Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
[Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά τη 17η Ιουνίου] Να πολεμήσουμε τον κακό εαυτό μας: Για ένα κόμμα με διαφορετικό DNA
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεκινάει από το μηδέν. Έχει παλέψει σε πολλά μέτωπα, σε πολλαπλά επίπεδα και έχει τη δική του ιστορία
 
Της Σίσσυς Βελισσαρίου*

Στην παραγωγική και μαγευτική αναζήτηση νέων μορφών και δομών για τον ενιαίο, μαζικό δημοκρατικό φορέα ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουμε καλά τι πρέπει να αφήσουμε πίσω: το κόμμα νέου τύπου που εκφυλίστηκε σε γραφειοκρατικό μόρφωμα μέσα από την αλληλοεμπλοκή του με τους  μηχανισμούς του κράτους στον υπαρκτό σοσιαλισμό. Παράλληλα, στα δυτικά κόμματα, κληροδοτούνται στη δομή τους ως ζωντανά κατάλοιπα της τριτοδιεθνιστικής κομμουνιστικής παράδοσης οργανωτικά χαρακτηριστικά και λογικές. Ενδεικτικά αναφέρω μερικά που ενδεχομένως να φαίνονται ασήμαντα σε σχέση με το συνολικό εγχείρημά μας, όμως η κομματική εμπειρία του 20o αιώνα καταδεικνύει τη διαβρωτική τους λειτουργία.
    
1. Η ύπαρξη μορφωμάτων-σφραγίδα τα οποία είτε έχουν ελλιπέστατη παρουσία και έργο είτε, ενώ στην κυριολεξία ανυπόστατα, εμφανίζονται συγκυριακά. Και στις δυο περιπτώσεις, η γλωσσική δήλωση μιας υποτιθεμένης συλλογικότητας σηματοδοτεί αυτόματα ένα περιεχόμενο, άρα την υποστασιοποιεί. Από τις δυο περιπτώσεις περισσότερο ενδιαφέρον έχει η δεύτερη: μορφώματα, που αντίθετα με τον Ζορό που το έκανε για να διορθώνει την αδικία, αυτά "χτυπάνε" μόνον εφόσον πρόκειται να διεκδικηθούν ατομικές καταγραφές προς άμεση ή μελλοντική χρήση στο πλαίσιο της ανακατανομής εσωκομματικής, και όχι μόνον, εξουσίας  ή/και  ανακατατάξεων ένθεν κακείθεν. Αυτού του τύπου οι πρακτικές, πέραν του οργανωτικού ελέγχου ενός χώρου που επιτελούν συνήθως σε "κλαδικό" επίπεδο, αποτελούν την πλέον οικεία παρείσφρηση της μικροαστικής ιδεολογίας στη δική μας Αριστερά, διότι εξυπηρετούν την αναπαραγωγή του στελεχικού μηχανισμού αξιολογώντας "πρόσωπα", ανεξάρτητα από ατομική συνεισφορά ή συλλογικό έργο. Τα πρόσωπα υπάρχουν  σε συνάρτηση με τις  "θέσεις" που έχουν καταλάβει ή στοχεύουν να καταλάβουν. Πρόκειται περί της μετάφρασης επί του κομματικού της κοινωνικής επιτυχίας, φαινόμενο που είχε ιδιαίτερη έξαρση προεκλογικά αλλά και στο κρίσιμο διάστημα μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων.

2. Ας σκεφθούμε μία κλαδική υπερ-δομή όπου θα συνυπάρχουν παράλληλες δομές, αυτές που εμπεριέχονται στις συνιστώσες [στον ΣΥΝ μπορούν να ανέρχονται και σε 4-5], με μια καινούργια ΣΥΡΙΖΑική που τις υπερκαλύπτει όντας το άθροισμα των μελών των επιμέρους. Δικαίως κανείς αναρωτιέται για το τι περιεχόμενο δουλειάς μπορεί να έχει η ΣΥΡΙΖΑική, πόσο διαφορετικό μπορεί να είναι από αυτό που υποτίθεται ότι παράγεται από τις καθόλα διατηρούμενες «μητροπολιτικές» δομές και για το ποιος τελικά παράγει στρατηγική και τακτική για τη δουλειά στους μαζικούς χώρους δεδομένων των επικαλύψεων. Μήπως ουσιαστικά πρόκειται περί του ίδιου καπέλου που αλλάζει ονομασία κατά το δοκούν;   

Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι η παραπάνω υπόθεση είναι "ψύλλοι στα άχυρα", και ότι μπροστά στην πρόκληση της μαζικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ το "μπούγιο" μετρά ακόμα και αν αυτό δεν είναι παρά κατά βάση η αθροιστική περιούσια των "δικών" μας. Ας υποθέσουμε όμως ότι το "ΣΥΡΙΖΑ παντού" όντως φέρνει καινούργιο κόσμο: Πόσον καιρό θα παραμείνει αυτός όταν διαπιστώσει ότι δεν έχει περιεχόμενο δουλειάς διότι οι επικαλύψεις και οι παράλληλες δομές δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο; Ή, ακόμα χειρότερα για το νέο κόμμα, αν ο κόσμος αυτός δει να αναπαράγονται προσωπικές εξουσίες και παλαιοκομματικές πρακτικές, πόσο θα παραμείνει; Επομένως ίσως το φοβικό σύνδρομο περί της "άλωσης" του ΣΥΡΙΖΑ από στίφη Πασοκογενών ή της άγνωστης ποσότητας που είναι ο ελληνικός λαός να είναι άνευ αντικείμενου. Ίσως αντίθετα εμείς είμαστε αυτοί/ές που κινδυνεύουμε από τον κακό εαυτόν μας.
   
3. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ξεκινάει από το μηδέν. Έχει παλέψει σε πολλά μέτωπα, σε πολλαπλά επίπεδα και έχει τη δική του ιστορία. Προκαλεί τουλάχιστον σκεπτικισμό όταν ΣΥΡΙΖΑικα σχήματα ξεκινούν από ανθρώπους που απουσίαζαν παντελώς από οιαδήποτε δραστηριότητα του ΣΥΡΙΖΑ όλα αυτά χρόνια. Προβληματίζει η οργανωτική πρεμούρα παρόλο που βεβαίως είναι απολύτως θεμιτή η μετάλλαξη των απόψεων. Εδώ όμως υπάρχει μία λεπτή διάκριση μεταξύ της ηγεμόνευσης μιας ιδέας, π.χ. του ΣΥΡΙΖΑ, στις συνειδήσεις, και του απλού καιροσκοπισμού. Στην ένσταση περί δίκης προθέσεων η απάντηση είναι: ‘the proof of the pudding is in the eating”. Εδώ ο κίνδυνος δεν  είναι η συνύπαρξη διαφορετικών ιστορικών ρευμάτων της Αριστεράς, που αναζητούν ένα κοινό πολιτικό σχέδιο, ούτε το άνοιγμα σε «ξένους» εισβολείς. Είναι ο παραγοντισμός, η αναπαραγωγή δομών με περιεχόμενο τον οργανωτικό έλεγχο καθώς και ο ακροβολισμός σε θέσεις εκκίνησης για το επόμενο εκλογικό μπουμ του ΣΥΡΙΖΑ.

4. Στο γνώριμο πλαίσιο της διατήρησης των κεκτημένων εντάσσεται και η απροθυμία κάποιων συνιστωσών στο να εργασθούν για ένα ενιαίο σχήμα, παρόλο που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αποπειραθεί δυο τουλάχιστον φόρες να γίνει ένα κόμμα όπου θα ισχύει το "ένα μέλος ίσον μια ψήφος".

Τι σχέση μπορεί να έχουν τα παραπάνω με το καθήκον μας να παλεύουμε για την αλλαγή του κόσμου και μέσα από την οικοδόμηση πρωτόγνωρων σχέσεων και δομών; Το όραμά μας είναι ένα πλουραλιστικό και δημοκρατικό κόμμα, ανοιχτό στον κόσμο που θα συζητά, θα εκλέγει και τελικά θα πείθεται ότι η συμμετοχή του μετράει διότι δεν ακυρώνεται από κάποιους ‘παλιούς’ που ‘αυτοί ξέρουν’ διότι αυτοί είναι οι μηχανισμοί. Αν κάτι μάθαμε τα τελευταία χρόνια, είναι ότι οι παραδοσιακές μορφές οργάνωσης έχουν ξεπεραστεί από τις συνθήκες που με βίαιο τρόπο έχει επιβάλλει το Μνημόνιο σε όλα τα επίπεδα, εφαρμόζοντας κυνικά  βιοπολιτικές με θύμα την ανθρώπινη ζωή. Ταυτοχρόνως αρχίζουν να αναβλύζουν πρωτοποριακές μορφές συνύπαρξης και επικοινωνίας, δίκτυα αλληλοϋποστήριξης, ελπιδοφόρες τοπικές, λαϊκές συνελεύσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ πια αντιλαμβάνεται ότι ο κόσμος, παράλληλα με την οργάνωση του στα συνδικάτα και τη συσπείρωση του στον χώρο εργασίας, έχει ανάγκη να συνευρεθεί πέρα και έξω από τα στενά κλαδικά όρια τα οποία θέτουν τους αντίστοιχους περιορισμούς. Ακριβώς επειδή κατανόησε ότι πρέπει να βγούμε από τους τοίχους των γραφείων και να "ακροβολιστούμε" στις πλατείες, γιατί έτσι μόνον μπορούμε να ακούσουμε τον Άλλον, που μας καθοδηγεί και δεν τον καθοδηγούμε, επειδή λοιπόν με ταπεινότητα για πρώτη φορά μετά την αντιπολίτευση η δική μας Αριστερά "έστησε αυτί" για αυτό γίναμε η πολιτική δύναμη που είμαστε τωρα. Κατακτήσαμε κάτι που δεν πρέπει να το χάσουμε τωρα που θέλουμε να κάνουμε τον ΣΥΡΙΖΑ ένα νέο ενιαίο, ανοιχτό, λαϊκό και δημοκρατικό κόμμα: την εμπιστοσύνη του κόσμου. Μόνον αν δουλέψουμε μαζί με αυτόν τον κόσμο σε λαϊκές συνελεύσεις οι δεσμοί εμπιστοσύνης θα μετατραπούν σε δυναμική συμμετοχή και εμβάθυνση των ταξικών δεσμών. Επομένως "άνοιγμα" σε τοπικές μορφές οργάνωσης όπου τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, οι τοπικοί βουλευτές και ο κόσμος θα συναποφασίζει, θα συνεργάζεται, θα  ελέγχει και ελέγχεται. Αυτό όμως σημαίνει, ανάμεσα στα άλλα, ότι θα πάψουμε πια να ακούμε τη δική μας φωνή ως παρήχηση από το στόμα των κομματικών μας συναδέλφων.
 
*Μέλος της ΚΠΕ του ΣΥΝ και της ΠΣΕ του ΣΥΡΙΖΑ



Σίσσυ Βελισσαρίου
RED
Notebook
12 Ιουλίου 2012 - 4:59 πμ | Σίσσυ Βελισσαρίου
 
Σχόλια
Μπορείτε να αναφέρετε υβριστικά σχόλια ή εκτός των όρων χρήσης με το αντίστοιχο κουμπί στο πάνω δεξί μέρος κάθε σχολίου. Η άσκοπη χρήση της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό σας από το σχολιασμό
Σχόλιο από: Π.Κ.

Εξαιρετικό κείμενο, με θαρραλέες διαπιστώσεις, που βέβαια αποτελούν κοινό τόπο - αν και επισήμως ανομολόγητο. Η ομολογία (θεωρία) είναι απαραίτητο βήμα, παρά το ότι στην πράξη οι μηχανισμοί δημιουργούνται, σχεδόν εκ του φυσικού και από κεκτημένη ταχύτητα, θρεφόμενοι από τις αξίες του κυρίαρχου τρόπου (παραγωγής), με τον οποίο ζούμε όλοι μας.
Οι ισχυρές αντιγραφειοκρατικές θεσμικές προβλέψεις είναι το ελάχιστο μέτρο μιας δημοκρατικής συγκρότησης. Δεν είναι καινούργιες ανακαλύψεις, η περιορισμένη θητεία (αναδρομικά!) και η υποχρεωτική εναλλαγή στα όργανα, ο κατά το δυνατόν συντονιστικός αντί αποφασιστικός ρόλος των οργάνων, ο περιορισμός των βαθμίδων της αντιπροσώπευσης παράλληλα με την εκλογή εντολής αντί αυτονομημένου αντιπροσώπου, η συχνή λειτουργία δημοψηφισμάτων, η έγκριση των σημαντικών πολιτικών αποφάσεων από την βάση με ψηφοφορία και όχι από αντιπροσωπευτικά καθοδηγητικά όργανα, η απρόσκοπτη δυνατότητα «εισήγησης» από «τα κάτω» όταν υπάρχει ελάχιστη οριζόντια συμφωνία – κ.ο.κ.
Παράλληλα, η αξιόπιστη λειτουργία των μέσων για την πλήρη ενημέρωση των μελών, και η αποκατάσταση ενός ενιαίου χώρου ισότιμου διαλόγου με ισότιμη πρόσβαση λόγου για όλους (στο διαδίκτυο και στον τύπο, για τα μέλη και για τις τοπικές) με κανόνες, αλλά χωρίς προνόμια, είναι τα ελάχιστα.
Παρά βέβαια τις κατάλληλες προβλέψεις, εάν και εφόσον υλοποιηθούν, η ηγεμονία και η ηγεσία, και η άτυπη επικοινωνία, θα εξακολουθήσει να υπάρχει – και μάλλον ευτυχώς… Η πραγματική δημοκρατία είναι ένα όραμα που προδιαγράφει χειραφετημένα και ταυτοχρόνως μη φανατισμένα άτομα, που κανένας δεν είμαστε, (κατά τον ίδιο τρόπο που ο σοσιαλισμός είναι μια πορεία και υπόθεση γενεών…)
Το απαραίτητο βήμα προς τη δημοκρατία δεν αφορά λοιπόν μόνο τις πολιτικές οργανωτικές προβλέψεις. Ως γνωστόν, η αριστερά δεν εντοπίζει την έννοια της δημοκρατίας στο πολιτικό, αλλά συνδέει και εξαρτά την πολιτική, με την οικονομική και τελικά την κοινωνική δημοκρατία. Το ίδιο λοιπόν ισχύει και για τον «εαυτό» της. Η ριζική μετατόπιση του Συριζα προς την κοινωνιοκεντρική λειτουργία, με την χειροτεχνία και διασύνδεση εναλλακτικών κοινωνικό-οικονομικών παραδειγμάτων, και η μετεξέλιξη της κλασικής «κομματικής ζωής» (παλιού τύπου!), ώστε ένας «σύριζα παντού» δεν θα λειτουργεί σε κατά τόπους γραφεία αλλά σε κέντρα αλληλεγγύης και συνεταιρισμού, είναι ορισμένα στοιχεία, ώστε οι οργανωτικές προβλέψεις του εποικοδομήματος να αποκτήσουν υλικό υπόβαθρο. Και εκεί έχει μεγάλη σημασία, κατά πόσο τα κομματικά μέσα (και η επιχορήγηση) επιχορηγήσουν και υποστηρίξουν με έναν τέτοιο τρόπο την κοινωνία, αντί την κλασσική κομματική λειτουργία.

Υ.Γ. Όμως πράγματι, ο Συριζα δεν ξεκινά από το μηδέν. Το 2009, είχαμε την γνωστή αναδίπλωση του ανοίγματος που είχε δρομολογηθεί, και στη συνέχεια διάφορες «επανεκκινήσεις» που ποτέ δεν έγιναν. Να μην το κρύψωμε άλλωστε, είχαμε τότε «μηχανισμούς» που φοβήθηκαν τον κόσμο που πλησίασε και αρνήθηκαν πρακτικά την ιδιότητα του μέλους, αρνήθηκαν στην ουσία ακόμη και την ιδιότητα της τοπικής οργάνωσης, με το εφεύρημα της «τοπικής επιτροπής», και έκλεισαν και τον ελεύθερο διάλογο, αυτόν έστω τον λειψό που λειτουργούσε στο site του Σύριζα.
Οι χαμένες ευκαιρίες διδάσκουν ή όχι; Αν κρίνω πάντως από τον τρόπο που γίνεται σε ορισμένα μέσα ο «διάλογος»
(με πλήρη απουσία του (γεννήτορα) αρθρογράφου, με τις παρατηρήσεις του «κοινού», εν είδη γαλαρίας, , και να καταλήγει σε αναίτιο μάλωμα όταν θίγονται ουσιαστικά θέματα),
φαίνεται πως , οι φοβίες, οι μηχανισμοί, οι φανατισμοί, και οι περιχαρακώσεις, εξακολουθούν να περισσεύουν.
 
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
24/05/2014
Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
 
 
Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
23/05/2014
Η ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε ρυθμιστή των εκλογών στην πρωτεύουσα και το Λεκανοπέδιο Αττικής αποτελεί στίγμα που δεν θα ξεθωριάσει εύκολα
 
 
«Η ευρωπαϊκή Αριστερά διανύει περίοδο αισιοδοξίας»
Χριστόφορος Κάσδαγλης
22/05/2014
Έξι συν ένας υποψήφιοι για την Ευρωβουλή κλήθηκαν από το ThePressproject να δώσουν απάντηση σε ένα διαφορετικό ερώτημα που αφορά την ειδικότητα του καθενός, όπως προκύπτει από τα βιογραφικά τους. Οι έξι συμμετέχουν στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο έβδομος στο «αδελφό» ψηφοδέλτιο «Europa Anderes» στην Αυστρία.
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr