Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Πρώτες σκέψεις για την κατάσταση στην Αίγυπτο
Το βασικό αίτημα που συσπειρώνει αυτή τη στιγμή το λαϊκό κίνημα είναι η δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας που θα διαχειριστεί τη διαδικασία μεταβίβασης της εξουσίας. Η χτεσινοβραδινή πολύ μεγάλη συγκέντρωση στην Ταχρίρ (παρά την απόφαση της Αδελφότητας να μη συμμετάσχει) γεννάει την αισιοδοξία στους ακτιβιστές ότι αυτή τη φορά η Αίγυπτος μπορεί να κάνει ένα αποφασιστικό βήμα προς τη δημοκρατία
 

Του Γιάννη Αλμπάνη

Αφού ολοκληρώσαμε το ταξίδι μας στην Αίγυπτο τον περασμένο Οκτώβριο, ο κολλητός φίλος και σύντροφος Πέντραμ Σαγιάρ, με τον οποίο ταξιδέψαμε μαζί, έγραψε  ένα άρθρο στο μπλογκ του με τίτλο «Αραβικό Φθινόπωρο;» (την ελληνική μετάφραση μπορείτε εδώ στη σελίδα 22 του αρχείου PDF).  Αν και βρήκα κάπως πεσιμιστική την προσέγγιση του Πέντραμ, εντούτοις όφειλα να παραδεχτώ ότι στηριζόταν σε πραγματικά δεδομένα.

Εφτά μήνες μετά την πτώση του Μουμπάρακ, ο στρατός εξακολουθούσε να ελέγχει την εξουσία, οι νόμοι εκτάκτου ανάγκης ήταν σε ισχύ, οι πολίτες δικάζονταν από στρατοδικεία, σχεδόν όλοι οι πραιτοριανοί του Μουμπάρακ ήταν στις θέσεις τους κι ετοιμάζονταν να κατέβουν στις εκλογές, οι αντιδράσεις για τη δολοφονία 25 Κοπτών διαδηλωτών στις 9 Οκτώβρη δεν ήταν αυτές που αντιστοιχούσαν στη σοβαρότητα του γεγονότος, οι κινητοποιήσεις που είδαμε στην Ταχρίρ δεν υπερέβαιναν σε συμμετοχή τις 10.000, οι ακτιβιστές που οργάνωσαν την Ταχρίρ έμοιαζαν απομονωμένοι, και η εκλογική λίστα που είχαν συγκροτήσει οι δυνάμεις της Αριστεράς (μεταξύ των οποίων και η Σοσιαλιστική Λαϊκή Συμμαχία), η νεολαία των Αδελφών Μουσουλμάνων (Αιγυπτιακό Ρεύμα που διασπάστηκε από το κόμμα λόγω της συμβιβαστικής στάσης του απέναντι στο καθεστώς) και ακτιβιστές κινημάτων νεολαίας, δεν φαινόταν να έχει ιδιαίτερη τύχη στις κάλπες.

Ωστόσο, προσωπικά δεν μπορούσα να συμμεριστώ την άποψη ότι η επανάσταση είχε τελειώσει και ότι βαίναμε ολοταχώς προς την εγκαθίδρυση ενός νέου αυταρχισμού. Κρατούσα τα λόγια του στελέχους της Σοσιαλιστικής Λαϊκής Συμμαχίας  Άκραμ Ισμαήλ Μοχάμεντ: «Καμιά πολιτική δύναμη δεν μπορεί να ελέγξει την Αίγυπτο αυτή τη στιγμή».

Η πορεία προς την έκρηξη

Πώς φτάσαμε λοιπόν στη λαϊκή έκρηξη των τελευταίων ημερών; Κατ’ αρχάς, στο κοινωνικό πεδίο η κατάσταση παραμένει τραγική. Για την ακρίβεια, έχει χειροτερέψει μετά την επανάσταση της 25ης Γενάρη, λόγω της κατάρρευσης του τουρισμού και της ανόδου της τιμής των τροφίμων. Η γενική αίσθηση στα λαϊκά στρώματα είναι ότι η πτώση του Μουμπάρακ δεν άλλαξε τίποτα για τις ζωές τους. Αυτή η αίσθηση μπορεί να μεταφραστεί είτε σε αντίθεση στην επανάσταση και αναζήτηση δρόμων επιστροφής στην ομαλότητα, είτε σε οργή εναντίον του SCAF (είναι το κυβερνών Ανώτατο Συμβούλιο Ενόπλων Δυνάμεων).

Στο πολιτικό πεδίο, οι δυνάμεις του καθεστώτος δεν έχουν μπορέσει να διαμορφώσουν ένα πολιτικό σχέδιο τέτοιο που θα μπορούσε να εγγυηθεί την έξοδο από την αστάθεια. Η αρχική προσπάθεια των στρατιωτικών ήταν να αναζητήσουν έναν πολιτικό συμβιβασμό με τη Μουσουλμανική Αδελφότητα. Η Αδελφότητα αποτελεί όχι μόνο την πιο μεγάλη δύναμη της αντιπολίτευσης, αλλά και το μόνο φορέα που έχει πραγματική οργανωτική δομή πανεθνικού κόμματος. Από την αρχή της επανάστασης της 25ης Γενάρη, η Αδελφότητα κράτησε επαμφοτερίζουσα στάση απέναντι στο λαϊκό κίνημα. Στην αρχή δεν μπήκε στην κινητοποίηση, στη συνέχεια (και όταν οι μάζες είχαν κατακλύσει την Ταχρίρ) την ακολούθησε, και τέλος μπήκε κατευθείαν στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων και του συμβιβασμού με τους στρατιωτικούς.

Ωστόσο, η προσπάθεια συμβιβασμού Αδελφότητας-στρατιωτικών (κορυφαία στιγμή της οποίας ήταν η από κοινού ψήφος στο δημοψήφισμα του καλοκαιριού για τη διαδικασία μετάβασης στη δημοκρατία) δεν ευδοκίμησε. Οι στρατιωτικοί γρήγορα ανακάλυψαν ότι η Αδελφότητα δεν μπορούσε να ελέγξει όλο το κίνημα. Χαρακτηριστική αυτή της αδυναμίας της είναι και η αποχώρηση πολύ μεγάλου τμήματος της νεολαίας της (που είχε κεντρικό ρόλο στην Ταχρίρ) και η δημιουργία ενός καινούργιου φορέα, του Αιγυπτιακού Ρεύματος. Το Ρεύμα έχει συμπράξει εκλογική συμμαχία με την Αριστερά. Επιπλέον, οι στρατιωτικοί φοβήθηκαν μην επαναληφθεί στην Αίγυπτο ένα σενάριο αλά Ερντογάν: Η διαφαινόμενη νίκη της Αδελφότητας στις εκλογές θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια σταδιακή υφαρπαγή του ελέγχου της εξουσίας από τους ισλαμιστές, καθώς και σε έναν ορισμένο επαναπροσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής προς έναν μετριοπαθή αντιαμεριακανισμό, στο πρότυπο της γραμμής Ερντογάν-Νταβούτογλου. Τέλος, η αδυναμία του λαϊκού κινήματος να δημιουργήσει πραγματικά μαζικά γεγονότα φαίνεται ότι οδήγησε τους στρατιωτικούς στην πεποίθηση ότι η μεταφορά της εξουσίας δεν είναι και τόσο απαραίτητη. Άλλωστε, η στρατηγική της έντασης, μέσω της αναμόχλευσης των θρησκευτικών διενέξεων και της ανόδου της εγκληματικότητας λόγω της απόσυρσης της αστυνομίας από τις γειτονιές, βοηθούσε στο να παρουσιάζεται ο στρατός ως το τελευταίο ανάχωμα πριν το χάος.

Η Ταχρίρ ξαναγεμίζει

Έχοντας λοιπόν την πεποίθηση ότι ελέγχουν την κατάσταση, οι στρατιωτικοί παρουσίασαν ένα σκανδαλώδες σχέδιο Συντάγματος, που έδινε θεσμικό μανδύα στην παρέμβαση του στρατού στα πολιτικά πράγματα κι έθετε τον προϋπολογισμό του υπεράνω του κοινοβουλευτικού ελέγχου (να σημειώσουμε ότι πέρα των μεγάλων αμυντικών δαπανών, ο στρατός ελέγχει και σημαντικό μέρος της αιγυπτιακής οικονομίας). Αυτό το σχέδιο αποτέλεσε τη σταγόνα που ξεχείλισε ένα ποτήρι ήδη γεμάτο από την άρνηση καθορισμού συγκεκριμένης ημερομηνίας προεδρικών εκλογών (οι εκλογές της 28ης Νοεμβρίου θα βγάλουν Συντακτική Εθνοσυνέλευση από την οποία όμως δεν θα προκύψει η επόμενη κυβέρνηση), από τη διατήρηση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, από τη φτώχεια, από…

Την Παρασκευή 18 Νοέμβρη η Ταχρίρ γεμίζει για πρώτη φορά μετά από καιρό. Στη συγκέντρωση συμμετέχουν μετά από πολύ καιρό η Αδελφότητα και οι Σαλαφίτες (το πιο εξτρεμιστικό κομμάτι του ισλαμισμού), οι οποίοι δίνουν και τον τόνο (αν και πρέπει να αναφερθεί ότι τόσο η Αριστερά όσο και τα κινήματα νεολαίας, όπως το Κίνημα 6 Απρίλη, ήταν ορατά μέσα στην κινητοποίηση). Την επόμενη μέρα, Σάββατο 19 Νοέμβρη, έχουν μείνει στην Ταχρίρ λίγες εκατοντάδες διαδηλωτές οι οποίοι έχουν στήσει και κάποιες σκηνές, με στόχο να επαναλάβουν το διαρκές σιτ-ιν. Αυτοί οι λίγοι διαδηλωτές είναι που δέχτηκαν τη βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας με πραγματικά πυρά και άγριο ξύλο.

Η ώρα των ξυπόλυτων

Γιατί όμως η αστυνομία επιτέθηκε τόσο βίαια σε τόσο λίγο κόσμο. Αναζητώντας την εξήγηση μίλησα στο τηλέφωνο με δύο Αιγύπτιους φίλους, των οποίων τις (διαφορετικές) εξηγήσεις παραθέτω. Ο Μοχάμεντ Μόχι, συντάκτης του αγγλόφωνου σάιτ της καθημερινής εφημερίδας Al Masry Al Youm, μού είπε ότι προς το παρόν δεν υπάρχει λογική εξήγηση που να τη συμμερίζονται όλοι. Ο ίδιος πιθανολογούσε ότι το καθεστώς δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να αφήσει τον παραμικρό χώρο για να επαναληφθεί στην Ταχρίρ ένα σιτ-ιν, που θα μπορούσε να εξελιχθεί επικίνδυνα για την καθεστηκυία τάξη. Από τη μεριά του, ο Άκραμ Ισμαήλ Μοχάμεντ θεωρεί ότι ο στρατός επιχείρησε να δημιουργήσει ένταση ενόψει των εκλογών, καθώς και να πιέσει την Αδελφότητα να δεχτεί τους όρους του, απειλώντας με αναβολή των εκλογών λόγω του «χάους» (που ο ίδιος ο στρατός θα δημιουργούσε). Η κατάσταση όμως ξέφυγε από τον έλεγχο λόγω της λαϊκής αντίδρασης, και γύρισε μπούμερανγκ για το στρατό.

Παρά τις διαφορετικές ερμηνείες τους για τα κίνητρα του στρατού, και οι δύο συνομιλητές μου συμφωνούσαν στο ότι η κατάσταση εξερράγη όταν κυκλοφόρησε στους δρόμους του Καΐρου ότι υπάρχουν νεκροί στην Ταχρίρ.  Τις 48 ώρες που ακολούθησαν, καμία πολιτική δύναμη δεν ήλεγχε την εξέγερση. Οι δεκάδες χιλιάδες που συγκρούστηκαν με την αστυνομία, κατέβηκαν  στην Ταχρίρ για να υπερασπιστούν τα αδέρφια και τους φίλους τους, για να φωνάξουν «ως εδώ με τη στρατιωτική εξουσία». Είναι χαρακτηριστική η μαρτυρία της Κριστίν Ζανκόβσκι, μιας Γερμανίδας που ζει δίπλα από το βασικό πεδίο  μάχης, την οδό Μοχάμεντ Μαχμούντ: «Βλέπω ξυπόλητους ανθρώπους να συγκρούονται με την αστυνομία». Ήταν οι κάτοικοι των παραγκουπόλεων που κατέβηκαν στο κέντρο της πόλης.

Από εδώ και πέρα

Μετά το χτεσινοβραδινό διάγγελμα του Ταντάουι, επικεφαλής του SCAF, οι διαδηλωτές έχουν καταγράψει τις δύο πρώτες νίκες τους. Η κυβέρνηση-μαριονέτα του στρατού υπό τον Σαράφ παραιτήθηκε. Επιπλέον, για πρώτη φορά ο στρατός καθόρισε κάπως πιο συγκεκριμένα το χρόνο διεξαγωγής των προεδρικών εκλογών (πρώτο εξάμηνο του ’12). Ωστόσο, η Ταχρίρ δεν ικανοποιήθηκε από τις παραχωρήσεις. Αντίθετα το διάγγελμα Ταντάουι θεωρήθηκε πρόκληση και προκάλεσε οργή. Το βασικό αίτημα που συσπειρώνει αυτή τη στιγμή το λαϊκό κίνημα είναι η δημιουργία κυβέρνησης εθνικής ενότητας που θα διαχειριστεί τη διαδικασία μεταβίβασης της εξουσίας. Η χτεσινοβραδινή πολύ μεγάλη συγκέντρωση στην Ταχρίρ (παρά την απόφαση της Αδελφότητας να μη συμμετάσχει) γεννάει την αισιοδοξία στους ακτιβιστές ότι αυτή τη φορά η Αίγυπτος μπορεί να κάνει ένα αποφασιστικό βήμα προς τη δημοκρατία.

Τα κείμενα του Γιάννη Αλμπάνη εδώ


Γιάννης Αλμπάνης
RED
Notebook
23 Νεμβρίου 2011 - 9:44 πμ | Γιάννης Αλμπάνης
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Ριζοσπαστική δημοκρατία και συλλογικά κινήματα σήμερα
Saul Newman
5/02/2014
Προδημοσίευση από τον τόμο που θα εκδοθεί τον Ιούνιο του 2014 από τις εκδόσεις Ashgate, στα αγγλικά, με την επιμέλεια των Αλ. Κιουπκιολή και Γ. Κατσαμπέκη. Κάθε Κυριακή δημοσιεύουμε ένα μεταφρασμένο απόσπασμα από κείμενο του τόμου.
 
 
Αίγυπτος: αιματηρή καταστολή της Μουσουλμανικής Αδελφότητας
Γιάννης Αλμπάνης
6/09/2013
Η Μουσουλμανική Αδελφότητα βρέθηκε να έχει απέναντι την πλειονότητα της κοινωνίας, το στρατό, όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις, καθώς και τη Σαουδική Αραβία με τον πακτωλό πετροδολαρίων.
 
 
Δήλωση πέντε κομμάτων της αραβικής Αριστεράς: «Υπερασπιζόμαστε τη συριακή λαϊκή επανάσταση - Όχι στην ξένη επέμβαση»
1/09/2013
H αναμενόμενη δυτική ιμπεριαλιστική επίθεση δεν στοχεύει να υποστηρίξει τη Συριακή επανάσταση με κανέναν τρόπο. Θα έχει ως στόχο να πιέσει τη Δαμασκό στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, να διευκολύνει την αποχώρηση του Άσαντ από το προσκήνιο, διατηρώντας όμως το καθεστώς στη θέση του
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr