Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Το μαγικό ραβδί της ΔΗΜΑΡ και η «κυβέρνηση προοδευτικού χαρακτήρα» Σαμαρά-Βενιζέλου
Πέρα από τη ΔΗΜΑΡ (για την οποία άλλους μας νοιάζει αρκετά, άλλους λιγότερο και άλλους καθόλου), κάτι τέτοιο συμπαρασύρει ιδέες, διαδρομές και ιστορικότητες, βάζει, πιστεύω, ένα ακόμα λιθαράκι στη συνολική απαξίωση της πολιτικής και σε επικίνδυνες αντικοινοβουλευτικές λογικές
 
Tου Στρατή Μπουρνάζου

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μέγας πολιτικός νους, για να αντιληφθεί πόσο άτοπη είναι η πρόταση για συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, που κατέθεσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, συνεπικουρούμενος από τον  Α. Σαμαρά. Όχι μόνο επειδή οι υποστηρικτές της εμφάνιζαν μέχρι  χθες τον ΣΥΡΙΖΑ ως προστάτη των τρομοκρατών, ασύστολα λαϊκιστή που θα μας γυρίσει τριάντα χρόνια πίσω,  βασιλέα της ανευθυνότητας και άρχοντα του κακού κ.ο.κ. – αυτόν, τον ίδιο ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα λένε ότι είναι «αναγκαίο» να συγκυβερνήσει. Αλλά επειδή, κυρίως, τίθεται ένα βασικό ερώτημα: με τις διαφορές στην πολιτική ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, με ποιον τρόπο άραγε θα κυβερνούσε μια τέτοια κυβέρνηση; Συγκλίσεις και συμβιβασμοί μπορούν να  υπάρξουν ανάμεσα σε συγγενείς πολιτικές δυνάμεις· ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, ΝΔ-ΛΑΟΣ ή ΝΔ-Μάνος φέρ’ ειπείν. Αλλά όταν ο ένας έχει υπογράψει το Μνημόνιο και ο άλλος εξαγγέλλει την κατάργησή του,  ο ένας υπόσχεται ότι θα εκδιώξει πάραυτα τους μετανάστες και ο άλλος ζητάει να έχουν χαρτιά οι ξένοι που ζουν και δουλεύουν στη χώρα, το χάσμα είναι αγεφύρωτο. Άλλωστε, ακόμα και αρκετά mainstream ή συντηρητικοί πολιτικοί αναλυτές θεωρούν την αντιπολίτευση πολύ πιο υγιή (για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, όχι για την επανάσταση και τον σοσιαλισμό) από ό,τι έναν αχταρμά συγκυβέρνησης. Έτσι, οι δηλώσεις του Α. Τσίπρα, ότι  σέβεται το αποτέλεσμα της κάλπης, γι’ αυτό πρέπει να συγκροτηθεί κυβέρνηση με πυρήνα τη ΝΔ, στην οποία  ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι αντίπαλος, αφού έχει «αντίπαλες στρατηγικές»,  υπηρετούν πολύ καλύτερα τον κοινοβουλευτισμό, σε σχέση με τους τακτικισμούς περί κυβέρνησης «εθνικής σωτηρίας» (που δεν είναι παρά μια μεταμφίεση της σκέψης: ας βάλουμε και τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα, να τον ξεδοντιάσουμε).

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να επιμείνω επ’ αυτού. Θα επιμείνω όμως στη στάση της ΔΗΜΑΡ και την ενδεχόμενη συμμετοχή της σε μια κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Τη στιγμή που γράφεται το σχόλιο, Τρίτη πρωί, δεν είναι ακόμα σαφές αν η ΔΗΜΑΡ θα μπει σε μια τέτοια κυβέρνηση.  Και μόνο ότι το συζητάει όμως προσφέρει πολύ κακή υπηρεσία.
Πρώτα απ’ όλα, είναι δυνατόν μια αριστερή, εκσυγχρονιστική, υπεύθυνη και δημοκρατική δύναμη (όπως η ΔΗΜΑΡ) να θέλει να συγκυβερνήσει με το πολιτικό προσωπικό και τους κομματικούς φορείς που εξέθρεψαν το πελατειακό κράτος, τις στρεβλώσεις της οικονομίας, την κακοδαιμονία του δημόσιου, τη διαφθορά και τη διαπλοκή, τα σκάνδαλα και τόσα άλλα δεινά που καταγγέλλει η ίδια; Με το απαξιωμένο και ταυτόχρονα αλαζονικό βενιζελικό ΠΑΣΟΚ και την πιο δεξιά Δεξιά της μεταπολίτευσης, τη ΝΔ που έχει απορροφήσει το μισό ΛΑΟΣ;

Πέραν αυτού, σε ποια βάση θα στηριζόταν μια τέτοια συνεργασία; Άκουσα τις δηλώσεις του Φώτη Κουβέλη, μετά τη συνάντησή του με τον Α. Σαμαρά: «Η χώρα  πρέπει να αποκτήσει κυβέρνηση, και μάλιστα προοδευτικού χαρακτήρα, αλλά στη βάση συγκεκριμένων προγραμματικών δεσμεύσεων». Δεν πίστευα στα αυτιά μου, κι έτσι ξανάκουσα τη δήλωση, αλλά ο Κουβέλης το λέει ολοκάθαρα: «και μάλιστα προοδευτικού χαρακτήρα». Και αναρωτιέμαι: Με ποιον μαγικό τρόπο θα γίνει αυτό; Πώς η ΔΗΜΑΡ του 6%, ως άλλος μυρμηγκολέων, θα σύρει  τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ σε «προοδευτική κατεύθυνση», τη στιγμή μάλιστα που οι ψήφοι της δεν είναι απαραίτητοι για τη συγκρότηση της κυβέρνησης; Αδυνατώ να φανταστώ πώς, ακόμα και ο δεινότερος πολιτικός, εκμεταλλευόμενος έστω τις δυνατότητες της συγκυρίας (δηλαδή την άνοδο της Αριστεράς, και πρωτίστως του ΣΥΡΙΖΑ, που πιέζει το εγχώριο και διεθνές σύστημα για κάποιες παραχωρήσεις), με κάποιο μαγικό ραβδί, θα μετατρέψει το μείγμα δεξιότατης Δεξιάς, αυταρχισμού και διαφθοράς που εκπροσωπούν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ σε προοδευτική κυβέρνηση! Και πάλι, δεν χρειάζεται να είσαι γίγας του στοχασμού για να αντιληφθείς ότι είναι πολύ πιθανότερο η ΔΗΜΑΡ να καταφέρει ελάχιστα ως προς τον προοδευτικό προσανατολισμό της κυβέρνησης, και απλώς να της προσφέρει το –διόλου αμελητέο– άλλοθι της προοδευτικότητας (και της ευρύτητας).

Όπως είπα και πριν, δεν ξέρουμε αν τελικά η ΔΗΜΑΡ θα μπει στην κυβέρνηση.  Εύχομαι πάντως να μην το κάνει. Όχι μόνο επειδή, όσο κι αν διαφωνώ ολοένα και περισσότερο με τη στάση της, θεωρώ ότι της αξίζει κάτι καλύτερο από το να γίνει άθυρμα του φθαρμένου και διεφθαρμένου συστήματος ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο επειδή  μετά ο ΣΥΡΙΖΑ θα στερείται κοινοβουλευτικού συμμάχου. Αλλά, κυρίως, επειδή, σε μια τέτοια περίπτωση, ο εξευτελισμός της θα γίνει τέλειος. Και τι μας νοιάζει εμάς, θα μου πείτε. Μας νοιάζει, επειδή, πέρα από τη ΔΗΜΑΡ (για την οποία άλλους μας νοιάζει αρκετά, άλλους λιγότερο και άλλους καθόλου), κάτι τέτοιο συμπαρασύρει ιδέες, διαδρομές και ιστορικότητες, βάζει, πιστεύω, ένα ακόμα λιθαράκι στη συνολική απαξίωση της πολιτικής και σε επικίνδυνες αντικοινοβουλευτικές λογικές.



Στρατής Μπουρνάζος
RED
Notebook
19 Ιουνίου 2012 - 3:22 πμ | Στρατής Μπουρνάζος
 
Σχόλια
Μπορείτε να αναφέρετε υβριστικά σχόλια ή εκτός των όρων χρήσης με το αντίστοιχο κουμπί στο πάνω δεξί μέρος κάθε σχολίου. Η άσκοπη χρήση της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό σας από το σχολιασμό
Σχόλιο από: Antsak

Έχω μια απορία : έμεινε κανένας αριστερός στην δημ.αρ ; κι αν έμεινε, ντρέπεται καθόλου ;
Έχω κι άλλη απορία : υπάρχει κάποια νομικο-πολιτικο-επαναστατικη διαδικασία που να τους απαγορεύει να αυτοαποκαλούνται αριστερά ;
όχι τίποτα άλλο, αλλά δικαιώνεται κι η σ. Αλέκα να λέει ¨εμείς δεν είμαστε αριστεροί.
Τελευταία ερώτηση : πότε θα ξεμπερδέψουμε με τους πρώην συντρόφους μας ; Αρκετό κακό δεν κάνανε εδώ και δεκαετίες, πρώτα στην ανανέωση του κομμουνιστικού κινήματος και τώρα στην Αριστερά ;
Σχόλιο από: Σταύρος Παπαγιαννόπουλος

Ο Βενιζέλος κινδυνεύει να φαγωθεί από το τέρας που [και] ο ίδιος φρόντισε να γεννηθεί και να καθιερωθεί.
Το Πρωθυπουργοκεντρικό Μοντέλο Διακυβέρνησης.

Από το πρώτο Σύνταγμα μετά την μεταπολίτευση, κάθε αναθεώρηση αφαιρούσε αρμοδιότητες από το Κοινοβούλιο και τις έδινε εξουσίες, αρχικά στον Πρόεδρο Κωνσταντίνο Καραμανλή, μετά, όλο και περισσότερες στον Πρωθυπουργό. Από εκεί και η ανάγκη για “ισχυρή κυβερνητική πλειοψηφία”, το όριο του 3% για είσοδο στη Βουλή, το αλήστου μνήμης 17% όριο για συμμετοχή στη β΄κατανομή, οι 40-50 έδρες μπόνους των Σκανδαλίδη-Παυλόπουλου, αλλά και η πρωτοφανής για αρχηγό κοινοβουλευτικού κόμματος, απαίτηση να μην υπάρχει αξιωματική αντιπολίτευση, και η για πρακτικούς και μόνο λόγους, ηλίθια απαίτηση οι συγκλίσεις, οι πολιτικοί συγκερασμοί και (αν είναι δυνατόν) οι ψηφοφορίες, να γίνονται στο επίπεδο του Υπουργικού Συμβουλίου.
Και καλά ο Μπένυ. Δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο. Ο Φώτης Κουβέλης όμως, που αντιστάθηκε σε όλη αυτή τη διολίσθηση όλα αυτά τα χρόνια;

Γιατί κινδυνεύει να φαγωθεί από αυτό το τέρας ο Βενιζέλος; Μα επειδή μόνο δεύτερο βιολί σε ορχήστρα που θα διευθύνει ο Σαμαράς του έχει μείνει περιθώριο να παίζει. Και προσπαθεί να βρει παρέα.
Σχόλιο από: Γιώργος Βαμβουδάκης

Όταν κατέστη σαφές το προς τα πού γέρνει το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών, ένιωσα αρχικά ένα σφίξιμο, τάχιστα όμως το διαδέχτηκε ένας αναστεναγμός ανακούφισης. Όχι επειδή τρόμαξα μπροστά στην ιδέα του '> και λοιπά χιλιοειπωμένα-νομίζω άλλωστε πως το μέγιστο καθήκον ενός πολιτικού οργανισμού της αριστεράς συνίσταται στο να στέκεται στο πλάϊ των εργαζομένων και των υποτελών τάξεων υπό οποιεσδήποτε συνθήκες έστω και με το μέγιστο κόστος για τον ίδιο κι όχι στο να διασφαλίζει απλώς την αναπαραγωγή του. Ας αναλογιστούμε όμως το σενάριο ενός αποτελέσματος με τα δύο πρώτα κόμματα σε αντίστροφη σειρά και ποσοστά. Με τον ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται υποχρεωμένος να στηριχθεί ( απολύτως οριακά κιόλας) στη ΔΗΜΑΡ για να σχηματίσει κυβέρνηση και να ασκήσει μια, εντελώς στοιχειώδη λέω εγώ, φιλολαϊκή πολιτική. Ας σκεφτούμε τα όρια, τα προσκόμματα, τις κόκκινες γραμμές που θα έμπαιναν κάθε στιγμή-και δεν θα αφορούσαν φυσικά την προστασία των αδύναμων, την απόσυρση των αντεργατικών νόμων κ.ο.κ. αλλά την '>. Με ευκολία νομίζω μπορεί ο καθένας μας να συνάγει ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα μιας τέτοιας συνεργασίας-με ένα πολιτικό μόρφωμα του οποίου η αριστεροσύνη εξαντλείται στις καλοσιδερωμένες κόκκινες γραβάτες του Κουβέλη και η ευθύνη στον απόλυτα στρογγυλεμένο, λείο, δίχως καμία γωνία κι εν τέλει αφόρητα συστημικό λόγο που έχει αναγάγει τον λαϊκισμό'>'> σε βασική ερμηνευτική υπερ-κατηγορία. Εν κατακλείδι: νομίζω πως οι ιδέες, οι διαδρομές και οι ιστορικότητες δεν ευτελίζονται ως αποτέλεσμα κάποιας φυσικής φθοράς αλλά ως συνέπεια πράξεων των δρώντων υποκειμένων. Πιστεύω πως οι πράξεις των συγκεκριμένων δρώντων υποκειμένων μας βάζουν ενδιαφέροντα ερωτήματα για τα δυσδιάκριτα όρια ανάμεσα στον πραγματισμό και τον καιροσκοπισμό, ερωτήματα που είναι αναγκαίο και κρίσιμο να απαντηθούν το συντομότερο δυνατόν.
Σχόλιο από: Γιώργος Βαμβουδάκης

Όταν κατέστη σαφές το προς τα πού γέρνει το τελικό αποτέλεσμα των εκλογών, ένιωσα αρχικά ένα σφίξιμο, τάχιστα όμως το διαδέχτηκε ένας αναστεναγμός ανακούφισης. Όχι επειδή τρόμαξα μπροστά στην ιδέα του να σκάσει η βόμβα στα χέρια της αριστεράς και λοιπά χιλιοειπωμένα-νομίζω άλλωστε πως το μέγιστο καθήκον ενός πολιτικού οργανισμού της αριστεράς συνίσταται στο να στέκεται στο πλάϊ των εργαζομένων και των υποτελών τάξεων υπό οποιεσδήποτε συνθήκες έστω και με το μέγιστο κόστος για τον ίδιο κι όχι στο να διασφαλίζει απλώς την αναπαραγωγή του. Ας αναλογιστούμε όμως το σενάριο ενός αποτελέσματος με τα δύο πρώτα κόμματα σε αντίστροφη σειρά και ποσοστά. Με τον ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται υποχρεωμένος να στηριχθεί ( απολύτως οριακά κιόλας) στη ΔΗΜΑΡ για να σχηματίσει κυβέρνηση και να ασκήσει μια, εντελώς στοιχειώδη λέω εγώ, φιλολαϊκή πολιτική. Ας σκεφτούμε τα όρια, τα προσκόμματα, τις κόκκινες γραμμές που θα έμπαιναν κάθε στιγμή-και δεν θα αφορούσαν φυσικά την προστασία των αδύναμων, την απόσυρση των αντεργατικών νόμων κ.ο.κ. αλλά την με κάθε κόστος παραμονή της χώρας στο σκληρό πυρήνα της ευρωζώνης. Με ευκολία νομίζω μπορεί ο καθένας μας να συνάγει ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα μιας τέτοιας συνεργασίας-με ένα πολιτικό μόρφωμα του οποίου η αριστεροσύνη εξαντλείται στις καλοσιδερωμένες κόκκινες γραβάτες του Κουβέλη και η ευθύνη στον απόλυτα στρογγυλεμένο, λείο, δίχως καμία γωνία κι εν τέλει αφόρητα συστημικό λόγο που έχει αναγάγει τον λαϊκισμό σε βασική ερμηνευτική υπερ-κατηγορία. Εν κατακλείδι: νομίζω πως οι ιδέες, οι διαδρομές και οι ιστορικότητες δεν ευτελίζονται ως αποτέλεσμα κάποιας φυσικής φθοράς αλλά ως συνέπεια πράξεων των δρώντων υποκειμένων. Πιστεύω πως οι πράξεις των συγκεκριμένων δρώντων υποκειμένων μας βάζουν ενδιαφέροντα ερωτήματα για τα δυσδιάκριτα όρια ανάμεσα στον πραγματισμό και τον καιροσκοπισμό, ερωτήματα που είναι αναγκαίο και κρίσιμο να απαντηθούν το συντομότερο δυνατόν.
Το ξαναστέλνω επειδή τα εισαγωγικά στο προηγούμενο έφαγαν σημεία του κειμένου.
Σχόλιο από: Agrammatos

Η είσοδος μόνο του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση ,θα οδηγήσει στην πολιτική εξαφάνισή του .Γι΄αυτό ο Βενιζέλος ψάχνει και για άλλους συμμετέχοντες έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού του και τη δημιουργία ενός νέου σχήματος που θα είναι το αποτέλεσμα ένωσης ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ.
Η πρόταση στο ΣΥΡΙΖΑ στερείται λογικής και το γνωρίζει, απλώς θέλει να παρουσιάσει το ΣΥΡΙΖΑ ως ανεύθυνη δύναμη.
Επίσης σε τέτοιους καιρούς θέλουν κυβερνήσεις ευρείας συμμετοχής ώστε κανείς να μην αναλαμβάνει την ευθύνη, να είναι θολό το πολιτικό σκηνικό ,να υπάρχει αστάθεια ,οι κυβερνήσεις να αλλάζουν διαρκώς και ο λαός να μην μπορεί να βρει πουθενά λύση.Έτσι ο εκφοβισμός θα είναι ευκολότερος.
Επίσης η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ τους βοηθά καθώς ωραιοποιεί λίγο το περιτύλιγμα.
Σχόλιο από: Βασιλική

Εμαθα εχτές από στέλεχος της ΔΗΜ.ΑΡ. Αλεξανδρούπολης ότι είχε προσυμφωνηθεί συνεργασία σε ενδεχόμενη νίκη της ΝΔ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ...
Αν λάβουμε υπόψη μας και την κολοτούμπα του πρώην βουλευτή της ΝΔ και χαΐδεμένου της Ντόρας, Ιλχάν Αχμέτ (Ροδόπη), στη ΔΗΜΑΡ, τότε δε θα έπρεπε να μας εκπλήσσουν τόσο οι εξελίξεις αυτές..
όσο για το λόγο για τον οποίο ζητείται η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση αχταρμά, εκτός από το αριστερό και προοδευτικό άλλοθι, από τη στιγμή που ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν τους απαραίτητους βουλευτές από μόνοι τους, υποψιάζομαι ότι ένας επιπλέον λόγος είναι να αυξηθεί ο αριθμός τους προκειμένου να έχουν τη δυνατότητα αναθεώρησης του Συντάγματος χωρίς να χρειαστεί να κάνουν φοβερές, συριζικές υποχωρήσεις...
Αυτό ίσως και να εξηγεί το γιατί δεν επιχειρήθηκε συγκυβέρνηση του ιδίου σχήματος στις εκλογές της 6ης Μαΐου...
Σχόλιο από: Άννα Τ.

Αχχχ Ελληναράδες μου, το μόνο που ξέρετε είναι να προδικάζετε και να κράζετε. Μήπως έχετε καμία γυάλινη σφαίρα που δείχνει το μέλλον? Ο μόνος λόγος που ρωτώ είναι γιατί παρουσιάζετε ‘γεγονότα’ τα οποία δεν υφίστανται, τουλάχιστον όχι ακόμα. Για εμένα η κίνηση της ΔΗΜΑΡ να μπει σε μια κυβέρνηση συνεργασίας είναι πάρα πολύ καλή. Ναι σίγουρα είναι ένα ρίσκο αλλά ο Κουβέλης δεν νοιάζεται για το κομματικό του συμφέρον αλλά για το συμφέρον της χώρας μας και των Ελλήνων. Τώρα αν κάποιοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να το δουν αυτό είναι δικό τους πρόβλημα αλλά αυτό το ατελείωτο κράξιμο χωρίς στοιχεία νομίζω πως πρέπει να τελειώσει. Όλες αυτές οι επιθέσεις εναντία στον Κουβέλη έχουν καταντήσει ιδιαίτερα κουραστικές. Τον κατηγορούμε για πράγματα που μπορεί και να συμβούν αλλά την τελευταία φορά που κοίταξα τίποτα δεν είναι σίγουρο σε αυτήν την ζωή.

Για εμένα το καθήκον μας σαν έλληνες είναι να είμαστε από την μια επιφυλακτικοί για την νέα κυβέρνηση και να ασκούμε κριτική βασιζόμενοι σε στοιχεία αλλά παράλληλα να υποστηρίζουμε τις όποιες θετικές ενέργειες θα γίνουν καθολη διάρκεια της θητείας της. Σίγουρα υπάρχει ο κίνδυνος η ΔΗΜΑΡ να απορροφηθεί από το σύστημα αλλά κανείς δεν λέει ότι η ΔΗΜΑΡ μπορεί να έχει μια ιδιαιτέρως θετική συνεισφορά σε αυτήν την συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Οι καιροί είναι δύσκολοι και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό αλλά βάσει αυτού δεν θα έπρεπε να υποστηρίζουμε οποιαδήποτε προοδευτική δύναμη που έχει σκοπό να παλέψει για την βελτίωση της ζωής μας?

Στην αντιπολίτευση θα υπάρχει ο ΣΥΡΙΖΑ με μια δυνατή φωνή και θα μπορεί να ασκεί σημαντικές πιέσεις στην κυβέρνηση ενώ η ΔΗΜΑΡ δεν θα μπορούσε να κάνει και πολλά από αυτήν την θέση. Για αυτό ο Κουβέλης επιλέγει να λειτουργήσει σαν αστυνομικός σε αυτήν την νέα κυβέρνηση και να προσπαθήσει να αποτρέψει οποιαδήποτε καταστροφική ενέργεια από το μέρος της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.

Για αυτό για μένα τουλάχιστον πιστεύω πως πρέπει να επαγρυπνούμε και να περιμένουμε να δούμε τι μέλει γενέσθαι με αυτήν την κυβέρνηση και να μην καταδικάζουμε προκαταβολικά χωρίς στοιχεία.
Σχόλιο από: ΤΑΚΗΣ

- Τώρα ήρθε η ώρα να αποδείξει η ΔΗΜΑΡ πώς όταν μιλάει για Κυβερνώσα Αριστερά το εννοεί.

- Η ΔΗΜΑΡ είναι η αντι-μνημονιακή δύναμη ισορροπίας μέσα στην Κυβέρνηση για να υπάρξει ισχυρή διαπραγματευτική ισχύ στην χώρα.

- Κάθε συμφωνία πρέπει να είναι γραπτή σε σχέση με τις προγραμματικές συγκλίσεις με φερέγγυα πρόσωπα και Κυβέρνηση μακράς πνοής
Σχόλιο από: Ναυτίλος

Aν είναι καλό που η ΔΗΜΑΡ αναλαμβάνει κυβερνητικά καθήκοντα, θα φανεί στην πορεία.Ίσως μπορέσει να παρεμποδίσει την προώθηση κάποιων αντιλαικών μέτρων.Αν αποτύχει,θα αποδειχτεί περίτρανα ότι η συμμετοχή της αριστεράς σε κυβερνήσεις συνεργασίας με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ είναι ανούσια και ατελέσφορη.
Σχόλιο από: red

Πολύ καλό το κείμενο. Όντως δεν χρειάζεται να είναι κάποιος γίγας του στοχασμού για να καταλάβει το αυτονόητο. Αλλά αν κάποιοι έχουν ψευδαισθήσεις ότι μπορεί να μετακινηθεί η μνημονιακή πολιτική προς προοδευτικά μονοπάτια, βοηθούσης της ΔΗΜΑΡ, τότε είτε είναι αφελείς είτε δεν έχουν καταλάβει τι συμβαίνει στον κόσμο... θα το καταλάβουν ίσως αργά ή γρήγορα (προς το γρήγορα πάει πάντως). Τέλος, για την Άννα Τ., ας αναλογιστεί βλέποντας το βιντεάκι με προεκλογικές δηλώσεις Κουβέλη τι σημαίνει αξιοπιστία λόγου πολιτικού ανδρός και μάλιστα αριστερού (εντός εισαγωγικών το τελευταίο) -κοινώς, είπα-ξείπα: http://www.youtube.com/watch?v=LQHAJHpB8S4.
Και μην μου πείτε ότι ωρίμασαν οι συνθήκες γιατί ό,τι ίσχυε τότε ισχύει και τώρα. Ούτε να ακούσω το επιχείρημα της ακυβερνησίας διότι μια χαρά κυβέρνηση γινόταν με την ΝΔ και το Πασόκ σε αυτές τις εκλογές (αρκεί να έχουμε τελειώσει την Γ Δημοτικού και να ξέρουμε την αριθμητική πράξη της πρόσθεσης...) Τι χρειαζόταν, άραγε, κι ένας Κουβέλης;... (ρητορική η ερώτηση και δεν περιμένω, βεβαίως, απάντηση)
φιλικά
 
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Τηλεφωνική "εκστρατεία" κατά Σακελλαρίδη καταγγέλλουν συνεργάτες τους
24/05/2014
Τις τελευταίες ημέρες, πολίτες της Αθήνας δέχονται τηλεφωνήματα στο σταθερό τους από μια υποτιθέμενη Μη Κυβερνητική Οργάνωση με την επωνυμία «Αυτοδιοικητικό Ινστιτούτο», η οποία τους καλεί να στηρίξουν Καμίνη, κόντρα στην «καταστροφική λαίλαπα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ».
 
 
Γιατί ο Καμίνης δεν είναι ο αθηναίος Μπουτάρης
Γιάννης-Ορέστης Παπαδημητρίου
24/05/2014
Προς στιγμή, σε κάποια σημεία, ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης ομοιάζουν, κυρίως στην προτεραιότητα του ελεύθερου επιχειρείν και στην αντιπάθεια προς το συναθροίζεσθαι. Πρόκειται, ωστόσο, για δύο ασυμπτωτικές τετραετίες, από τις οποίες προκύπτουν δύο πολύ διαφορετικές πόλεις
 
 
Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
24/05/2014
Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr