Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
[Αφιέρωμα στην Κοινωνική Οικονομία] Δυνατότητες και δυσκολίες του συνεταιριστικού τρόπου παραγωγής
Οι συνεταιρισμοί έχουν αποδείξει την ικανότητά τους να αναλαμβάνουν την παραγωγή, την προμήθεια, το εμπόριο, τη διανομή των αγαθών και την πίστωση, με λίγα λόγια όλες τις οικονομικές λειτουργίες. Το τρίτο κείμενο του αφιερώματος του Rednotebook στην Κοινωνική Οικονομία
 
[Όλα τα κείμενα του αφιερώματος εδώ]

Του Δημήτρη Παπανικολόπουλου


Η επικαιρότητα των συνεταιρισμών

Στο άρθρο του «Από την κρίση του νεοφιλελευθερισμού σε μια νέα οικονομία των αναγκών και των συλλογικών αγαθών», ο Γ. Δραγασάκης πολύ σωστά σημείωνε ότι «πρώτος στόχος πρέπει […] να είναι η ανάκτηση μιας δημόσιας σφαίρας συλλογικών αγαθών, η στήριξη και η ανάπτυξη αυτής της σφαίρας και η χρησιμοποίησή της ως ένα βασικό υπόβαθρο για την ανασυγκρότηση ολόκληρης της οικονομίας και της κοινωνίας». «Πρέπει να ξανασκεφτούμε τη στρατηγική για το σοσιαλισμό». Αναρωτιέται ωστόσο τα εξής: «Βλέπουμε τη στρατηγική για το σοσιαλισμό μέσω ενός κρατικού καπιταλισμού ο οποίος, βαθμιαία διευρυνόμενος, ‘θα μας πάει’ στο σοσιαλισμό; Κάποια συστήματα κατέρρευσαν όχι από την έλλειψη κράτους, αλλά από την υπερτροφία του κράτους. […]Ασφαλώς», συνεχίζει, «ο ρόλος του κράτους ήταν και αναγνωρίζεται εκ νέου ως κεντρικός. Όμως, το κράτος και η κρατικοποίηση υπό συνθήκες καπιταλισμού δεν είναι ουδέτερη». Γι αυτό το λόγο, μας προτείνει «να σκεφτούμε ποιοι φορείς θα παράγουν αυτά τα δημόσια αγαθά», καθώς «δεν είναι μόνο το κράτος που μπορεί». Συγκεκριμένα, μας προτείνει «να ξανανοίξουμε το κεφάλαιο των συνεταιρισμών με νέους όρους».
   
Πρόκειται αναμφίβολα για μια πρώτης τάξεως ιδέα σε μια εποχή θριάμβου της αγοράς και συρρίκνωσης του κράτους, σε μια εποχή δηλαδή που οι επιχειρηματίες μας εκβιάζουν συνεχώς, εκμεταλλευόμενοι την έλλειψη εναλλακτικού μοντέλου οργάνωσης της οικονομίας, και η σοσιαλδημοκρατία προσπαθεί να βγει απ’ την κρίση της κρύβοντας τα βιβλία του Χάγιεκ και ξεσκονίζοντας αυτά του Κέυνς.
   
Όμως τι στ’ αλήθεια θα μπορούσαν να μας προσφέρουν οι συνεταιρισμοί στην προσπάθεια οικοδόμησης μιας οικονομίας των αναγκών και των συλλογικών αγαθών, μιας σοσιαλιστικής οικονομίας; Οι συνεταιρισμοί, εκτός από το να απορροφήσουν μεγάλο μέρος της διογκωνόμενης ανεργίας και να σώσουν τους εργαζομένους από την εξαθλίωση, μπορούν να αποδείξουν ότι οι εργαζόμενοι «μπορούν χωρίς αφεντικό».

Συνεταιρισμοί, αγορά, κράτος, οικογένεια

   
Η ένταξη ωστόσο των συνεταιρισμών σε σοσιαλιστική προοπτική ή, πράγμα που είναι το ίδιο, η αποφυγή εκφυλισμού τους, δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Οι λόγοι αυτής της δυσκολίας εντοπίζονται, όπως έχει δείξει ο Κυριάκος Χαραλάμπους  στις σχέσεις των συνεταιρισμών με την αγορά, το κράτος και την οικογένεια.

Όσον αφορά στις σχέσεις τους με την αγορά, παρόλα τα σοσιαλιστικά στοιχεία που υπάρχουν στο εσωτερικό τους λόγω της απουσίας εκμεταλλευτικών σχέσεων χάρη στη συνύπαρξη στο ίδιο πρόσωπο του εργαζόμενου και του ιδιοκτήτη των μέσων παραγωγής, οι συνεταιρισμοί, που λειτουργούν στα πλαίσια της αγοράς, παράγουν ανταλλακτικές αξίες και κέρδη μέσα από την απόσπαση τμήματος του πλεονάσματος που παρήχθη από άλλους συνεταιρισμούς ή επιχειρήσεις. Επίσης, έχουν υιοθετήσει στην πλειονότητά τους τον τρόπο οργάνωσης της εργασίας που ισχύει στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις (βάθεμα της κοινωνικής διαίρεσης της εργασίας μέσω της εξειδίκευσης, ιεραρχία μισθών, διαίρεση χειρονακτικής και πνευματικής εργασίας ή μεταξύ εκείνων που αποφασίζουν και εκείνων που εκτελούν).

Όσον αφορά τώρα στις σχέσεις τους με την οικογένεια, ο Κ. Χ. έχει προβεί σε μια καίρια παρατήρηση: οι αρχηγοί των οικογενειών και ιδρυτές των συνεταιρισμών έτειναν, μέσα από τη φυσικοποίηση  της οικογένειας, να αναιρέσουν την προοπτική του αυτοδιαχειριζόμενου σοσιαλισμού. Συγκεκριμένα, η ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής εκ μέρους των μελών των (αγροτικών και βιοτεχνικών κυρίως) συνεταιρισμών ερχόταν σε αντίθεση με τη συλλογική ιδιοκτησία. «Γράφουμε για αντίθεση όταν αναφερόμαστε στη σοσιαλιστική προοπτική των συνεταιρισμών, οι τελευταίοι όμως ενδέχεται να είναι συμπληρωματικοί/βοηθητικοί της ατομικής ιδιοκτησίας των αγροτών και βιοτεχνών. Εξάλλου, η μέχρι τώρα ιστορία των συνεταιρισμών έδειξε ότι επικράτησε η τάση της συμπληρωματικότητάς τους». Το μικροαστικό πνεύμα στο εσωτερικό των συνεταιρισμών προδίδει και η προσδοκία των συνεταιριστών για βραχυχρόνια οφέλη, ει δυνατόν εφάμιλλα με των επιχειρήσεων σε άλλους τομείς της οικονομίας, και η άρνησή τους να κάνουν θυσίες προς όφελος της ανάπτυξης του συνεργατισμού.

Όσον αφορά  δε στις σχέσεις των συνεταιρισμών με το κράτος, δύο παρατηρήσεις του συγγραφέα αξίζουν ιδιαίτερης μνείας: Πρώτον, το κράτος σε πολλές περιπτώσεις, όπως στην Ελλάδα και στη Γαλλία, συνέβαλε στην ανάδυση των συνεταιρισμών, ωστόσο η παρέμβασή του εντάσσονταν στην προσπάθειά του να προωθήσει ένα κορπορατιστικό μοντέλο οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας και όχι ένα αυτοδιαχειριστικό. Δεύτερον, ο προσανατολισμός των συνεταιριστών προς τη συλλογική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, στα πλαίσια των συνεταιρισμών, ερχόταν σε αντίθεση με την ταυτόχρονη συμμετοχή τους στην επέκταση του κράτους, μέσα από τη διεκδίκηση να αναλαμβάνει το τελευταίο όλο και περισσότερες λειτουργίες (βλ. ανάπτυξη κοινωνικού κράτους και δημόσιες επιχειρήσεις κοινής οφελείας). Το κράτος, όμως, «μέσα από την οικονομική και κοινωνική του πολιτική συμμετέχει στη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου και γι αυτό η κύρια πλευρά του είναι η κεφαλαιοκρατική και όχι η ‘κοινωνική’» .

Όλες αυτές οι αντιφάσεις, όμως, αν δεν συνιστούν ήδη, σίγουρα τείνουν στην αναίρεση της σοσιαλιστικής προοπτικής των συνεταιρισμών. Γίνεται σαφές δηλαδή ότι οι συνεταιρισμοί μπορούν, αντί να οικοδομήσουν τον σοσιαλισμό σε πείσμα της αγοράς, του κράτους και της οικογένειας, να λειτουργήσουν προς όφελος αυτών των θεσμών σε πείσμα των σοσιαλιστικών σπερμάτων που φέρουν.

Οι προοπτικές στην Ελλάδα σήμερα

Τέτοιου είδους προοπτικές υπάρχουν άραγε στη σημερινή Ελλάδα; Μια περιγραφή της κατάστασης στην οποία βρίσκονται οι συνεταιρισμοί ίσως κομίζει μια πρώτη απάντηση. Πολλοί συνεταιρισμοί στην Ελλάδα σήμερα έχουν απολέσει τη σοσιαλιστική προοπτική τους. Ο σφιχτός εναγκαλισμός του κράτους έχει μετατρέψει πολλούς από αυτούς σε φορείς διεκπεραίωσης των υποθέσεων των μελών τους απέναντι το κράτος. Η πίεση της αγοράς υποχρέωσε άλλους να τεθούν ουσιαστικά εκτός λειτουργίας και άλλους να μετατραπούν σε κεφαλαιοκρατικές επιχειρήσεις. Εκείνοι δε που παραμένουν ζωντανοί λειτουργούν ως κεφαλαιοκρατικές επιχειρήσεις στις σχέσεις τους με την αγορά, ενώ οι συνεταιριστικές αρχές στις οποίες βασίζονται οι σχέσεις στο εσωτερικό τους μοιάζουν πολλές φορές ως αντίδοτο σε ματαιωμένες ατομικές και οικογενειακές στρατηγικές. Οι διαπιστώσεις αυτές μπορούν να μας προσφέρουν μερικά χρήσιμα συμπεράσματα. Πρώτον, ο προσανατολισμός των συνεταιρισμών μπορεί ν’ αποτελέσει αντικείμενο πάλης με διαφορετικά αποτελέσματα. Δεύτερον, οι αγοραίες, οι κρατικές και οι μικροαστικές, ατομικές ή οικογενειακές, πιέσεις εξακολουθούν να θέτουν τα βασικά εμπόδια τα οποία εμποδίζουν την ανάδυση και ανάπτυξη των συνεταιρισμών. Τρίτον, η ολομέτωπη επίθεση της αγοράς προκαλεί τη συρρίκνωση τόσο του κοινωνικού κράτους όσο και της οικογένειας, που ανελάμβανε σημαντικές λειτουργίες του τελευταίου. Αυτή η εξέλιξη επηρεάζει αρνητικά τη δυνατότητα εκπόνησης μικροαστικών στρατηγικών, ατομικών ή οικογενειακών, γεγονός που απελευθερώνει όλο και μεγαλύτερο αριθμό συμπατριωτών μας από την μέγγενη του μικροαστισμού και τον υποχρεώνει να αναζητήσει εργασιακή διέξοδο με άλλο τρόπο. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονται φυσικά όλο και περισσότεροι πτυχιούχοι. Στον όλο και διευρυνόμενο χώρο λοιπόν όπου συναντιέται η μεγαλύτερη ανάγκη με τις μεγαλύτερες προσδοκίες και τις μικρότερες ιδεολογικές και ψυχολογικές αγκυλώσεις, εκεί πρέπει να ψάξουμε τους νέους συνεταιριστές.

Οι συνεταιρισμοί έχουν αποδείξει την ικανότητά τους να αναλαμβάνουν την παραγωγή, την προμήθεια, το εμπόριο, τη διανομή των αγαθών και την πίστωση, με λίγα λόγια όλες τις οικονομικές λειτουργίες. Η αναγκαιότητα οικοδόμησης τους σε περίοδο οικονομικής κρίσης και ανέχειας είναι πρόδηλη. Η συνεταιριστική ιδεολογία και πρακτική είναι κάθε άλλο παρά διαδεδομένες. Ωστόσο, έχουμε ήδη γνωρίσει τους πιονιέρους τους.

[Όλα τα κείμενα του αφιερώματος εδώ]


Δημήτρης Παπανικολόπουλος
RED
Notebook
14 Ιουνίου 2012 - 4:39 πμ | Δημήτρης Παπανικολόπουλος
 
Σχόλια
Μπορείτε να αναφέρετε υβριστικά σχόλια ή εκτός των όρων χρήσης με το αντίστοιχο κουμπί στο πάνω δεξί μέρος κάθε σχολίου. Η άσκοπη χρήση της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό σας από το σχολιασμό
Σχόλιο από: Γιάννης Χ.

Μέσα στο κλίμα που δημιουργείται με αφορμή τις συζητήσεις για την ΚΑΠ από την μια αλλά και το ξέσπασμα ενός ασυντόνιστου κινήματος που ονομάστηκε κίνημα της πατάτας, είναι ενδεχομένως η ώρα να τεθεί πάλι για συζήτηση το «αγροτικό πρόβλημα» μέσα από μια διαφορερτική οπτική που δεν θα εξαντλείται στο στερεότυπο όλα τα λεφτά για όλα τα κιλά.

Κρίνω σκόπιμο με αυτή την παρέμβαση να ξεκινήσει ο διάλογος ανάμεσα στις δυνάμεις της Αριστεράς και τους ενδιαφερόμενους όχι μόνο στην βάση της στήριξης των αιτημάτων που προβάλλονται αλλά για την διαμόρφωση μιας άλλης κινηματικής λογικής εκ μέρους των αγροτών που θα στοχεύει στην ουσία του προβλήματος: Στην καταλήστευση του αγροτικού εισοδήματος από την ανεξέλεγκτη λειτουργία των μηχανισμών εμπορίας και διάθεσης αγροτικών προϊόντων στην Ελλάδα, εξ αιτίας και του καθυστερημένου και καταληστευμένου από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συνεταιριστικού κινήματος.

Τρία χαρακτηριστικά παραδείγματα :


Παράδειγμα 1: Το σκληρό στάρι

Η Ελλάδα παράγει το 80% της ευρωπαϊκής παραγωγής, που διατίθεται κυρίως για την παραγωγή ζυμαρικών, και μάλιστα με τις καλλίτερες ποιότητες διεθνώς. Παρ’ όλα αυτά, το σύνολο σχεδόν της παραγωγής αγοράζεται στην Ελλάδα από ένα έμπορο, που εκπροσωπεί την ΜΙΣΚΟ και την Barila, σε τιμή που συνήθως είναι 200€ μικρότερη ανά τόνο από αυτή που πληρώνεται για το ποιοτικά χειρότερο αντίστοιχο γαλλικό προϊόν. Η συναλλαγή λέγεται ότι έχει οδηγήσει τους εκάστοτε εκπροσώπους των συνεταιρισμών που διαθέτουν το προϊόν σε εύκολα και αφορολόγητα κέρδη κάτω από το τραπέζι…

Παράδειγμα 2: Το λάδι

Είναι γνωστή η εκτεταμένη εκμετάλλευση της ελληνικής αγροτικής παραγωγής για την βελτίωση του ποιοτικά χειρότερου ιταλικού ή ισπανικού προϊόντος. Η αδυναμία συστηματικής προβολής του ελληνικού λαδιού, σε αντίθεση με τα ανταγωνιστικά της Μεσογείου, και ο άναρχος τρόπος με τον οποίο γίνεται σήμερα η διάθεσή του στην εσωτερική αγορά, δεν επιτρέπουν στην δημιουργία εισοδήματος που να καλύπτει το κόστος, ενώ δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις νοθείας μεγάλης κλίμακας με σπορέλαια.

Παράδειγμα 3: Προϊόντα με ονομασία προέλευσης (ΠΟΠ)

Είναι πρακτικά αδύνατος ο έλεγχος των ΠΟΠ από τα κιτάπια που συντηρούνται στους συνεταιρισμούς και από τον πανάρχαιο τρόπο ελέγχου τους από τις αρμόδιες Διευθύνσεις των νομαρχιών. Αποτέλεσμα είναι και τα 70 ΠΟΠ που υπάρχουν στην Ελλάδα να κινδυνεύουν να αποχαρακτηριστούν λόγω της ανεξέλεγκτης δράσης επιτηδείων

Δεν εξαντλούνται τα παραδείγματα προβλημάτων μόνο σε αυτά τα 3 μιας και ανάλογα φαινόμενα ισχύουν και στις κύριες κατηγορίες των δυναμικών αγροτικών και κτηνοτροφικών διατροφικών προϊόντων όπως τα πολύ δυναμικά τυροκομικά, τα αμνοερίφια, τα οπωροκηπετικά και τα φρούτα, η ελιά, το ελαιόλαδο, τα οστρακοειδή, τα πουλερικά, το κρασί, το σκληρό σιτάρι και η σταφίδα, χωρίς να παραγνωρίζεται και η σχετική αξία και άλλων μη διατροφικών-βιομηχανικών αγροτικών προϊόντων όπως το μπαμπάκι , το καλαμπόκι το μαλακό σιτάρι κα

Τα αποτελέσματα είναι πολλαπλά:

Κατ’ αρχήν στην τσέπη των παραγωγών.

Το σύνολο των Ελλήνων παραγωγών αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων (300.000 κατά κύριο επάγγελμα και 450.000 σαν δεύτερο επάγγελμα) μοιράζονται –σε τιμές παραγωγού- εισόδημα δεν ξεπερνάει τα 10,2δις ευρώ κάθε χρόνο, όπου μέσα σε αυτά είναι οι πωλήσεις τους και οι επιδοτήσεις ή οι ενισχύσεις. Ο αντίστοιχος τζίρος των μεσαζόντων και των εταιριών χοντρικής και λιανικής εμπορίας των αντίστοιχων προϊόντων ξεπερνάει τα 33δις€ ! (Στοιχεία 2009 από το Γεωργικό Πανεπιστήμιο Αθηνών- «Ανάλυση στοιχείων δικτύου γεωργικής λογιστικής πληροφόρησης»

Στην τσέπη των καταναλωτών (αυτό δεν χρειάζεται ανάλυση)

Στην δημόσια υγεία. Η ανυπαρξία σοβαρών συστημάτων ιχνηλασιμότητας από το χωράφι μέχρι το ράφι των αγροτοκτηνοτροφικών διατροφικών προϊόντων, αν και επιβάλλεται από την Κοινοτική Οδηγία 2200/96 απουσιάζει και με ευθύνη των συνεταιρισμένων αγροτών αλλά προφανώς και του κράτους. Ένα σύστημα ιχνηλασιμότητας από την μια κάνει δυνατή την απόσυρση επικίνδυνων προϊόντων αλλά και από την άλλη βοηθάει στην πιστοποίηση των προϊόντων αλλά και όλων των παραγόντων που εμπλέκονται στην διακίνηση και την εμπορία τους (αποθηκευτικοί χώροι, φορτηγά, συσκευαστήρια κλπ). Και η ανεξέλεγκτη λειτουργία τους στηρίζεται από τεράστια οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα.

Στην καθυστέρηση και στην χαμηλή ανταγωνιστικότητα του αγροτικού τομέα, σε συνδυασμό πάντα και με την ανυπαρξία οποιασδήποτε στρατηγικής που θα στοχεύει στην ανάπτυξή του. Όμως και με τον «στο πόδι» και με μη αναπτυξιακά και περιβαλλοντολογικά κριτήρια σχεδιασμό έργων υποδομής, όπως για παράδειγμα η περιβόητη εκτροπή του Αχελώου, που δεν δικαιολογούνται από την αντίστοιχη βέλτιστη αξιοποίηση των πόρων (υδάτινων και γη) περιοχών που συνεχίζουν να παράγουν «κατά παράδοση» ή από συνήθεια.

Φυσικά και δεν εξαντλούνται σε αυτά οι επιπτώσεις. Προσδιορίζουν όμως και τις ευθύνες όλων όσων εμπλέκονται σε αυτόν τον τομέα: Στα πολιτικά κόμματα «εξουσίας» που διαμόρφωσαν όλο το πολιτικό πεδίο για να εκμεταλλεύονται και την διάθεση των ενισχύσεων αλλά και την υπερεκμετάλλευση του συνόλου του αγροτικού και κτηνοτροφικού τομέα από κυκλώματα ημετέρων (οι μαφίες των λαχαναγορών αλλά και αυτές που ελέγχουν και τις λαϊκές αγορές πχ), μοιράζοντας πάντα υποσχέσεις που δεν μπορούν να κρατήσουν στα δευτερεύοντα και στα επουσιώδη αλλά και των ίδιων των αγροτών. Και είναι φυσικό ότι προσδιορίζουν και τις ευθύνες όσων περιορίζονται στην απλή εφαρμογή της Κοινής Αγροτικής Παραγωγής της ΕΕ.

Η ΚΑΠ, που στην ουσία είναι η στρατηγική παρέμβασης μέσω των κοινοτικών ενισχύσεων, διαμορφώνεται πάντα χωρίς τους αγρότες. Η μέσα από ένα «χοντρό παζάρι» ορισμό των πολιτικών της που στοχεύσουν στην μείωση του αγροτικού πληθυσμού και την συνένωση σε μεγάλες καπιταλιστικού τύπου επιχειρήσεις σε βάρος της μικρής παραγωγής, ουσιαστικά διαμορφώνουν και την ελληνική αγορά προς το πεδίο εξαγωγών των μεγάλων χωρών και τις επιδοτήσεις που δίνουν οι μεγάλες χώρες στους δικούς τους αγρότες κλπ.

Επίσης εκεί, στην ΚΑΠ, παίζεται και το διεθνές παιχνίδι με τα τρόφιμα. Όλα αυτά έχουν τεράστιες επιπτώσεις όχι μόνο στους μικρούς και μεσαίους αγρότες, αλλά και στο μεγάλο θέμα της αυτάρκειας τροφίμων, του τρόπου παραγωγής (ένταση χρήσης φυτο-φαρμάκων αλλά και μονοπώλια σπόρων) και του περιβάλλοντος. Το θέμα είναι πολύπλοκο και δεν μπορεί να αναλυθεί σε μια παρέμβαση που στοχεύσει στον διάλογο της εισηγητικής παρέμβασης, αλλά θεωρώ ότι αποτελεί μία από τις βασικές αιτίες του χρόνιου προβλήματος.

Και απέναντι σε αυτό το πρόβλημα, οι αγρότες μην έχοντας τίποτα άλλο να αντιπαρατάξουν, προχώρησαν φέτως σε ένα πρωτόγνωρο πείραμα με στοιχεία κοινωνικής αλληλεγγύης αλλά ταυτόχρονα και διεξόδου στα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν, στα γνωστά κινήματα άμεσης διάθεσης προϊόντων δωρεάν ή κοντά στο κόστος τους.

Υποκρύπτεται όμως ακόμα όμως η πραγματική κατάσταση του αγροτικού συνεταιριστικού κινήματος. Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι αποκαρδιωτική αλλά και αποκρουστική για την συμμετοχή των παραγωγών στους αγροτικούς στνεταιρισμούς. Η ΠΑΣΕΓΕΣ που είναι το δευτεροβάθμιο συντονιστικό όργανο αυτού του τομέα της κοινωνικής οικονομίας λειτουργεί χρόνια τώρα μέσω συγκεκριμένων νομοθετικών παρεμβάσεων στο να είναι ο εκφραστής κομματικών επιλογών ή ανάδειξης υποψήφιων πολιτευτών, περιοριζόμενη κυρίως στον ρόλο αυτού που μοιράζει τις επιδοτήσεις μέσω των ΕΑΣ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι εκεί πρέπει να μείνουμε.

Η ανάπτυξη ενός νέου αγροτοσυνδικαλιστικού κινήματος θα πρέπει να στοχεύει και στην επανίδρυση των αγροτικών συνεταιρισμών σε νέα βάση. Με την αμεσοδημοκρατική λειτουργία και τον έλεγχό τους οι αγρότες θα πρέπει να μπορούν, με μια ψήφο σε κάθε συνεταιρισμένο αγρότη, στην διεκδίκηση του αυτονόητου:

Πρέπει οι αγροτικοί συνεταιρισμοί να ελέγξουν και την εμπορία και διάθεση των προϊόντων τους, στέλνοντας όλα όσα σχεδιάζονται γι αυτούς, χωρίς τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους, στις χωματερές

Και γι αυτό μπορούν να αξιοποιήσουν και συστήματα ηλεκτρονικών δημοπρασιών άμεσης διάθεσης της πιστοποιημένης παραγωγής τους κατ’ ευθείαν στο λιανεμπόριο ή την βιομηχανία, συμβάλλοντας με ένα άμεσο τρόπο και στον περιορισμό του κόστους στον τελικό καταναλωτή αλλά και στην δημιουργία νέων πόρων για να στηρίξουν την παραγωγή τους που δεν πρέπει να χρειάζεται πάντα τις κρατικές άμεσες ή έμμεσες ενισχύσεις για να επιβιώσει και να αναπτυχθεί.

Και βεβαίως, μέσω της συνεταιρισμένης σε άλλη βάση οργάνωση της παραγωγής τους, ενδεχομένως να καταφέρουν να αποκτήσουν και ισχυρότερη φωνή παρέμβασης σε όλα τα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Και μαζί με αυτή την θέση, που νομίζω ότι εντάσσεται στην προσπάθεια έναρξης κάποιου διαλόγου για την κοινωνική οικονομία από το rednotebook, συνδεδεμένη είναι και η διεκδίκηση από τους αγρότες και τον ΣΥΡΙΖΑ ενός διαφορετικού τρόπου λειτουργίας της ΑΤΕ. Η σχεδιασμένη ιδιωτικοποίησή της μέσα στο καλοκαίρι δεν είναι στενό θέμα ή πρόβλημα του τραπεζικού τομέα αλλά του αγροτικού: Στην ΑΤΕ είναι υποθηκευμένο τα 2/3 του αγροτοκτηνοτροφικού κεφαλαίου της χώρας και στην ΑΤΕ ανήκει σχεδόν το σύνολο του γεωθερμικού πεδίου της χώρας, που είναι απαραίτητο κυρίως για την γεωργική παραγωγή. Και φαίνεται ότι στους μνημονιακούς σχεδιασμούς όλα αυτά πρέπει να οδηγηθούν στα χέρια μεγα-νεο-τσιφλικάδων ή νεο-ραντιέρηδων, που θα δουλεύουν για κάποια Mosado...

Για όλους αυτούς τους λόγους, πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να βοηθήσει στην αυτοοργάνωση των αγροτών μέσα και έξω από την βουλή με την θέση:

-Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί στα χέρια των μελών τους!

-H ATE να επανιδρυθεί σαν εξειδικευμένη τράπεζα του κοινωνικού τομέα της οικονομίας

Ευχαριστώ για την ευκαιρία γι αυτή την παρέμβαση.
 
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Η Πόλη του Κεφαλαίου
Ηλίας Ιωακείμογλου
11/02/2014
Σημειώσεις για το σεμινάριο «Η μαρξιστική θεωρία και η πόλη», από τον 2ο κύκλο των σεμιναρίων της ομάδας πόλης νέων ΣΥΡΙΖΑ
 
 
Κολεκτίβες εργασίας: ένα δέντρο μεγαλώνει στην Αθήνα
Ντίνα Δασκαλοπούλου
28/01/2014
Κάτι όμορφο και ελπιδοφόρο γεννιέται στην Ελλάδα. Ανθρωποι που μοιράζονται τις ίδιες αρχές και αξίες δημιουργούν συνεταιρισμούς που τους επιτρέπουν όχι απλώς να επιβιώνουν, αλλά, κυρίως, να ζουν με αξιοπρέπεια.
 
 
Το Κεφάλαιο είναι δύναμη και η φτώχεια επιλογή
Πέτρος Σταύρου
23/01/2014
Διαβάζοντας την οικονομική επικαιρότητα ερχόμαστε αντιμέτωποι με την εξής παραδοξότητα: Εκτός των χωρών του ευρωπαϊκού νότου, των Βαλκανίων και της Βαλτικής που γνώρισαν και γνωρίζουν πρωτόγνωρες υφεσιακές καταστάσεις και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες αλλά και οι άλλες μεγάλες δυτικές οικονομίες γνωρίζουν μηδενική ανάπτυξη και αναιμική παραγωγικότητα.
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr