Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
[Ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την 17η Ιουνίου] Για το νέο Κόμμα…
Το εκλογικό αποτέλεσμα και η νέα συγκυρία επανέφεραν το ζήτημα της μετατροπής του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο κόμμα στην καθημερινή συζήτηση. Μιλώντας, όμως, για τη συγκρότηση ενός κόμματος της Αριστεράς, είναι προφανές (ή, τουλάχιστον, θα έπρεπε) ότι η διαδικασία αυτή υπερβαίνει κατά πολύ την απλή ένταξη των ψηφοφόρων ή την οργάνωση των οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ. Η δημιουργία ενός κόμματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς θέτει ζητήματα συνέχειας και ασυνέχειας με παλιότερες μορφές κομμουνιστικών και αριστερών κομμάτων, ζητήματα δημοκρατίας (στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά και στη σχέση του με τα κοινωνικά κινήματα), ζητήματα αποτελεσματικότητας και ανταπόκρισης σε πιεστικά αιτήματα μιας κοινωνίας που δοκιμάζεται με πρωτόγνωρο τρόπο. Μαζί με αυτά, και εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης, η διαδικασία αυτή θέτει ένα ακόμα ζήτημα: τη δυνατότητα του κόμματος αυτού να προετοιμάζει από σήμερα την αλλαγή της κοινωνίας - την υπέρβαση του καπιταλισμού. Το Red Notebook επιχειρεί να συμβάλει στη συζήτηση αυτή, με ένα αφιέρωμα που ξεκινά σήμερα, με το άρθρο του Χρήστου Λάσκου, και θα διαρκέσει μέχρι το τέλος του μήνα. Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, διανοούμενοι, άνδρες και γυναίκες που συμμετέχουν σε κοινωνικά κινήματα ή απλά ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ και προσβλέπουν σε αυτόν, επιχειρούν κάποιες πρώτες απαντήσεις για τη νέα κατάσταση και τα νέα καθήκοντα
 
Του Χρήστου Λάσκου

Και νάμαστε πάλι, λοιπόν, ντάλα καλοκαίρι να συζητάμε τα «οργανωτικά» μας. Χωρίς πολλές αντιρρήσεις αυτή τη φορά, με δεδομένη την παραδοχή πως έχουμε πια –μετα τα εκλογικά γεγονότα του Μαΐου-Ιουνίου του 2012– να κάνουμε με μια απαίτηση των καιρών στη βάση της διατύπωσης «νέα κατάσταση, νέα –και οργανωτικά- καθήκοντα».

Οι αριστερές –επαναστατικές και μεταρρυθμιστικές– οργανώσεις, από την εποχή τουλάχιστον της Αγγλικής Επανάστασης του 17ου αι., εποχή που οι πιο ριζοσπαστικές πτέρυγες βαφτίζονταν με υπέροχα ονόματα, όπως ισοπεδωτές (levelers) ή σκαφτιάδες (diggers), έχουν εμφανιστεί με διάφορες μορφές. Οι πρώτες προσπάθειες, οι αριστεροί γιακωβίνοι οργανωμένοι σε μορφή λέσχης, οι μπαμπεφικοί Ίσοι που συνωμοτούν για ένα επαναστατικό πραξικόπημα εναντίον του Διευθυντηρίου, οι Γερμανοί εξόριστοι εργάτες της Λίγκας των Κομμουνιστών, οι οπαδοί του Μπλανκί και οι αναρχικοί του Μπακούνιν, όλες μοιράζονται καταρχήν την πεποίθηση πως οι επαναστατικές οργανώσεις θα πρέπει να είναι σφιχτές ενώσεις αποφασισμένων αγωνιστών, για τους οποίους πρώτη αρετή είναι η αφοσίωση στην ιδέα. Οι συνθήκες παρανομίας, στις οποίες λειτουργούν, εξηγούν σε μεγάλο βαθμό αυτήν την αντίληψη.

Την περίοδο αυτή, δηλαδή μέχρι τη δημιουργία του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος το 1875, δεν έχουμε παρά μόνο μια οργάνωση που παρουσιάζει διαφορετικά χαρακτηριστικά: πρόκειται για τον Αγγλικό Χαρτισμό, που δίνει έναν αγώνα μεγάλης διάρκειας με εξαιρετικά μαζικά χαρακτηριστικά χωρίς, όμως, σημαντικά πολιτικά αποτελέσματα και, συνεπώς, χωρίς σημαντική οργανωτική επιρροή στο μέλλον του διεθνούς κινήματος. Το Γερμανικό ΣΔ Κόμμα έδωσε για πρώτη φορά στην ιστορία το υπόδειγμα που επρόκειτο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να ακολουθήσει το σύνολο των εργατικών πολιτικών οργανισμών. Τακτικά Συνέδρια με προγραμματικές αρμοδιότητες, εκλογή όλων των οργάνων από το σύνολο των μελών, μεγάλος αριθμός μελών διαιρεμένων σε τοπικές οργανώσεις, κυρίως, όμως, ένα σύνολο παράλληλων οργανισμών –αλληλοβοήθειας, συνεταιριστικής δράσης, μόρφωσης και αντι-μόρφωσης, εκδοτικών λειτουργιών– που συνέτεινε στην παρουσία μιας οργάνωσης με προδιαγραφές πραγματικής «αντι- κοινωνίας».

Το κομμουνιστικό κόμμα νέου τύπου δεν θα αποστεί από αυτό το υπόδειγμα παρά σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο: στο βαθμό δέσμευσης των μελών του. Για το Λένιν, ένα εργατικό κόμμα, που επιδιώκει να προωθήσει το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, δεν μπορεί να αποτελείται παρά από μέλη ενεργητικά, που συμμετέχουν σε πολλά πεδία της κομματικής δουλειάς και, στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, μπορούν να αναλάβουν ρόλους σε όλα τα επίπεδα της λειτουργίας. Ο κίνδυνος που επιχείρησε να αντιμετωπίσει ο Λένιν, κυρίως, ήταν τα φαινόμενα γραφειοκρατίας που είχαν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται στη γερμανική και διεθνή ΣΔ. Η δημοκρατία, η άρνηση της γραφειοκρατίας, προϋποθέτει την ενεργό συμμετοχή των μελών στη διεύθυνση της οργάνωσης. Ένα κόμμα που αποτελείται από μια πολυπληθή μάζα μελών παθητικών, που δε θα συμμετάσχουν ποτέ στη διεύθυνσή του, ωθεί στην διασφάλιση του μονοπωλίου αυτής της διεύθυνσης από μια μικρή μειοψηφία. Προφανώς, το κατοπινό σταλινικό κόμμα δεν έχει σχέση με αυτήν την προβληματική.

Με το γύρισμα του αιώνα, έχει ξεκινήσει μια καινούργια συζήτηση που αφορά το κομματικό -οργανωτικό ζήτημα. Το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα, μαζί με τα ποικίλα κοινωνικά κινήματα της εποχής και τις πολιτικές εκφάνσεις πολλαπλών ταυτοτήτων αντίστασης και μετασχηματισμού, έφερε στο επίκεντρο εκ νέου και ζητήματα οργανωτικής συγκρότησης. Και υπήρξαν κάποια πρώτα συμπεράσματα. Όπως ότι η ουσία της σωστής και αποτελεσματικής λειτουργίας βρίσκεται στην καθολική κινητοποίηση των κομματικών μελών, ενώ το καίριο επίπεδο όπου κρίνεται η κομματική δραστηριότητα είναι οι πρωτοβάθμιες πολιτικές κινήσεις και όχι τα ανώτερα όργανα του κόμματος. Ή ότι η ανάκληση, η εναλλαγή, η έμπρακτη αποδόμηση της διάκρισης μελών και «στελεχών», η ελεύθερη ύπαρξη ρευμάτων, η μη υπονόμευση των θέσεων της οργάνωσης μετα τη λήψη των αποφάσεων είναι sine qua non προϋποθέσεις.

Τις τελευταίες δεκαετίες εκτός από το εργατικό, μια πληθώρα κινημάτων, με προέχοντα κατά τη γνώμη μου το γυναικείο και το οικολογικό, θέτουν στις αριστερές οργανώσεις καθήκοντα άλλης σχέσης μ’ αυτά. Οι αντιλήψεις που ήθελαν το κόμμα καθοδηγητή και τα κινήματα διεκπεραιωτές έχουν εξοβελιστεί οριστικά (;) κι αυτό που αναζητείται είναι ο τρόπος μιας ισότιμης σχέσης, που θα αλλάζει τον κόσμο.

***

Ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που μπαίνει σε αυτή τη συζήτηση. Υπάρχει μια μεγάλη προϊστορία αντεγκλήσεων αναφορικά με τα «οργανωτικά». Οι υποστηρικτές της άποψης πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι και δεν θα πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από πολιτική συμμαχία επιμέρους οργανώσεων αρνήθηκαν επί πολύ καιρό τη δημοκρατική του μετεξέλιξη στη βάση της αρχής «ένα μέλος μία ψήφος», αρνήθηκαν ακόμη και την ανάγκη για μέλη ΣΥΡΙΖΑ –έφθαναν οι κατάλογοι των μελών των συνιστωσών οργανώσεων. Πόσες φορές δεν ακούστηκε το βαθυστόχαστο μότο «το οργανωτικό είναι πολιτικό», για να αποτρέψει τη συζήτηση σχετικά με τις ώριμες από καιρό δημοκρατικές θεσμίσεις, που θα έδιναν μεγαλύτερη ώθηση στο εγχείρημα, που θα επέτρεπαν την υποδοχή του κόσμου, που προσέρχονταν ήδη πριν από πέντε περίπου χρόνια με εντυπωσιακό τρόπο. Μην ξεχνάμε, άλλωστε πως σε αυτήν την πορεία υπήρξαν και δύο μείζονες διασπάσεις του χώρου, στις οποίες το ερώτημα τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ποιος και πώς αποφασίζει απέβη καθοριστικό.

Ας είναι. Η ιστορία μας δίνει μια δεύτερη ευκαιρία. Σε συνθήκες ακραίας καπιταλιστικής κρίσης, οξυνόμενης κοινωνικής πόλωσης και άσκησης μιας πρωτοφανούς για τα ελληνικά δεδομένα ταξικής αυτονομίας των κατώτερων μερίδων της κοινωνίας, πρέπει να δημιουργήσουμε τη μεγάλη, δημοκρατική και ανατρεπτική παράταξη της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αυτό είναι το θέμα της εποχής, άρα και της συζήτησής μας.



Και νάμαστε πάλι, λοιπόν, ντάλα καλοκαίρι να συζητάμε τα «οργανωτικά» μας. Χωρίς πολλές αντιρρήσεις αυτή τη φορά, με δεδομένη την παραδοχή πως έχουμε πια –μετα τα εκλογικά γεγονότα του Μαΐου-Ιουνίου του 2012– να κάνουμε με μια απαίτηση των καιρών στη βάση της διατύπωσης «νέα κατάσταση, νέα –και οργανωτικά- καθήκοντα».

Οι αριστερές –επαναστατικές και μεταρρυθμιστικές– οργανώσεις, από την εποχή τουλάχιστον της Αγγλικής Επανάστασης του 17ου αι., εποχή που οι πιο ριζοσπαστικές πτέρυγες βαφτίζονταν με υπέροχα ονόματα, όπως ισοπεδωτές (levelers) ή σκαφτιάδες (diggers), έχουν εμφανιστεί με διάφορες μορφές. Οι πρώτες προσπάθειες, οι αριστεροί γιακωβίνοι οργανωμένοι σε μορφή λέσχης, οι μπαμπεφικοί Ίσοι που συνωμοτούν για ένα επαναστατικό πραξικόπημα εναντίον του Διευθυντηρίου, οι Γερμανοί εξόριστοι εργάτες της Λίγκας των Κομμουνιστών, οι οπαδοί του Μπλανκί και οι αναρχικοί του Μπακούνιν, όλες μοιράζονται καταρχήν την πεποίθηση πως οι επαναστατικές οργανώσεις θα πρέπει να είναι σφιχτές ενώσεις αποφασισμένων αγωνιστών, για τους οποίους πρώτη αρετή είναι η αφοσίωση στην ιδέα. Οι συνθήκες παρανομίας, στις οποίες λειτουργούν, εξηγούν σε μεγάλο βαθμό αυτήν την αντίληψη.

Την περίοδο αυτή, δηλαδή μέχρι τη δημιουργία του Γερμανικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος το 1875, δεν έχουμε παρά μόνο μια οργάνωση που παρουσιάζει διαφορετικά χαρακτηριστικά: πρόκειται για τον Αγγλικό Χαρτισμό, που δίνει έναν αγώνα μεγάλης διάρκειας με εξαιρετικά μαζικά χαρακτηριστικά χωρίς, όμως, σημαντικά πολιτικά αποτελέσματα και, συνεπώς, χωρίς σημαντική οργανωτική επιρροή στο μέλλον του διεθνούς κινήματος. Το Γερμανικό ΣΔ Κόμμα έδωσε για πρώτη φορά στην ιστορία το υπόδειγμα που επρόκειτο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να ακολουθήσει το σύνολο των εργατικών πολιτικών οργανισμών. Τακτικά Συνέδρια με προγραμματικές αρμοδιότητες, εκλογή όλων των οργάνων από το σύνολο των μελών, μεγάλος αριθμός μελών διαιρεμένων σε τοπικές οργανώσεις, κυρίως, όμως, ένα σύνολο παράλληλων οργανισμών –αλληλοβοήθειας, συνεταιριστικής δράσης, μόρφωσης και αντι-μόρφωσης, εκδοτικών λειτουργιών– που συνέτεινε στην παρουσία μιας οργάνωσης με προδιαγραφές πραγματικής «αντι- κοινωνίας».

Το κομμουνιστικό κόμμα νέου τύπου δεν θα αποστεί από αυτό το υπόδειγμα παρά σε ένα πολύ κρίσιμο σημείο: στο βαθμό δέσμευσης των μελών του. Για το Λένιν, ένα εργατικό κόμμα, που επιδιώκει να προωθήσει το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, δεν μπορεί να αποτελείται παρά από μέλη ενεργητικά, που συμμετέχουν σε πολλά πεδία της κομματικής δουλειάς και, στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, μπορούν να αναλάβουν ρόλους σε όλα τα επίπεδα της λειτουργίας. Ο κίνδυνος που επιχείρησε να αντιμετωπίσει ο Λένιν, κυρίως, ήταν τα φαινόμενα γραφειοκρατίας που είχαν ήδη αρχίσει να εμφανίζονται στη γερμανική και διεθνή ΣΔ. Η δημοκρατία, η άρνηση της γραφειοκρατίας, προϋποθέτει την ενεργό συμμετοχή των μελών στη διεύθυνση της οργάνωσης. Ένα κόμμα που αποτελείται από μια πολυπληθή μάζα μελών παθητικών, που δε θα συμμετάσχουν ποτέ στη διεύθυνσή του, ωθεί στην διασφάλιση του μονοπωλίου αυτής της διεύθυνσης από μια μικρή μειοψηφία. Προφανώς, το κατοπινό σταλινικό κόμμα δεν έχει σχέση με αυτήν την προβληματική.

Με το γύρισμα του αιώνα, έχει ξεκινήσει μια καινούργια συζήτηση που αφορά το κομματικό -οργανωτικό ζήτημα. Το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα, μαζί με τα ποικίλα κοινωνικά κινήματα της εποχής και τις πολιτικές εκφάνσεις πολλαπλών ταυτοτήτων αντίστασης και μετασχηματισμού, έφερε στο επίκεντρο εκ νέου και ζητήματα οργανωτικής συγκρότησης. Και υπήρξαν κάποια πρώτα συμπεράσματα. Όπως ότι η ουσία της σωστής και αποτελεσματικής λειτουργίας βρίσκεται στην καθολική κινητοποίηση των κομματικών μελών, ενώ το καίριο επίπεδο όπου κρίνεται η κομματική δραστηριότητα είναι οι πρωτοβάθμιες πολιτικές κινήσεις και όχι τα ανώτερα όργανα του κόμματος. Ή ότι η ανάκληση, η εναλλαγή, η έμπρακτη αποδόμηση της διάκρισης μελών και «στελεχών», η ελεύθερη ύπαρξη ρευμάτων, η μη υπονόμευση των θέσεων της οργάνωσης μετα τη λήψη των αποφάσεων είναι sine qua non προϋποθέσεις.

Τις τελευταίες δεκαετίες εκτός από το εργατικό, μια πληθώρα κινημάτων, με προέχοντα κατά τη γνώμη μου το γυναικείο και το οικολογικό, θέτουν στις αριστερές οργανώσεις καθήκοντα άλλης σχέσης μ’ αυτά. Οι αντιλήψεις που ήθελαν το κόμμα καθοδηγητή και τα κινήματα διεκπεραιωτές έχουν εξοβελιστεί οριστικά (;) κι αυτό που αναζητείται είναι ο τρόπος μιας ισότιμης σχέσης, που θα αλλάζει τον κόσμο.

***

Ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που μπαίνει σε αυτή τη συζήτηση. Υπάρχει μια μεγάλη προϊστορία αντεγκλήσεων αναφορικά με τα «οργανωτικά». Οι υποστηρικτές της άποψης πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι και δεν θα πρέπει να είναι κάτι περισσότερο από πολιτική συμμαχία επιμέρους οργανώσεων αρνήθηκαν επί πολύ καιρό τη δημοκρατική του μετεξέλιξη στη βάση της αρχής «ένα μέλος μία ψήφος», αρνήθηκαν ακόμη και την ανάγκη για μέλη ΣΥΡΙΖΑ –έφθαναν οι κατάλογοι των μελών των συνιστωσών οργανώσεων. Πόσες φορές δεν ακούστηκε το βαθυστόχαστο μότο «το οργανωτικό είναι πολιτικό», για να αποτρέψει τη συζήτηση σχετικά με τις ώριμες από καιρό δημοκρατικές θεσμίσεις, που θα έδιναν μεγαλύτερη ώθηση στο εγχείρημα, που θα επέτρεπαν την υποδοχή του κόσμου, που προσέρχονταν ήδη πριν από πέντε περίπου χρόνια με εντυπωσιακό τρόπο. Μην ξεχνάμε, άλλωστε πως σε αυτήν την πορεία υπήρξαν και δύο μείζονες διασπάσεις του χώρου, στις οποίες το ερώτημα τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ποιος και πώς αποφασίζει απέβη καθοριστικό.

Ας είναι. Η ιστορία μας δίνει μια δεύτερη ευκαιρία. Σε συνθήκες ακραίας καπιταλιστικής κρίσης, οξυνόμενης κοινωνικής πόλωσης και άσκησης μιας πρωτοφανούς για τα ελληνικά δεδομένα ταξικής αυτονομίας των κατώτερων μερίδων της κοινωνίας, πρέπει να δημιουργήσουμε τη μεγάλη, δημοκρατική και ανατρεπτική παράταξη της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αυτό είναι το θέμα της εποχής, άρα και της συζήτησής μας.




Χρήστος Λάσκος
RED
Notebook
1 Ιουλίου 2012 - 5:37 pm | Χρήστος Λάσκος
 
Σχόλια
Μπορείτε να αναφέρετε υβριστικά σχόλια ή εκτός των όρων χρήσης με το αντίστοιχο κουμπί στο πάνω δεξί μέρος κάθε σχολίου. Η άσκοπη χρήση της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό σας από το σχολιασμό
Σχόλιο από: τασος

Το ...κάρο μπήκε μπροστά από τον γάιδαρο! Τώρα κάτω από την πίεση τόσων και τόσων ψηφοφόρων τρέχουμε... αναλύουμε... μαζευόμαστε, αλλά όλοι κοιτάμε να γίνουμε πιο κομψοί μήπως και... απογοητευτούν οι ψηφοφόροι μας!
Για ένα διεκδικητικό κίνημα απόκρουσης των αποτελεσμάτων του μνημονίου ποιος θα μιλήσει; Ποιος θα οργανώσει αλλά και θα συμμετέχει σε αγώνες; Ποιος θα συντονίσει και θα συμμετέχει σε δίκτυα αλληλεγγύης; Ο καιρός περνά και η ...φωτιά καίει...
 
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
24/05/2014
Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
 
 
Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
23/05/2014
Η ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε ρυθμιστή των εκλογών στην πρωτεύουσα και το Λεκανοπέδιο Αττικής αποτελεί στίγμα που δεν θα ξεθωριάσει εύκολα
 
 
«Η ευρωπαϊκή Αριστερά διανύει περίοδο αισιοδοξίας»
Χριστόφορος Κάσδαγλης
22/05/2014
Έξι συν ένας υποψήφιοι για την Ευρωβουλή κλήθηκαν από το ThePressproject να δώσουν απάντηση σε ένα διαφορετικό ερώτημα που αφορά την ειδικότητα του καθενός, όπως προκύπτει από τα βιογραφικά τους. Οι έξι συμμετέχουν στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο έβδομος στο «αδελφό» ψηφοδέλτιο «Europa Anderes» στην Αυστρία.
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr