, συχνά κρύβουν μικρούς θησαυρούς. Γα παράδειγμα, όταν στην προ μνημονίου εποχή μια πιθανή εθνοσωτήρια λύση ήταν και αυτή ενός άσπιλου, ηθικού και τίμιου επιχειρηματία (sic), πολλές δημοσκοπήσεις προετοίμαζαν ταυτόχρονα το έδαφος με ερωτήματα του τύπου «ποιον θεσμό εμπιστεύεστε περισσότερο;». Μια από τις απαντήσεις που περιελάμβανε ο κλειστός κατάλογος τους (μαζί με τη Βουλή, τη δικαιοσύνη, τον συνδικαλισμό, κλπ) ήταν και «ο επιχειρηματικός κόσμος» (!). 

Η άλλη πολιτική

Όσον αφορά τον Αλέξη Τσίπρα τα πράγματα φαίνεται ότι είναι διαφορετικά, αφού παρόλο που ο ΣΥΡΙΖΑ εκτοξεύεται, η δημοτικότητα του ίδιου είναι 13 μονάδες μικρότερη από του Κουβέλη (39% έναντι 52%). Ωστόσο, τα δημοσκοπικά ευρήματα των ΣΥΡΙΖΑ/Τσίπρα θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα ευχάριστα, γιατί υποδηλώνουν μια διαφορετική αντίληψη που διαμορφώνεται μέσα στην κοινωνία για το τι πραγματικά είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, και συγχρόνως αποτυπώνουν μια άλλη προσδοκία που φαίνεται ότι υπάρχει. O Τσίπρας δεν γίνεται αποδεκτός μόνο για τις προσωπικές του ικανότητες (τις οποίες άλλωστε είχε και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στο 4,7%), αλλά κυρίως γιατί συμβαδίζει με την δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ, με την συλλογική του πολιτική, με τον ταξικό του προσανατολισμό. Αυτοί που τον εμπιστεύονται θέλουν έναν πολιτικό αρχηγό που να διεκδικεί με τις πλατείες γεμάτες, που να διαπραγματεύεται με τον κόσμο στους δρόμους, που να μην πολιτεύεται ως πρόσωπο. Αυτό είναι ένα σαφές δείγμα ριζοσπαστικοποίησης, γιατί οι πολίτες ουσιαστικά τού λένε «συνέχισε να κάνεις πολιτική μαζί με το πολιτικό υποκείμενο». Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας κρίνονται για το τώρα, για τους αγώνες που εξελίσσονται, και όχι για μελλοντικές υποσχέσεις, δονκιχωτικά πλάνα, ή αδόκιμους συμβολισμούς. Κρίνονται με βάση το πραγματικό, και με μοναδικό κριτήριο το πόσο αριστερή είναι η πολιτική τους. Και αυτό, εκτός των υπολοίπων, είναι αισιόδοξο γιατί σηματοδοτεί και την οριστική ρήξη μεγάλων κομματιών της κοινωνίας από τις αυταπάτες που καλλιέργησαν τα κόμματα της συναίνεσης.  

                                                                              
    













Δημήτρης Γκιβίσης
RED
Notebook
28 Οκτωβρίου 2012 - 11:40 pm | Δημήτρης Γκιβίσης
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
24/05/2014
Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
 
 
Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
23/05/2014
Η ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε ρυθμιστή των εκλογών στην πρωτεύουσα και το Λεκανοπέδιο Αττικής αποτελεί στίγμα που δεν θα ξεθωριάσει εύκολα
 
 
«Η ευρωπαϊκή Αριστερά διανύει περίοδο αισιοδοξίας»
Χριστόφορος Κάσδαγλης
22/05/2014
Έξι συν ένας υποψήφιοι για την Ευρωβουλή κλήθηκαν από το ThePressproject να δώσουν απάντηση σε ένα διαφορετικό ερώτημα που αφορά την ειδικότητα του καθενός, όπως προκύπτει από τα βιογραφικά τους. Οι έξι συμμετέχουν στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο έβδομος στο «αδελφό» ψηφοδέλτιο «Europa Anderes» στην Αυστρία.
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr