Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Μέρες παράξενες
Καινούρια ποιήματα οφείλουν να γραφτούν, όχι πια με ηττημένες λέξεις
 
Του Πέτρου - Ιωσήφ Στανγκανέλλη

Το ως χθες αδιανόητο μπορεί και να συμβεί. Οι απελπισμένοι δικαιούνται να ελπίζουν. Οι εργαζόμενες τάξεις μπορούν ακόμα και να αποφασίζουν: κάπως έτσι θα έπρεπε να έχουν αποτυπωθεί τα «αποτελέσματα της επόμενης μέρας» στον τύπο, τα κανάλια και το διαδίκτυο, αν υπήρχε όχι «έγκυρη» ή «αντικειμενική» δημοσιογραφία, αλλά αν οι παραγωγοί καθεστωτικού λόγου προσπαθούσαν, έστω και τώρα, να ερμηνεύσουν ορθά, προς ίδιον όφελος, τις εκλογικές τάσεις. Κι όμως, παρά τη σαφέστατη ανακολουθία λόγου και γεγονότων τα μεγάλα Μέσα εμμένουν, ακόμα και σήμερα, να επιλέγουν την ανεπεξέργαστη και απογυμνωμένη προπαγάνδα.

Την ημέρα, λοιπόν, που η Αριστερά εκλέγει βουλευτές στη Λακωνία, την Αργολίδα ή το Κιλκίς, εξαιτίας του καλπονοθευτικού νόμου Παυλόπουλου  ή και τις κλίσης της Ιστορίας να κάνει φάρσες εκεί που κάποτε έσπερνε τραγωδίες, οι «έγκυροι αναλυτές» ανακαλούν τον εμφύλιο κάνοντας έκκληση για «εθνική ενότητα». Την ημέρα που η Αριστερά καταλαμβάνει την πλειοψηφία στην Αθήνα, όπως και σε ολόκληρο το λεκανοπέδιο Αττικής, δηλαδή το πιο πλούσιο σε οικονομικό και πολιτισμικό κεφάλαιο μέρος της χώρας, οι εφημερίδες μιλούν για «συναισθηματική ψήφο», «λαϊκισμό» κι «ανευθυνότητα». Την ημέρα που η Αριστερά πρωταγωνιστεί στους κάτω των 45 ετών, οι επιφυλλιδογράφοι κατηγορούν το εκλογικό σώμα για «εμμονές σε παρωχημένες αντιλήψεις».     

Δεν ξέρω αν προσπαθούν να κρύψουν την πραγματικότητα. Υποψιάζομαι ότι δεν μπορούν να τη δουν. Ότι τόσο βαθιά έχουν εσωτερικεύσει την ιδεολογία τους, που τους διαφεύγει πια ακόμα και το αυτονόητο: τα τρία μεγάλα ρήγματα, οι τρεις ιστορικές μεταβολές.

Από την τελευταία φορά που η Αριστερά προσέφερε ελπίδα στον απελπισμένο, απτές λύσεις στον εξαθλιωμένο, έναν φορέα πάλης και αγώνα για μια φαινομενικά αδύνατη ριζική κοινωνική αλλαγή σε αυτό τον τόπο, έχουν περάσει ήδη εβδομήντα χρόνια. Πρόκειται, παρά τις δεκάδες χιλιάδες τυπωμένων σελίδων που έχουν παραχθεί από τότε, για μια ιστορία που δεν έχει ακόμα γραφτεί, κι έτσι στοιχειώνει κάθε ερμηνεία, εξαιτίας της πολιτισμικής (κι όχι μονάχα στρατιωτικής ή πολιτικής) ήττας που ακολούθησε. Το τι σημαίνει, για παράδειγμα, η στράτευση στο ΕΑΜ ενός επαρχιώτη που σπούδασε ιατρική με το συνάλλαγμα που έστελνε ο μετανάστης συγγενής από την Αμερική, είναι ένα ερώτημα που θάφτηκε κάτω από τόνους λέξεων περί «εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα», «άβουλων και παρασυρμένων απλών ανθρώπων» ή «ταραχοποιών κομμουνιστών».

Ύστερα ήρθαν οι ποιητές της ήττας. Οι φύλακες της σπίθας μιας φλόγας που δεν κατόρθωσε να πυρπολήσει τον παλιό κόσμο. Μίλησαν με λέξεις σημαδεμένες απ’ την ήττα, προσφέροντας περισσότερο αναμνήσεις τραυμάτων και λιγότερο μελλοντικά τοπία. Το κύκνειο άσμα είναι ωραίο, αλλά παραμένει το ύστατο.

Σε ένα περίκλειστο πεδίο, όπου ο ορίζοντας της προσδοκίας φυλασσόταν  διά της σωματικής, ψυχολογικής, καθημερινής βίας, οι εργαζόμενες τάξεις προσπάθησαν πρωτίστως να ξεφύγουν από την ανέχεια και τις καθημερινές προσβολές: κάποτε ψιθυρίζοντας ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, κάποτε άλλοτε δαρμένες στους δρόμους, εκκρεμώντας μεταξύ συλλογικής εξαίρεσης, μιας κάποιας ατομικής μικροανέλιξης, μιας γωνιάς στον ήλιο. Και κάπως έτσι, η απελευθέρωση από το φόβο, η οποία επήλθε μέσα από τον ήχο της πτώσης της πύλης του Πολυτεχνείου, οδήγησε, όπως εκ των υστέρων φαίνεται, σε μια παράδοση στους άμουσους, τους ικανούς και τους ρεαλιστές. Αυτούς που υποσχέθηκαν το τέλος της υποταγής, πως όλα μπορούν να αλλάξουν χωρίς να χρειαστεί να αλλάξει τίποτα. Σε ένα κίνημα που έγινε κόμμα που έγινε κράτος, εκφράζοντας βέβαια σε δεδομένες συγκυρίες συγκεκριμένα αιτήματα, διαφορετικά κάθε φορά. Μετατρέποντας τελικά τους συλλογικούς αναστεναγμούς σε καψουροτράγουδα για ringtones. Μεταστρέφοντας το αίτημα για το ξεπέρασμα των παρελθόντων διχασμών σε μια μακέτα κοινωνίας κατοικημένης από μια άμορφη μάζα. Από τα αντάρτικα στις μπουάτ στα αντάρτικα στη «Μυρτιά», ένας Ανδρέας  απόσταση. Παρότι κάμποσοι πρώην χτυπούσαν παλαμάκια, η Αριστερά ήταν αλλού, σε άλλο κόσμο.

Έκτοτε είδαμε πολλές άμορφες μάζες: σε συλλαλητήρια για το «Όνομα», σε πανηγυρισμούς  για κύπελλα κι Ολυμπιάδες, πλάι σε κιλλίβαντες πυροβόλων όπλων, μπροστά στη Σοφοκλέους, καταμεσής της Συγγρού, πάνω στην τετραγωνισμένη Ομόνοια. Από τον μικρομεσαίο μη προνομιούχο λυγμό του Πανταζή ως την ισχυρή Ελλάδα της Πρωτοψάλτη - ένας Σημίτης απόσταση. Κι η Αριστερά μισοξεχασμένη, εκφράζοντας πάντοτε ορθή κριτική, σε μια ιδιόλεκτο για μυημένους. Ώσπου το άμορφο έλαβε τη μορφή ενός ακριτικού νησιού. Για να φτάσουμε, τελικά, σε μιαν Άλλη Πλατεία, σημαδεμένη από μια δύσμορφη, πολύμορφη, προσωρινά αντιφατική αλλά συλλογική άρνηση - κι από μια ξεκάθαρη αυτοκτονία.

Και πάλι Αριστερά, λοιπόν, μπροστά σε δυο Ελλάδες: στην Αττική της παρούσας φτώχειας και στην Επαρχία της συντηρητικής αναμονής της. Στην Ελλάδα των κάτω των 45 ετών (συμβολικό το έτος γέννησης: 1967), και στην Ελλάδα των αναμνήσεων. Στην Ενωτική Αριστερή προοπτική της ελπίδας και της φαντασίας, της αλληλεγγύης και του αγώνα, και στη Διχασμένη Δεξιά του εμφυλίου, του «ρεαλισμού» της παραίτησης, του νεοφιλελεύθερου ελιτισμού.

Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Υπάρχει ο πειρασμός να φορέσει η Αριστερά τα κουρελιασμένα ρούχα του γυμνού βασιλιά. Και να δικαιολογηθεί μετά από χρόνια πως «ήταν με το 1981, όχι με το 1982». Είναι καιρός να εντρυφήσουμε στο ασυνεχές της ιστορίας. Ας μην απαιτήσουμε, λοιπόν, από το κίνημα που ήταν κόμμα που ήταν κράτος να «μας φέρει πίσω τα κλεμμένα»: τα κλεμμένα ποιήματα, τα κλεμμένα συνθήματα, τις κλεμμένες ελπίδες. Καινούρια ποιήματα οφείλουν να γραφτούν, όχι πια με ηττημένες λέξεις.



Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης
RED
Notebook
7 Μαΐου 2012 - 9:52 πμ | Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης
 
Σχόλια
Μπορείτε να αναφέρετε υβριστικά σχόλια ή εκτός των όρων χρήσης με το αντίστοιχο κουμπί στο πάνω δεξί μέρος κάθε σχολίου. Η άσκοπη χρήση της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό σας από το σχολιασμό
Σχόλιο από: bufo

Δυνατό!
Σχόλιο από: Μάνος

Όταν τον Ιούνη ο Σύριζα θα έχει την αυτοδυναμία και θα σχηματίσει Λαϊκή κυβέρνηση, αφήστε τους να επαναλαμβάνουν όλα αυτά που αναφέροντε στις πρώτες παραγράφους του παρόντος.
Καθεστωτικά παραμάγαζα είναι και αυτά, που ο λαός θα τους κατεβάσει τα ρολά...
Σχόλιο από: Κώστας Βούλγαρης

Τα ποιήματα της νέας εποχής...

Του Κώστα Βούλγαρη

Στο κατά τα άλλα εξαιρετικό κείμενό του στο Red Notebook, ο Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης προσφεύγει σε μια ιστορική αναλογία:
«Από την τελευταία φορά που η Αριστερά προσέφερε ελπίδα στον απελπισμένο, απτές λύσεις στον εξαθλιωμένο, έναν φορέα πάλης και αγώνα για μια φαινομενικά αδύνατη ριζική κοινωνική αλλαγή σε αυτό τον τόπο, έχουν περάσει ήδη εβδομήντα χρόνια. [...] Ύστερα ήρθαν οι ποιητές της ήττας. Οι φύλακες της σπίθας μιας φλόγας που δεν κατόρθωσε να πυρπολήσει τον παλιό κόσμο. Μίλησαν με λέξεις σημαδεμένες απ’ την ήττα, προσφέροντας περισσότερο αναμνήσεις τραυμάτων και λιγότερο μελλοντικά τοπία. Το κύκνειο άσμα είναι ωραίο, αλλά παραμένει το ύστατο. [...]. Καινούρια ποιήματα οφείλουν να γραφτούν, όχι πια με ηττημένες λέξεις.»
Κανένα καινούριο ποίημα δεν «οφείλει» να γραφεί∙ μοναχικά κυκλοφορούν γύρω μας, όσα όντως καινούρια έχουν ήδη εμφανιστεί, με τις δικές τους, καινούριες λέξεις, να φλέγονται μέσα στην κόλαση της δημιουργίας τους∙ αξιοπρεπώς μοναχικά, δεν περιμένουν τίποτα, ίσως μόνο τη ματιά των νεαρών αριστερών να πέσει πάνω τους. Αν όχι, και μόνο τότε, οι λέξεις τους θα περιπέσουν στην κατάσταση της ήττας.
Όπως ακριβώς ο Μπολιβάρ του Νίκου Εγγονόπουλου, που από το 1942-43, και για ολόκληρες δεκαετίες, περίμενε και περιμένει τους νέους που «θα ξυπνάνε με μαθηματικήν ακρίβεια, τις άγριες νύχτες, πάνω στην κλίνη τους [...] σκεφτόμενοι [...] τι λόγια είπ[ε], τι ύμνους έψαλ[ε]».
Κατά τα λοιπά, οι ποιητές της ήττας απλώς εξέφρασαν, και εμπέδωσαν στο λογοτεχνικό πεδίο, την ιδεολογική-αισθητική ήττα της αριστεράς, η οποία όμως είχε ήδη συμβεί, ταυτόχρονα με την πολιτική της ήττα, ή μάλλον λίγο πριν. Δηλαδή, το 1942-43...
Τα ποιήματα της ήττας (του Αναγνωστάκη και των άλλων) σαν βάλσαμο συνόδευσαν τους αριστερούς στη μακρά πορεία ολοκλήρωσης του ιστορικού κύκλου της ήττας. Τα τιμούμε και τα ευχαριστούμε. Το ζητούμενο όμως, αυτή τη φορά, και κάθε φορά, είναι η ματιά της αριστεράς να πυρποληθεί από τους Μπολιβάρ της εποχής της. Κάπου εδώ γύρω βρίσκονται. Τότε, δεν συνέβη αυτή η συνάντηση. Θα συμβεί τώρα; Και αν συμβεί;
Όποιος ενδιαφέρεται για τη συνέχεια, ας διαβάσει τον Μπολιβάρ, έστω και με 80 χρόνια καθυστέρηση. Άλλωστε, στο καταληκτήριο «Συμπέρασμα» του ποιήματος βρίσκεται ακριβώς η διαλεκτική «ήττας» και «νίκης», διατυπωμένη, το 1942-43 επαναλαμβάνω, με αξιοσημείωτη πολιτική διορατικότητα:
«Μετά την επικράτησιν της νοτιοαμερικανικής επαναστάσεως, στήθηκε στ’ Ανάπλι και τη Μονεμβασιά, επί ερημικού λόφου δεσπόζοντος της πόλεως, χάλκινος ανδριάς του Μπολιβάρ. Όμως, καθώς τις νύχτες ο σφοδρός άνεμος που φυσούσε ανατάραζε με βία την ρεντιγκότα του ήρωος, ο προκαλούμενος θόρυβος ήτανε τόσο μεγάλος, εκκωφαντικός, που στέκονταν αδύνατο να κλείση κανείς μάτι, δεν μπορούσε να γενή πλέον λόγος για ύπνο. Έτσι οι κάτοικοι εζήτησαν και, διά καταλλήλων ενεργειών, επέτυχαν την κατεδάφιση του μνημείου».

Καθόλου αισιόδοξος για την αναγνωστική ανταπόκριση,
ευπειθής αριστερός παραμένω.
Κώστας Βούλγαρης


Σχόλιο από: Πέτρος

Ο οίστρος της 7ης Μαϊου με οδήγησε σε μια εύκολα παρεξηγήσιμη φράση, εξαιτίας της ελλειπτικότητάς της. Πράγματι, καινούρια ποιήματα δεν οφείλουν να γραφτούν- έτσι, γενικά. Καινούρια ποιήματα γράφονται ούτως ή άλλως, ανεξαρτήτως πολιτικών παραγγελμάτων, πρόσκαιρων ή πιο μόνιμων νικών. Τα καινούρια ποιήματα, όμως, ας μη γραφτούν με λέξεις ηττημένες εκ των προτέρων, δηλαδή ας μην είναι τα καινούρια μια απλή αντιγραφή των παλιών, μια επανάληψη a la maniere de... Η διά της ποιητικής μεταφοράς έκκληση να μην προσπαθήσουμε να αντιγράψουμε την κίνηση του Πασόκ του 1981 εν έτει 2012, μάλλον ήταν προβληματικά διατυπωμένη. Όσον αφορά, πάλι, το επίδικο στο πεδίο της αισθητικής- καινούρια ποιήματα γράφονται καθημερινά, περνώντας μάλλον απαρατήρητα. Το πρόβλημα με τη σημερινή αριστερά ίσως είναι ακριβώς (κι) αυτό: πως δε διαβάζει πλέον ποίηση, προτιμώντας ευπώλητα ρομάντζα με αίσιο τέλος...
Κατα τ άλλα, οι παραγγελίες ποιημάτων αρμόζουν σε τυράννους κάθε είδους. Και είναι απείρως χυδαιότερες από τις παραγγελιές των πρώτων τραπεζιών στα μπουζουξίδικα.
Σχόλιο από: Φ.Κ

Συμφωνώ απόλυτα με τον τίτλο του άρθρου.
Μέρες παράξενες... μέρες που ποτέ δεν φανταζόμασταν η ίδια η εφημερίδα Αυγή να φτάσει στο σημείο να κάνει λογοκρισία σε σημαία του ΚΟΕ βγάζοντας το σφυροδρέπανο και το λογότυπο...
http://www.alfavita.gr/artro.php?id=63763
Πολύ παράξενες μέρες...
 
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
24/05/2014
Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
 
 
Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
23/05/2014
Η ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε ρυθμιστή των εκλογών στην πρωτεύουσα και το Λεκανοπέδιο Αττικής αποτελεί στίγμα που δεν θα ξεθωριάσει εύκολα
 
 
«Η ευρωπαϊκή Αριστερά διανύει περίοδο αισιοδοξίας»
Χριστόφορος Κάσδαγλης
22/05/2014
Έξι συν ένας υποψήφιοι για την Ευρωβουλή κλήθηκαν από το ThePressproject να δώσουν απάντηση σε ένα διαφορετικό ερώτημα που αφορά την ειδικότητα του καθενός, όπως προκύπτει από τα βιογραφικά τους. Οι έξι συμμετέχουν στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο έβδομος στο «αδελφό» ψηφοδέλτιο «Europa Anderes» στην Αυστρία.
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr