Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Οι ευρωπαίοι διανοούμενοι υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ
Γιατί κάποιοι από τους μεγαλύτερους διανοητές της Ευρώπης και της Αμερικής να δηλώσουν το παρόν στη μάχη που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο;
 
Της Σίας Αναγνωστοπούλου

Τα κείμενα υποστήριξης σε μια ριζοσπαστική, αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα, επομένως σε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που φέρουν τις υπογραφές σημαντικών ονομάτων της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας διανόησης, δεν αποτελούν μια (λαμπρή μεν, αλλά) ασήμαντη λεπτομέρεια, μέσα στον ωκεανό των εσωτερικών σοβαρών προεκλογικών θεμάτων, όπως τα ιεραρχούν όλα τα αντίπαλα στον ΣΥΡΙΖΑ κόμματα. Το πρώτο ερώτημα που τίθεται, λοιπόν, αφορά τους ουσιαστικά πολιτικούς λόγους που οδήγησαν κάποιους από τους μεγαλύτερους διανοητές της Ευρώπης και της Αμερικής να δηλώσουν το παρόν τους στη μάχη που δίνει ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Κάποια από τα σημαντικά πράγματα για τα οποία δίνει μάχη ο ΣΥΡΙΖΑ, πράγματα τα οποία αφορούν όλη την Ευρώπη –και όχι μόνο– και κινητοποιούν την ευρωπαϊκή διανόηση, είναι:

1. Ακύρωση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, και που είχε να επιβληθεί από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μια ανωτέρα βία –η οικονομική κρίση εν προκειμένω– επιβάλλει τους όρους περιστολής της δημοκρατίας στις θεμελιακές της εκφράσεις: λαϊκή βούληση, εθνική εκπροσώπηση (Κοινοβούλιο), εθνική κυριαρχία.

Το συγκεκριμένο καθεστώς έκτακτης ανάγκης, το οποίο υπαγορεύεται από την οικονομία, από το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, και με το οποίο διαμορφώνονται οι όροι μιας αυταρχικής πολιτικής, έχει βαριά κληρονομιά. Είναι παλιό και δοκιμασμένο εργαλείο το οποίο είχαν με επιτυχία χρησιμοποιήσει οι αυταρχικές, αυτοκρατορικές, ιμπεριαλιστικές εξουσίες επί εποχής εξάρτησης και αποικιοκρατίας, με πολιτικό πρόσχημα την καλή διακυβέρνηση των ιθαγενών. Αυτό το συνδυαστικό σχήμα -- καθεστώς έκτακτης ανάγκης και καλή διακυβέρνηση, άνωθεν επιβεβλημένη, σε ένα λαό-- αποτελεί το ενδεδειγμένο φάρμακο για τη νομιμοποίηση της αναστολής ή της στέρησης της δημοκρατίας σε λαούς «που δεν την αξίζουν». Οι «μεταρρυθμίσεις» σε έναν απολίτιστο, απείθαρχο λαό είναι ένα πολιτικό μέτρο καταστολής της έκφρασης της λαϊκής βούλησης πολύ δοκιμασμένο και παλιό. Η ιστορία του 19ου και του 20ου αιώνα βρίθει παραδειγμάτων. Από πίσω βεβαίως κρύβεται επιμελώς η πολιτική της οικονομικής εκμετάλλευσης των λαών.

Τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη λοιπόν, με αποθέωση την Ελλάδα, το κρίσιμο πρόβλημα είναι η ύπαρξη δημοκρατικών θεσμών που λειτουργούν απαγορευτικά ή υπονομευτικά της πλήρους επικράτησης των αρχών που διέπουν τον καπιταλισμό στη σύγχρονη εκδοχή του. Με αυτή την έννοια, οι δημοκρατικοί θεσμοί συνιστούν αναχρονισμό, μια παραδοξότητα των ιθαγενών, και γι΄ αυτό πρέπει να καταργηθούν. Να επιβληθεί ο κανόνας της καλής διακυβέρνησης, οι κανόνες του εκπολιτισμού. Οι ευρωπαϊκοί λαοί καλούνται σε εκπολιτισμό.

Η άρνηση του μνημονίου από τον ΣΥΡΙΖΑ συνιστά πράξη άρνησης του εκπολιτισμού, άρνηση της καλής διακυβέρνησης, άρνηση όμως με μεγάλη ιστορικότητα. Θα έλεγα ότι μια ριζοσπαστική αριστερή κυβέρνηση σε μια χώρα της Ευρώπης σήμερα –στην Ελλάδα– σηματοδοτεί, εκτός από όλα τα άλλα, την επαναφορά μιας συλλογικής μνήμης, η οποία τις τελευταίες δεκαετίες γίνεται επίπονη προσπάθεια να καταχωνιαστεί ως απολύτως ξεπερασμένη. Το όραμα της ισχυρής Ευρώπης, που συμμεριζόταν και η ισχυρή Ελλάδα, δημιούργησε μια ρήξη στον χρόνο, ένα παλιό και ξεπερασμένο πριν και ένα φωτεινό παρόν και μέλλον, με γνώμονα την ευμάρεια. Το 1989 και η πτώση του υπαρκτού νομιμοποίησαν αυτή τη ρήξη. Η αριστερά, ως χώρος συνεχούς επαναδιαπραγμάτευσης του παρόντος και του μέλλοντος, με γνώμονα την αμφισβήτηση και τον περιορισμό του επεκτατισμού του καπιταλισμού, θεωρήθηκε ξεπερασμένη. Μια λάιτ σοσιαλδημοκρατία (ΠΑΣΟΚ), η οποία θα νομιμοποιούσε την επέκταση του καπιταλισμού με τη μεγαλύτερη δυνατή κοινωνική συναίνεση, αποτέλεσε τη μοναδική νομιμοποιημένη ιστορικά αριστερά. Κι εδώ έχουμε τη μεγάλη παραδοξότητα.

Από τη δεκαετία του ’90, και κυρίως αυτή του 2000, αποκαταστάθηκε μια υπόγεια στην αρχή, φανερή όσο περνούσαν τα χρόνια, συνέχεια του καπιταλισμού από το 19ο αιώνα, στην πιο βάρβαρη εκδοχή και λειτουργία του, σε οικονομικό αλλά και πολιτικό επίπεδο. Την ίδια όμως αυτή περίοδο έπρεπε να περάσει στη λήθη η ιστορική μνήμη ανάσχεσης και περιορισμού των αποτελεσμάτων του καπιταλισμού. Να περάσει δηλαδή στη λήθη η μεγάλη, παγκόσμια κληρονομιά των λαών, αυτή που απέκτησαν στον ιστορικό πόλεμο κατά του καπιταλισμού και της εκμετάλλευσης. Σε χώρες όπως η Ελλάδα –ο πρώτος αδύναμος κρίκος της ισχυρής Ευρώπης–, με το πρόσχημα της νέας πραγματικότητας –οικονομική κρίση–, αποκαταστάθηκε βίαια η συνέχεια με το πιο αντιδημοκρατικό, απώτερο παρελθόν της εκμετάλλευσης.

Η μεγάλη παραδοξότητα, λοιπόν των πολιτικών, στήριξης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού είναι αυτό για το οποίο κατηγορούν την Αριστερά: ό,τι πιο παλιό και ξεπερασμένο από την Ιστορία των λαϊκών κινημάτων παγκοσμίως επανέρχεται ως νέο. Δεν υπάρχει πιο παλιά συνταγή από αυτήν που χρησιμοποιούν οι αυταρχικές πολιτικές σήμερα, οι οποίες είναι αναχρονιστικές γιατί προσπαθούν να πιάσουν ένα νήμα το οποίο δύο αιώνων σχεδόν κινήματα, εξεγέρσεις κλπ, το έχουν στείλει στη λήθη. Γι΄ αυτό και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ούτε την κρίση που έχουν δημιουργήσει. Κάνουν ένα μεγάλο ιστορικό άλμα στο παρελθόν, και προσπαθούν να επιβληθούν σε μια ευρωπαϊκή χώρα όπου σημαντικά πράγματα έχουν ιστορικά κατακτηθεί σαν να είναι μια άλλη κοινωνία –η Κίνα ή Ινδία.

Η υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, ωστόσο, δείχνει ότι η κοινωνία θυμάται και πιάνει το νήμα από το χτες, από αυτό που έχει ήδη κατακτήσει και που μέχρι χτες αποτελούσε την πραγματικότητά της. Με λίγα λόγια, η ριζοσπαστική Αριστερά εγγυάται την ιστορική συνέχεια, όχι μόνο της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κοινωνιών. Η αυταρχική πολιτική του νεοφιλελευθερισμού έχει ένα παλιό, παραδοσιακό μοντέλο άσκησης της πολιτικής. Επικεντρώνεται στην απόλυτη αταξική κατηγοριοποίηση των λαών σαν να είναι εθνοτικές κοινότητες. Δηλαδή η οικονομική κρίση εμφανίζεται ως εθνοτική ιδιαιτερότητα, ως ελληνική ιδιαιτερότητα. Αυτό σημαίνει ότι διαρρηγνύονται όλοι οι μηχανισμοί ταξικής αλληλεγγύης ανάμεσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. Οι κοινωνικές κατακτήσεις εμφανίζονται ως εθνοτικά προνόμια που κάποτε μια γενναιόδωρη εξουσία είχε δώσει στην κοινότητα, αλλά τώρα –λόγω ανωτέρας βίας- πρέπει να ακυρωθούν. Αυτή η αταξική κατηγοριοποίηση των λαών –όλοι τα φάγαμε- αυτός ο εθνοκοινοτικός και όχι ο ταξικός επιμερισμός ευθυνών, οδηγεί με ιστορική ακρίβεια στην άνοδο του ρατσισμού και του εθνικιστικού κλειστοφοβισμού. Όταν εργαλείο της πολιτικής γίνονται τα εθνοτικά χαρακτηριστικά της κοινότητας –όχι του έθνους - και όχι η ταξική συγκρότηση των λαών, όταν λοιπόν ουσιοκρατικά χαρακτηριστικά γίνονται το επίκεντρο της πολιτικής, τότε μιλάμε για αποικιοκρατία. Η ριζοσπαστική Αριστερά με τον ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν έρχεται να θυμίσει καταρχάς στην Ευρώπη ότι η ελληνική κοινωνία είναι μια ευρωπαϊκή κοινωνία και το πρόβλημά της δεν είναι αυτό μιας «απολίτιστης κοινότητας» αλλά ένα πρόβλημα που αφορά όλες τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, γιατί είναι ένα πρόβλημα ταξικό. Επαναφέρει λοιπόν την πολιτική στον ευρωπαϊκό, ιστορικό χρόνο και όχι σε χρόνο εθνοκοινοτικό. Επαναφέρει την πολιτική στην ευρωπαϊκή ιστορική πραγματικότητα.

2. Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο το οποίο αποτελεί ένα από αυτά που κινητοποιούν την ευρωπαϊκή διανόηση αλλά και τους ευρωπαίους συνδικαλιστές (Φραγκφούρτη της 29ης Μαίου, κείμενο στήριξης από Πορτογάλους), όπως προκύπτει και από τα κείμενά τους, είναι αυτό που αφορά τη δημοκρατία στην Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη.

Η ριζοσπαστική Αριστερά γίνεται εκφραστής μιας κοινωνικής αταξίας από την οποία θα προκύψει μια εκ νέου συμπεφωνημένη –κοινωνικά και διακοινωνικά– δημοκρατική τάξη στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Η πολιτική που έχει ακολουθηθεί μέχρι στιγμής είναι αυτή με την οποία έχει επιβληθεί μια αυταρχική δημοκρατία της τάξης, που βασίζεται στον φόβο και την κατατρομοκράτηση της κοινωνίας. Και αυτή η πολιτική είναι πολύ παλιά και κάνει άλμα μεγάλο στον χρόνο, προς τα πίσω. Πρόκειται για μια δημοκρατία που βασίζεται στην εκ των προτέρων συμφωνία ανάμεσα στις ηγεσίες: την ηγεσία της ΕΕ και τις εθνοκοινοτικές ηγεσίες. Δηλαδή ανάμεσα στον «αυτοκράτορα» και τις ηγεσίες των διαφόρων κοινοτήτων, οι οποίες για να παραμείνουν ηγεσίες, με όλα τα προνόμιά τους (μίζες, κατάχρηση εξουσίας) πρέπει να επιβάλλουν χωρίς αντιστάσεις τις αποφάσεις του αυτοκράτορα στην κοινότητά τους. Γύρω τους βέβαια είναι οι «ελεύθεροι σκοπευτές», αυτοί που εκπροσωπούν το κεφάλαιο: για να παραμένει ο αυτοκράτορας στη θέση του, οφείλει να εξυπηρετεί αυτό το κεφάλαιο. Η δημοκρατική τάξη λοιπόν, που βασίζεται σε «κανόνες των ειδικών», έγκειται στην αποτελεσματικότητα αυτών των εθνοκοινοτικών ηγεσιών να επιβάλλουν τα μέτρα οικονομικής και πολιτικής εξαθλίωσης, ως μεσάζοντες, ως τοπικοί προύχοντες, καταλύοντας όλους τους δημοκρατικούς θεσμούς (κοινοβούλιο, λαϊκή βούληση, συνδικαλιστικά όργανα, κλπ.).

Αυτή η Ευρώπη των εθνοκοινοτικών δημοκρατιών έχει επίσης μεγάλη ιστορικότητα. Με τον ΣΥΡΙΖΑ ανατρέπεται ακριβώς αυτή η παλιά, πολύ παλιά τάξη. Καταρχάς μέσα στην Ελλάδα: η εποχή των κοτζαμπάσηδων έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Το τι είναι Ευρώπη και δημοκρατία δεν θα μας το διερμηνεύει μονομερώς και με όπλα τον τρόμο ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και οι δορυφόροι τους. Με τον ΣΥΡΙΖΑ όμως αντιστεκόμαστε και στην αυτοκρατορική λογική των Βρυξελλών. Διεκδικούμε μια άλλη Ευρώπη, με την έννοια ότι πιάνουμε το νήμα της Ευρώπης όχι από τον πολιτικό πολιτισμό του ιμπεριαλιστικού, εθνικιστικού 19ου αιώνα αλλά από αυτόν που από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα παλεύει για να φτιάξει διακοινωνικούς, διεθνικούς θεσμούς δημοκρατίας. Οι διανοούμενοι και οι συνδικαλιστικές οργανώσεις της Ευρώπης στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί στην Ελλάδα παίζεται το πρώτο μεγάλο στοίχημα για τον εκδημοκρατισμό της Ευρώπης. Ήδη, όπως δείχνουν τα κείμενα στήριξης στον ΣΥΡΙΖΑ, οι Ευρωπαίοι διανοούμενοι με τους συνδικαλιστές μαζί προσπαθούν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις αταξίας στο μοντέλο αταραξίας που επιβάλλεται στο όνομα της έκτακτης ανάγκης. Δύο μέτωπα μάχονται στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή, και στον ΣΥΡΙΖΑ έλαχε ο κλήρος της ιστορίας να ηγηθεί του ενός από τα δύο. Το ένα μέτωπο –θα το λέω αυτοκρατορικό- είναι αυτό που παίρνει το νήμα από την παλιά ιστορία του πιο άγριου καπιταλισμού και μάλιστα στην ιμπεριαλιστική του εκδοχή (ο παγκοσμιοποιημένος νεοφιλελευθερισμός είναι η αναίμακτη –υποτίθεται–εκδοχή του ιμπεριαλισμού). Το άλλο μέτωπο –θα το λέω κοινωνικό- είναι αυτό που παίρνει το νήμα από όλα τα λαϊκά, αριστερά, αλλά και αντιαποικιακά κινήματα στην Ευρώπη και τον κόσμο. Το ένα παίρνει το νήμα του φόβου και της απειλής και το εκσυγχρονίζει, το άλλο παίρνει το νήμα της σκέψης και της δράσης, της χειραφέτησης και της αντιστασιακής συνείδησης και το ξαναθυμίζει. Είναι ανάγκη να σκεφτούμε, να μην αφήσουμε το μυαλό μας να αδρανήσει από τον φόβο. Αυτό μας ζητάνε οι κοινωνίες της Ευρώπης, αυτό ζητά η ελληνική κοινωνία. Η αριστερά σήμερα δεν μπορεί παρά να είναι ριζοσπαστική, διαφορετικά δεν είναι Αριστερά. Δεν υπάρχει πεδίο εθνικής συνεννόησης ανάμεσα σε δύο διαφορετικά πολιτικά μέτωπα, σε αυτό της υποταγής και σε αυτό της απελευθέρωσης. Ή με το ένα είναι κάποιος ή με το άλλο. Δεν είναι Αριστερά αυτή που πατάει πάνω στον φόβο και τις ενοχές της κοινωνίας για να φτιάξει αριστερή πολιτική. Αυτό το έκαναν οι θρησκευτικές ηγεσίες σε εποχές συνεννόησης με τον αυτοκράτορα, παίζοντας συγχρόνως και τον ρόλο του εθνικού ηγέτη. Αριστερά είναι αυτή που βουτάει τα «πόδια της μέσα στην κοινωνία» και κάνει τον φόβο της, την αγανάκτησή της ριζοσπαστική σκέψη και συνείδηση. Δηλαδή της δίνει τα εργαλεία για να ξαναπιάσει το νήμα που ο φόβος έχει καλύψει.

3. Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα δεν εκπροσωπεί απλώς την ελπίδα. Eκπροσωπεί, κατά τη γνώμη μου, τη μετάλλαξη μιας φοβισμένης και ενοχικής συνείδησης που τα κόμματα του μνημονίου της έχουν ενσταλάξει σε ριζοσπαστική συνείδηση. Και ριζοσπαστισμός σήμερα σημαίνει αλληλεγγύη, και άνοιγμα προς τα έξω, με ταξικούς όρους άσκησης της πολιτικής.

Η αριστερή Ευρώπη προσβλέπει σήμερα σε μας, γιατί στην Ελλάδα την Κυριακή παίζεται η ίδια η ευρωπαϊκή αριστερή συνείδηση και σκέψη. Οι Ευρωπαίοι, και όχι μόνο, διανοούμενοι της Αριστεράς πολεμάνε μαζί μας γι΄ αυτό που μια εκσυγχρονιστική διανόηση της Ευρώπης έχει θάψει τις τελευταίες δεκαετίες: ότι η διανόηση είναι επίσης ταξική και ή σκέφτεται για την κοινωνία και μαζί με αυτήν, ή δεν είναι διανόηση.

Στις 17 Ιουνίου το μήνυμα πρέπει να είναι ισχυρό. Και καλούμε όλη την αριστερή Ευρώπη να είναι στις 18 δίπλα μας.


Το κείμενο αποτελεί εισήγηση στην εκδήλωση με τίτλο ΄΄Με την Ελληνική Αριστερά, για μια άλλη Ευρώπη΄΄, που οργάνωσε το Τμήμα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ την Τετάρτη 13 Ιουνίου.



Σία Αναγνωστοπούλου
RED
Notebook
14 Ιουνίου 2012 - 10:50 πμ | Σία Αναγνωστοπούλου
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Τηλεφωνική "εκστρατεία" κατά Σακελλαρίδη καταγγέλλουν συνεργάτες τους
24/05/2014
Τις τελευταίες ημέρες, πολίτες της Αθήνας δέχονται τηλεφωνήματα στο σταθερό τους από μια υποτιθέμενη Μη Κυβερνητική Οργάνωση με την επωνυμία «Αυτοδιοικητικό Ινστιτούτο», η οποία τους καλεί να στηρίξουν Καμίνη, κόντρα στην «καταστροφική λαίλαπα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ».
 
 
Γιατί ο Καμίνης δεν είναι ο αθηναίος Μπουτάρης
Γιάννης-Ορέστης Παπαδημητρίου
24/05/2014
Προς στιγμή, σε κάποια σημεία, ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης ομοιάζουν, κυρίως στην προτεραιότητα του ελεύθερου επιχειρείν και στην αντιπάθεια προς το συναθροίζεσθαι. Πρόκειται, ωστόσο, για δύο ασυμπτωτικές τετραετίες, από τις οποίες προκύπτουν δύο πολύ διαφορετικές πόλεις
 
 
Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
24/05/2014
Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr