Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
[Αφιέρωμα στην Οκτωβριανή Επανάσταση] Η επανάσταση ενάντια στον εαυτό της
Μια διαγώνια ματιά στις «Αναμνήσεις ενός επαναστάτη», του Βικτόρ Σερζ
 
Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Εδώ και έναν αιώνα περίπου, ο ενδιαφερόμενος για την Oκτωβριανή Eπανάσταση ψάχνει απαντήσεις όπου μπορεί: στα πολυδιαβασμένα κείμενα των πρωταγωνιστών της ή την ειδική ιστοριογραφία, στις μελέτες του Μπετελέμ ή το χρονικό του Τζων Ρηντ, σε επετειακά ντοκυμανταίρ ή την ποίηση του Μαγιακόβσκι. Η αξία αυτών των τόσο διαφορετικών «πηγών» είναι βεβαίως αναμφισβήτητη. Όλες τους, ωστόσο, μοιράζονται την ίδια «ανεπάρκεια»: όσες «αρετές» κι αν διαθέτουν, παραμένουν αφηγήσεις μονοφωνικές, αναγκαστικά «μερικές» και περιορισμένες στην «αποστολή» τους.

Θέλω να πω ότι οι σκοποί της πολεμικής και της μαζικής προπαγάνδας, οι πειθαρχίες της ιστορικής έρευνας ή η ματιά του στρατευμένου που γράφει εν θερμώ ενώ ο κόσμος αλλάζει, θέτουν όρια από την εκκίνηση κιόλας, πρώτα στη γλώσσα κι έπειτα στην κατανόηση. Άλλοτε εξαφανίζουν τη σάρκα και τα οστά των επαναστατών, το πώς σκέφτονταν αυτοί και τι ένιωθαν, αφυδατώνοντας εν τέλει την επανάσταση κι απομειώνοντάς τη σε αντικείμενο ακαδημαϊκής ενατένισης· άλλοτε «απαγορεύουν» να υποθέσουμε τον αντίλογο ή να δούμε πώς αλλιώς θα μπορούσαν να είχαν γίνει όσα έγιναν· κι άλλοτε, τέλος, θυσιάζουν το «αντικειμενικό» και την πολυπλοκότητά του, χάριν του πώς βιώθηκαν γεγονότα που υπερέβησαν κατά πολύ τους πρωταγωνιστές.

Ο «κώδικας», λοιπόν, μεταφέρει πράγματα πολύ περισσότερα και πιο σημαντικά από το ιδιαίτερο στυλ ή την ικανότητα εκείνου που γράφει να τον χειρίζεται. Από αυτή την άποψη, νομίζω πως ο «κώδικας» του Βικτόρ Σερζ –μια «γλώσσα» συγκρίσιμη ίσως με αυτήν της ιταλικής Αυτονομίας: γλώσσα της κριτικής βιωματικής εμπλοκής– είναι το ικανότερο ιδίωμα για ν’ αποδοθεί στις διαστάσεις του ό,τι έγινε στη Ρωσία «τότε» – «αυτό» που άλλαξε τους ανθρώπους εκεί, και μαζί τον κόσμο τους και τον κόσμο μας, παντού και για πάντα.

***

Είναι κλισέ να μιλήσεις για τον Σερζ λέγοντάς τον άνθρωπο της εποχής του· είναι όμως και αδύνατο ν’ αναφερθείς σε μια αριστουργηματική, μη αυτοαναφορική αυτοβιογραφία, αν δεν αναφερθείς στη διαδρομή του συγγραφέα σε μια εποχή πολέμων και (συντετριμμένων) επαναστάσεων·  μια εποχή που η ζωή απαξιώνεται και καταξιώνεται κάθε στιγμή, την ίδια στιγμή.

Ρώσος στην καταγωγή, γιος οπαδού των Ναρόντνικων, ο Σερζ μεταφράζει ρωσικά μυθιστορήματα για βιοποριστικούς λόγους, προτού γίνει ο ίδιος συγγραφέας μυθιστορημάτων. Αηδιασμένος από το βελγικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, στρέφεται στον αναρχισμό, βλέποντας σε αυτόν το μόνο ρεύμα που αξιώνει συμφωνία λόγου και πράξης, καλύπτοντας ένα αίτημα για το απόλυτο που ασφυκτιά μεταξύ πείνας και νεανικών χυδαιολογιών για γυναίκες και αυτοκίνητα. Προτού βρεθεί στην Αγία Πετρούπολη, ο Σερζ έχει κηδέψει το μικρό του αδελφό, έχει ηγηθεί αναρχικών εφημερίδων και φυλακιστεί γι’ αυτό, κι έχει ακολουθήσει εξεγέρσεις που θέλησαν ν’ ανατρέψουν ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, για να καταλήξουν σε ταπεινωτικές αποτυχίες. Στα επόμενα λίγα –αλλά πυκνά– χρόνια, η άγνοια των αναρχικών για την πολιτική οικονομία και το γεγονός πως οι ίδιοι δεν έθεσαν ποτέ το ζήτημα της εξουσίας, υποχρεώνουν τον Σερζ να βλέπει πια στους αναρχικούς τους φορείς ενός ρομαντισμού, ενός πολιτικού κινήματος που μιλά για την παγκόσμια επανάσταση με όρους συναισθηματικούς. Αυτό, από την άλλη, καθόλου δεν εμποδίζει τον Λένιν να συμμαχεί με τους «καλύτερους από τους αναρχικούς», όπως σημειώνει ο Σερζ στις «Αναμνήσεις» του.

Στην Ευρώπη των πρώτων δεκαετιών του 20ου, πόλεμος και εξαθλίωση θέτουν την επανάσταση στην ημερήσια διάταξη. Είναι τα χρόνια που άνθρωποι σβήνουν απ’ την πείνα μπροστά στα μάτια των οικείων τους, που μία μαία παρατά τη δουλειά της θεωρώντας «έγκλημα να επιβάλλεις τη ζωή σε ένα ανθρώπινο υποκείμενο», χρόνια που κήρυκες του αναρχοατομικισμού δεν διστάζουν να πεθάνουν για τη φιλία. «Γιατί να επιβιώσεις, αν όχι γι’ αυτούς που δεν επιβίωσαν;»· αυτή η απλή σκέψη –πότε της δολοφονημένης Ρόζας και του Λίμπκνεχτ, πότε των πρόωρα χαμένων δικών– οδηγεί τόσους και τόσους στη Ρωσία. Μη όντας μαρξιστής, αλλά διαλέγοντας πάντα πλευρά με βάση την άποψη για το τι πρέπει να γίνει –εν προκειμένω: συμφωνώντας, εν αγνοία του, με τον Λένιν–, ο Σερζ θα ταξιδέψει κι αυτός στην Πετρούπολη, και φτάνοντας εκεί θα παρατηρήσει: «βγαίνουμε από το τίποτα και μπαίνουμε στο βασίλειο της βούλησης. Εδώ βρίσκονται τα ιδεώδη σύνορα». Είναι τα σύνορα όπου οι άνθρωποι τσακίζονται από πείνα και τύφο, και που γι’ αυτό αδυνατούν να καταλάβουν τι διάβολο περιμένει ακόμα το γαλλικό προλεταριάτο και δεν παίρνει την εξουσία.

Ο Σερζ κατανοεί εξαρχής τη μοναξιά των μπολσεβίκων, τόσο την απομόνωσή τους στο εξωτερικό όσο και τη δυσκολία τους να εδραιώσουν την εξουσία τους στη Ρωσία. «Τι λένε για μας στο εξωτερικό;», τον ρωτάει κατά την άφιξή του ένας μπολσεβίκος διανοούμενος. «Ότι ο μπολσεβικισμός δεν είναι παρά γκανγκστερισμός», απαντά ο Σερζ, για να ακούσει το συνομιλητή του να παραδέχεται μειλίχια: «Υπάρχει κι αυτό. Οι επαναστάτες δεν αποτελούν μέσα στην επανάσταση παρά ένα εντελώς ασήμαντο ποσοστό».

Ο αναρχισμός του Σερζ τού επιτρέπει να αντιλαμβάνεται αυτό που ο ίδιος ονομάζει «μαρξιστική ασυνειδησία», την ευκολία δηλαδή με την οποία πολλοί μαρξιστές εξηγούν τα πάντα με βάση τη «δικτατορία του προλεταριάτου», αδιαφορώντας πλήρως τι κάνει στην πραγματικότητα ο προλετάριος δικτάτορας. Κι ενώ ο ίδιος έχει απόλυτη επίγνωση των διλημμάτων της συγκυρίας («αν η επανάσταση των μπολσεβίκων δεν είχε πάρει την εξουσία, θα την είχε πάρει σίγουρα η συνωμοσία των παλιών στρατηγών με τη στήριξη της οργάνωσης των αξιωματικών»), εντούτοις δεν θεωρεί τα κρούσματα εκφυλισμού –που πληθαίνουν– αναπόφευκτα. Ο σοσιαλισμός, κατά τον Σερζ, δεν είναι μόνο επίθεση στον παλιό κόσμο, αλλά και στην «αντίδραση» που κατοικεί εντός των επαναστατών – κι εκεί η νέα εξουσία κάθε άλλο παρά διαπρέπει.

Με την Τσεκά να στρατολογεί ψυχικά «αποκλίνοντες», να αυτονομείται και να ανάγεται σε κράτος εν κράτει, επεκτείνοντας τη δράση της πολύ πέραν των αντεπαναστατών· με τα σοβιέτ να έχουν υπαχθεί στο κόμμα, όντας πια σκιά του εαυτού τους του 1918, και με την τρομοκρατία να συνεχίζεται και μετά τον εμφύλιο, η επανάσταση δείχνει τα όριά της ήδη από το 1920. «Αναρωτιόμαστε με ποιον τρόπο να διατηρήσουμε την αρχή της ελεύθερης σκέψης και πώς να αποδείξουμε ότι αυτή η αρχή δεν ήταν μια αρχή της αντεπανάστασης», γράφει ο Σερζ. «Ξέρω ότι η τρομοκρατία υπήρξε μέχρι τώρα αναπόφευκτη στις μεγάλες επαναστάσεις. Η παράταση όμως της τρομοκρατίας μετά το τέλος του εμφυλίου συνιστούσε ένα τεράστιο και αποκαρδιωτικό λάθος. Πίστευα, και εξακολουθώ να πιστεύω, ότι το καινούργιο καθεστώς θα ήταν εκατό φορές πιο δυνατό αν είχε από εκείνη τη στιγμή διακηρύξει τον σεβασμό του για την ανθρώπινη ζωή και για τα δικαιώματα του ατόμου, όποια κι αν ήταν αυτά. Ποιες άραγε ψυχώσεις φόβου και εξουσίας το εμπόδισαν;».

Δείτε εδώ όλα τα κείμενα του αφιερώματος



Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος
RED
Notebook
20 Νεμβρίου 2011 - 8:29 pm | Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος
 
Σχόλια
Μπορείτε να αναφέρετε υβριστικά σχόλια ή εκτός των όρων χρήσης με το αντίστοιχο κουμπί στο πάνω δεξί μέρος κάθε σχολίου. Η άσκοπη χρήση της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό σας από το σχολιασμό
Σχόλιο από: Piotr

Μπράβο, Δημοσθένη.
Σχόλιο από: Μάριος

Απόσπασμα από ένα άρθρο του Τρότσκι για τον εκφυλισμό του Μπολσεβίκικου κόμματος.

Το μπολσεβίκικο Κόμμα προετοίμασε και εξασφάλισε τη νίκη του Οχτώβρη. Επίσης δημιούργησε το σοβιετικό κράτος, εφοδιάζοντας το με έναν ρωμαλέο σκελετό. Ο εκφυλισμός του Κόμματος ήταν και η αιτία και το αποτέλεσμα της γραφειοκρατικοποίησης του κράτους. Είναι αναγκαίο να δείξουμε, έστω και περιληπτικά, πώς έγινε αυτό.
Το εσωτερικό καθεστώς του Μπολσεβίκικου Κόμματος το χαρακτήριζε η μέθοδος του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Ο συνδυασμός των δυο αυτών εννοιών, δημοκρατίας και συγκεντρωτισμού, δεν είναι καθόλου αντιφατικός. Το Κόμμα έδινε τη μεγαλύτερη προσοχή όχι μονάχα στο να είναι τα όρια του πάντα αυστηρά καθορισμένα, άλλα και στο να απολαμβάνουν όλοι εκείνοι που έμπαιναν μέσα σ΄ αυτά τα όρια το πραγματικό δικαίωμα να καθορίζουν την κατεύθυνση της πολιτικής του Κόμματος. Η ελευθερία της κριτικής και η ιδεολογική πάλη ήταν το αμετάκλητο περιεχόμενο της δημοκρατίας στο Κόμμα. Η τωρινή θεωρία ότι ο Μπολσεβικισμός δεν ανέχεται τις φράξιες, είναι ένας μύθος της εποχής της παρακμής. Στην πραγματικότητα, η ιστορία του Μπολσεβικισμού είναι η ιστορία της πάλης των φραξιών. Και, πραγματικά, πώς θα μπορούσε μια γνήσια επαναστατική οργάνωση, που έχει θέσει στον εαυτό της το καθήκον να ανατρέψει τον κόσμο και να ενώσει κάτω από τη σημαία της τους πιο τολμηρούς εικονοκλάστες, αγωνιστές και επαναστάτες, να ζήσει και να αναπτυχθεί χωρίς ιδεολογικές συγκρούσεις, χωρίς το σχηματισμό ομάδων, χωρίς το σχηματισμό προσωρινών φραξιών; Η διορατικότητα της μπολσεβίκικης ηγεσίας έκανε συχνά δυνατό να μαλακώνουν οι συγκρούσεις και να συντομεύεται η διάρκεια της φραξιονιστικής πάλης, άλλα τίποτε περισσότερο από αυτό. Η Κεντρική Επιτροπή βασιζόταν πάνω στο φλεγόμενο αυτό δημοκρατικό στήριγμα. Από αυτό αντλούσε την τόλμη να παίρνει αποφάσεις και να δίνει εντολές. Η καταφανής ορθότητα της ηγεσίας σε όλα τα κρίσιμα στάδια, της έδινε το μεγάλο κύρος που είναι το ανεκτίμητο ηθικό κεφάλαιο του συγκεντρωτισμού.

Για ολόκληρο το άρθρο, που είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, παραθέτω το λινκ
http://www.marxismos.com/content/view/337/30/
Σχόλιο από: Μάριος

Νομίζω είναι πολύ σημαντικό να κοιτάμε και να ελέγχουμε ενδελεχώς τις επαναστάσεις του παρελθόντος, γιατί μόνο έτσι θα βγάλουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα για να αλλάξουμε τη σημερινή κοινωνία.

Εγώ θα ήθελα να επιμείνω σε κάτι πολύ συγκεκριμένο που δεν αφορά μόνο τη Ρωσική Επανάσταση.

Ο Σπινόζα έλεγε Ούτε να κλαις, ούτε να γελάς. Να καταλαβαίνεις!. Νομίζω αυτό πρέπει πάντα να μας ακολουθεί στη πολιτική μας ανάλυση. Δεν υπάρχει χώρος για συναισθηματισμούς, αλλά το καθήκον της υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζόμενων και των άλλων πληττόμενων κομματιών της κοινωνίας.

Οπότε αυτό που είναι σημαντικό δεν είναι να κρίνουμε τι έγινε και αν μας αρέσει ή όχι, αλλά ΓΙΑΤΙ έγινε και από εκεί να μάθουμε για το σήμερα. Θα μπορούσε, πολύ εύστοχα, να παρατηρήσει κανείς ότι πολλοί από τους παράγοντες εκφυλισμού της Ρωσικής Επανάστασης δεν υπάρχουν σήμερα. Ενδεικτικά, αναφέρω πως οι εργαζόμενοι σήμερα είναι η πλειοψηφία της κοινωνίας, η σύγχρονη τεχνολογία ακόμα και στις πιο καθυστερημένες χώρες του δυτικού κόσμου είναι ευρέως διαδεδομένη και τέλος οι ίδιες οι ανάγκες του καπιταλισμού έχουν ανορθώσει το μορφωτικό επίπεδο της πλειοψηφίας της κοινωνίας.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά ποτέ δεν είναι η ίδια! Ας προσπαθήσουμε να την αλλάξουμε όπως εμείς θέλουμε.
Σχόλιο από: Δημοσθένης Παπαδάτος

Μάριε, έχεις δίκιο ότι η ανάλυση πρέπει να ξεκινάει από την κατανόηση - αλλιώς θα έπρεπε να γράφουμε μόνο χρονογραφήματα και ημερολόγια. Από την άλλη δεν υπάρχει προσπάθεια κατανόησης που να μην μας εμπλέκει - ιδεολογικά και, ας πούμε, βιωματικά- με όση επιστημοσύνη κι αν στεκόμαστε κάθε φορά πάνω στο αντικείμενο της ανάλυσης.
Συντροφικά,
Δ.Π.
 
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Αμερικανοί πραγματιστές, ευρωπαίοι ιδεολόγοι και η διαχείριση της παγκόσμιας κρίσης
Συνέντευξη του Λίο Πάνιτς στο Λουδοβίκο Κωτσονόπουλο
28/04/2014
Συνέντευξη του Λίο Πάνιτς στο Red Notebook
 
 
Η Βενεζουέλα Πίσω από τις Διαμαρτυρίες: Η Επανάσταση είναι Εδώ για να Μείνει
Eva Golinger
27/02/2014
Η δημοσιογράφος-ερευνήτρια Eva Golinger εντοπίζει τις ρίζες των τρεχουσών διαδηλώσεων της αντιπολίτευσης, και επιχειρηματολογεί «η επανάσταση που είναι εδώ για να μείνει είναι η Μπολιβαριανή Επανάσταση, που ξεκίνησε το 1998 όταν ο Ούγκο Τσάβες πρωτοεκλέχτηκε πρόεδρος».
 
 
Red Notebook Valentine΄ s Party
15/02/2014
Το πάρτυ του Red Νοtebook στο B-social, από το φακό του Άγγελου Καλοδούκα. Για όσες και όσους βρέθηκαν εκεί (και ήταν πολλοί, και τους ευχαριστούμεί!), για όσες πέρασαν λίγο και για όσους θα ήθελαν και περιμένουν ήδη το επόμενο
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr