Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
[Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τη 17η Ιουνίου] Να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα της εργατικής χειραφέτησης
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα γίνει κόμμα μόνο αν φτιάξουμε κατασταστικό, ορίσουμε δομές και γράψουμε μέλη
 
Των Βαγγέλη Καραγεώργου και Σπύρου Νιάκα


Λέγεται ότι “ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει”. Ο συντηρητικός αυτός τρόπος σκέψης που ενδημεί στα καφενεία είναι εντελώς λάθος για έναν απλό λόγο: το έδαφος της προηγούμενης νίκης άλλαξε από τη νίκη την ίδια. Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτική, και ειδικότερα στα καθ΄ημάς. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να μετεξελιχθεί, όχι για να γίνει “πιο υπεύθυνος” (απέναντι σε ποιόν άραγε;), να “αποκτήσει την σοβαρότητα μεγάλου κόμματος και να αποβάλλει τις ακρότητες” –άλλη κεφενειακού επιπέδου κουβέντα–, αλλά απλά για να προσαρμοστεί στις αλλαγές που η άνοδός του έφερε στην ελληνική κοινωνία.

Για να προσδιορίσουμε την μορφή και το περιεχόμενο του νέου ΣΥΡΙΖΑ, οφείλουμε να ανιχνεύσουμε καταρχήν τους υποκειμενικούς λόγους που οδήγησαν στην εκλογική εκτίναξη του σχήματος. Αυτοί είναι, καταρχήν, τέσσερις:

Α) Η συνεπής παρουσία και στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στα κινήματα, όσο δημοφιλή ή αντιδημοφιλή και αν ήταν αυτά. Οι κοινές εμπειρίες, άλλωστε, που οδήγησαν στον σχηματισμό του ΣΥΡΙΖΑ ήταν αυτές του αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος, από την διεθνή διαδήλωση της Γένοβας το 2001, εώς τα αντιπολεμικά το 2003 και την ίδρυση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο μοναδικός πολιτικός σχηματισμός με εμβέλεια στην κοινωνία που στήριξε τις φοιτητικές κινητοποιήσεις το 2006-07, την εξέγερση του Δεκέμβρη το 2008, το κίνημα των πλατειών έναν χρόνο πριν, αλλά και την απεργία πείνας των 300 μεταναστών εργατών πέρσι. Δεν γίναν φυσικά τα πάντα τέλεια, υπήρχαν αμφισημίες, πισωγυρίσματα κλπ, αλλά σε τελική ανάλυση ήμασταν εκεί, και η κοινωνία αυτό εισέπραττε.

Β) Το κάλεσμα για ενότητα της αριστεράς. Καταρχήν ο ΣΥΡΙΖΑ ο ίδιος είναι παράδειγμα ενότητας, όχι απλά στα κινήματα αλλά και στο πολιτικό επίπεδο. Και έπειτα, δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή τα καλέσματα για κοινή δράση στο κίνημα, αλλά και για συμπόρευση σε ένα πολιτικό μέτωπο όλης της αριστεράς. Η πολιτική αυτή ερμηνεύτηκε –και σωστά– από την εργατική τάξη σαν κάλεσμα για ενότητα των ίδιων των δυνάμεών της απέναντι στον ταξικό αντίπαλο – και οι δυνάμεις αυτές ενέπνευσαν αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στην ίδια.

Γ) Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα αποτελεσματικό πρόγραμμα. Αφηρημένα, καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι θα μπορούσε να έχει γραφτεί από κάποιον ευρωπαίο σοσιαλδημοκράτη πριν από 30-40 χρόνια. Αυτό έχει μια δόση αλήθειας. Στην σημερινή εποχή, όμως, όπου ο καπιταλισμός δεν επιδέχεται ούτε την παραμικρή παρέκκλιση από την ακραία λιτότητα και της μνημονιακές πολιτικές, οτιδήποτε επιχειρεί να βγει από τα πολύ στενά αυτά πλαίσια χρειάζεται να συγκρουστεί με το ίδιο το σύστημα. Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν απλά “λίγο παραέξω” από τα όρια αυτά, αλλά αρκετά πιο πέρα. Επιπλέον, τα βασικά αιτήματα του ΣΥΡΙΖΑ φαίνονται στα μάτια της εργατικής τάξης εφικτά, κάτι για το οποίο αξίζει να αγωνιστεί κανείς ακόμα και με θυσίες. Πρόκειται δηλαδή για ένα πρόγραμμα στην βάση του οποίου η εργατική τάξη μπορεί να συγκροτήσει ένα μαζικό κίνημα και κοινωνικά και πολιτικά, το οποίο εκ φύσεως θα την οδηγήσει σε σύγκρουση και ρήξη με το σύστημα, ένα πρόγραμμα μεταβατικό.

Δ) Το σύνθημα για κυβέρνηση της αριστεράς. Οι εμπειρίες των αντιμνημονιακών κινητοποιήσεων των δύο τελευταίων χρόνων ήταν καταλυτικές. Έγιναν σχεδόν 20 γενικές απεργίες, ένα πολύ μαζικό φοιτητικό κίνημα (Σεπτέμβρη-Οκτώβρη),  τοπικά κινήματα, ενώ φτάσαμε και περάσαμε από το κίνημα των πλατειών: κανένα από τα κινήματα αυτά δεν μπόρεσε να πετύχει τους στόχους του. Κάθε επιμέρους αγώνας έβρισκε μπροστά του το μνημόνιο το ίδιο, κάθε γενικότερος αγώνας για να καταργήσει το μνημόνιο σκόνταφτε στο ζήτημα της εξουσίας. Η μάχη λοιπόν για να αναστραφεί η πορεία του μονόδρομου της λιτότητας μετατράπηκε σε μια μάχη για την εξουσία. Φυσικά, από την αλφαβήτα του μαρξισμού γνωρίζουμε ότι άλλο κυβέρνηση και άλλο εξουσία. Η συνείδηση και οι εμπειρίες, όμως, της εργατικής τάξης σήμερα απέχουν από το καταλήξουν σε αυτό το συμπέρασμα. Για τους εργαζόμενους, η μάχη για την εξουσία είναι η μάχη για την κυβέρνηση.

ΣΥΡΙΖΑ ενιαίο κόμμα: ένα αίτημα από τα παλιά...

Πέραν όλων των παραπάνω, υπάρχει και μια μεγάλη αδυναμία, στην περίπτωσή μας εκ γενετής. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι συμμαχία οργανώσεων και όχι ενιαίο κόμμα. Αυτό διαχρονικά προκαλούσε προβλήματα. Ας θυμηθούμε την κατάσταση ένα ή δύο χρόνια πριν: οι φυγόκεντρες τάσεις στο σύστημα ΣΥΡΙΖΑ κάθε άλλο παρά λίγες ήταν, ενώ ουκ ολίγες φορές κοντέψαμε να τα τινάξουμε για ψύλλου πήδημα. Το αίτημα για ΣΥΡΙΖΑ ενιαίο κόμμα δεν είναι νέο: έχει ζωή κοντά μια δεκαετία, κι αυτό γιατί όλο και περισσότερο, όσο περνούσαν τα χρόνια, μια ξεχωριστή πολιτική ταυτότητα ΣΥΡΙΖΑ δημιουργούνταν και ρίζωνε. Ο μετασχηματισμός σε ενιαίο κόμμα όμως έβρισκε εμπόδιο στις γραφειοκρατίες που αρνούνταν την προοπτική της υπέρβασής τους και την μετατροπή τους σε ρεύματα και τάσεις σε ένα δημοκρατικό κόμμα.

...με μια νέα δυναμική

Όλοι οι “παλιοί” λόγοι που δικαιολογούν το αίτημα για ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν και σήμερα. Υπάρχει όμως και μια εντελώς νέα συνθήκη, που κάνει το αίτημα αυτό επιτακτικό: η ένταση της κρίσης και η ταξική πόλωση. Για να έχουν, πλέον, την οποιαδήποτε θετική έκβαση, οι αγώνες της εργατικής τάξης δεν μπορούν παρά να είναι όσο το δυνατόν πιο μαζικοί, να εξασφαλίζουν την μεγαλύτερη δυνατή συγκέντρωση δυνάμεων. Οι εκλογές ανάδειξαν σε ηγεμονική δύναμη στην εργατική τάξη τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η σχέση είναι εξαιρετικά ασταθής, και είναι ακόμα σχέση εκπροσώπησης μάλλον, παρά συμμετοχής. Άρα, ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα σημαίνει πια και την προσπάθεια για χτίσιμο του κόμματος της εργατικής τάξης, της πολιτικής της ενοποίησης και της συυγκέντρωσης δυνάμεων για τις τεράστιες μάχες που έρχονται.

Φυσικά, τα νέα αυτά ακροατήρια που απέκτησε ο ΣΥΡΙΖΑ, και που εν δυνάμει θα ενταχθούν στο νέο κόμμα, δεν έγιναν σε μια νύχτα αριστεροί. Θα φέρουν στον ΣΥΡΙΖΑ τις αστικές προκαταλήψεις και αυταπάτες που κουβαλούσαν όλα αυτά τα χρόνια και είναι και αδύνατον να πεταχτούν γρήγορα. Δεν είναι αμελητέος ο κίνδυνος για αλλοίωση των ριζοσπαστικών και σοσιαλιστικών χαρακτηριστικών του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός, όμως, δεν είναι λόγος για να κομπιάσουμε ή να πάμε πίσω από το “ένα μέλος – μία ψήφος”. Η απαραίτητη προυπόθεση για να μπορέσει να “χωνευτεί” πολιτικά όλος αυτός ο νέος κόσμος, και να αποτελέσει οργανικό μέρος του ΣΥΡΙΖΑ, είναι η εσωτερική δημοκρατία. Ένα κόμμα με όσο το δυνατόν πλατύτερη εσωτερική δημοκρατία και δικαίωμα στις τάσεις, είναι αντανάκλαση της κατάστασης της ίδιας της εργατικής τάξης, των διαφορετικών ιδεολογικών και πολιτικών επιπέδων που την συγκροτούν. Ένα τέτοιο δημοκρατικό πλαίσιο είναι εκείνο που εξασφαλίζει την πάλη για την ηγεμονία των πιο πρωτοπόρων μερίδων της εργατικής τάξης.

Και βέβαια, προχωράει και το καλό παράδειγμα της ενότητας που αποτέλεσε και έναν από τους βασικούς πυλώνες της επιτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ πολλά βήματα παραπέρα. Η ενότητα σημαίνει δύναμη, και αυτή τη δύναμη της εργατικής τάξης δεν πρέπει να τη θυσιάσουμε για κανέναν λόγο. Ο σωστός τρόπος λειτουργίας για τις συνιστώσες είναι να αυτοδιαλυθούν στο ενιαίο κόμμα μετασχηματιζόμενες σε ρεύματα/τάσεις. Η διεθνής εμπειρία είναι κατηγορηματική πάνω σε αυτό. Αν κάποιος δεν πειστεί να το κάνει, παρόλα αυτά, δεν πρέπει να καταναγκαστεί. Η μάχη για να γίνει από όλους δεκτό το παραπάνω είναι μια μάχη πολιτικής ηγεμονίας. Ένα μεταβατικό χρονικό διάστημα θα είναι αναγκαίο σε αυτή την κατεύθυνση. Σε κάθε περίπτωση όμως, δεν θυσιάζουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ούτε μισή στιγμή.

Συγκρότηση στο κίνημα από τα κάτω

Βεβαίως, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα γίνει κόμμα μόνο αν φτιάξουμε κατασταστικό, ορίσουμε δομές και γράψουμε μέλη. Θα χτιστεί εκ νέου στην κοινωνία, στα κινήματα, στην παρέμβασή του και το πρόγραμμά του. Κατά τη γνώμη μας, τα πρώτα και βασικά του καθήκοντα είναι τα παρακάτω:

1. Να συγκροτήσει δίκτυα αλληλεγγύης. Το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ έγινε δεκτό από το εκλογικό μας σώμα με πολύ μεγαλύτερη απογοήτευση από ό,τι συνέβη με εμάς τους ίδιους/ες, μιας και γι΄ αυτόν τον κόσμο ήταν η τελευταία ελπίδα μιας σειράς κινημάτων που δεν μπόρεσαν να σταματήσουν το μνημόνιο. Νιώθουν ίσως πολύ καλύτερα από εμάς τι είναι και τι θα κάνει η νέα κυβέρνηση, και αυτή η απογοήτευση μπορεί να οδηγήσει σε ατομικές λύσεις και να σπάσει την ιδέα της συλλογικότητας. Πρέπει να παρέμβουμε ώστε να αναστρέψουμε αυτή την πορεία, χτίζοντας το δικό μας συλλογικό κοινωνικό κράτος και την δική μας αλληλεγγύη εκεί που έχει γκρεμιστεί.

2. Οφείλουμε να δώσουμε την μάχη για την ανασυγκρότηση των συνδικάτων, να φτιάξουμε νέα εκεί που δεν υπάρχουν, να πάρουμε την ηγεσία από τους γραφειοκράτες. Ένα κόμμα που είναι ηγεμονικό στην εργατική τάξη, οφείλει να ανασυγκροτήσει και τις οργανώσεις της.

3. Ο αντιφασιστικός αγώνας είναι κεφαλαιώδους σημασίας. Ήδη, ένα σημαντικό τμήμα της αστικής τάξης έχει αρχίσει να επενδύει στην Χρυσή Αυγή, αντιλαμβανόμενο την αδυναμία της νέας κυβέρνησης να διαχειριστεί τις υποθέσεις τους. Οι νεοναζί κάνουν όλο και πιο καθαρό ότι ο αντίπαλός τους, σε τελική ανάλυση, δεν είναι απλά οι μετάστες, αλλά η αριστερά. Η μέθοδός τους είναι η τρομοκρατία. Δεν μπορούμε να αφήσουμε τον κόσμο μας να τρομοκρατηθεί. Η μάχη αυτή πρέπει να οργανωθεί, και πολιτικά και κινηματικά.

Για την σοσιαλιστική προοπτική

Συμπερασματικά, ο πυλώνας που θα εξασφαλίσει τον αντισυστημικό χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ είναι η εμμονή στην κατάργηση του μνημονίου. Σε αυτό το σημείο θα δεχτεί την περισσότερη πίεση του συστήματος για να σπάσει και να ενσωματωθεί. Αν αντέξουμε εκεί, μπορεί να ξεκινήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση γεγονότων σε ρηξιακή με το σύστημα κατεύθυνση. Οι εργαζόμενες μάζες θα έχουν μαζέψει τόσο ορμή στον αγώνα τους κατά του μνημονίου, που δεν θα σταματήσουν εκεί. Η ορμή αυτή θα είναι αρκετή για να συμπαρασύρει το ίδιο το σύστημα. Προετοιμαζόμενοι λοιπόν γι΄ αυτή την περίοδο, που μπορεί να μην αργήσει καθόλου να έρθει, έχουμε ένα βασικό πολιτικό καθήκον: την προσπάθεια να ηγεμονεύσουν στον ΣΥΡΙΖΑ οι ιδέες του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα, η προσπάθεια να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ το κόμμα όχι απλά της εργατικής τάξης, αλλά της εργατικής χειραφέτησης.

Όλα τα κείμενα του αφιερώματος εδώ



Βαγγέλης Καραγεώργος, Σπύρος Νιάκας
RED
Notebook
15 Ιουλίου 2012 - 1:46 pm | Βαγγέλης Καραγεώργος, Σπύρος Νιάκας
 
Σχόλια
Μπορείτε να αναφέρετε υβριστικά σχόλια ή εκτός των όρων χρήσης με το αντίστοιχο κουμπί στο πάνω δεξί μέρος κάθε σχολίου. Η άσκοπη χρήση της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό σας από το σχολιασμό
Σχόλιο από: redstar

1541 λέξεις γεμάτες κοινοτυπίες, ασάφειες και νεολογισμούς. Αν αυτή είναι η υποτιθέμενη επαναστατική και αντικαπιταλιστική Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ - λέγε με Κόκκινο - ας φανταστούμε τι έχουμε να περιμένουμε και από τα πιο ρεφορμιστικά κομμάτια...
 
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
24/05/2014
Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
 
 
Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
23/05/2014
Η ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε ρυθμιστή των εκλογών στην πρωτεύουσα και το Λεκανοπέδιο Αττικής αποτελεί στίγμα που δεν θα ξεθωριάσει εύκολα
 
 
«Η ευρωπαϊκή Αριστερά διανύει περίοδο αισιοδοξίας»
Χριστόφορος Κάσδαγλης
22/05/2014
Έξι συν ένας υποψήφιοι για την Ευρωβουλή κλήθηκαν από το ThePressproject να δώσουν απάντηση σε ένα διαφορετικό ερώτημα που αφορά την ειδικότητα του καθενός, όπως προκύπτει από τα βιογραφικά τους. Οι έξι συμμετέχουν στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο έβδομος στο «αδελφό» ψηφοδέλτιο «Europa Anderes» στην Αυστρία.
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr