Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Οι δύο αναγνώσεις του νόμου Διαμαντοπούλου
ΠΑΣΠ και ΔΑΠ θέτουν ως κύριο αίτημα τη φοιτητική συμμετοχή στα όργανα συνδιοίκησης, γεγονός που ενισχύει την προπαγάνδα της Διαμαντοπούλου για οφέλη των παρατάξεων και δημιουργία πελατειακών δικτύων
 
Του Πέτρου Δράτσα

Για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία μετά το ’82 ένας νόμος-πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση αποσπά τόσο ευρεία συναίνεση σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Εν τούτοις, απέναντι σε αυτό το πλατύ φάσμα των δυνάμεων της μνημονιακής νομιμότητας τάσσεται σύσσωμη η πανεπιστημιακή κοινότητα (από τις παρατάξεις του δικομματισμού μέχρι και υπερσυντηρητικούς πρυτάνεις), με τη σχεδόν ομόφωνή διαφωνία της με το νόμο.

Σε ό,τι αφορά το φοιτητικό κίνημα, ωστόσο, η προαναφερθείσα σύμπλευση, αν και αποτελεί θετικό γεγονός,  σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι όλοι οι φοιτητές παλεύουν μαζί για τους ίδιους στόχους. Κι αυτό γιατί αυτή τη στιγμή στα φοιτητικά αμφιθέατρα υπάρχουν δυο κυρίαρχες αναγνώσεις του νόμου, διαφορετικές μεταξύ τους.

Η πρώτη ανάγνωση είναι αυτή που κάνει λόγο για το Μνημόνιο της Παιδείας, για ένα νόμο δηλαδή που είναι αναπόσπαστο τμήμα μιας συνολικής καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης και επιδιώκει την κατάργηση του δημόσιου πανεπιστημίου, βασικών δημοκρατικών κεκτημένων που αυτό διασφαλίζει (συνδιοίκηση, άσυλο, φοιτητικές παρατάξεις) και την επιδείνωση της θέσης του μελλοντικού εργαζομένου (βλ. κατακερματισμό του πτυχίου).

Η δεύτερη ανάγνωση έχει «συντεχνιακά» χαρακτηριστικά. Αποσυνδέει το νόμο από τις αλλαγές στην υπόλοιπη κοινωνία και αντιμετωπίζει με ευαισθησία αποκλειστικά και μόνο την απομάκρυνση των φοιτητών από τα όργανα συνδιοίκησης του πανεπιστημίου.

Είναι προφανές ότι οι παραπάνω αναγνώσεις οδηγούν σε τελείως διαφορετικές πρακτικές απολήξεις. Με βάση την πρώτη ανάγνωση, το βάρος πέφτει στη συγκρότηση ενός μαζικού και μαχητικού πανεκπαιδευτικού κινήματος, που θα συμπορευτεί με άλλα πληττόμενα τμήματα της κοινωνίας και θα παλέψει για την ανατροπή του νομοσχεδίου, αλλά και για τη δημιουργία ενός σοβαρού αναχώματος στην μνημονιακή πολιτική.

Τα συμπεράσματα από τη δεύτερη ανάγνωση, αντίθετα, είναι ιδιαίτερα ασαφή, τόσο ως προς τη στοχοθεσία όσο και ως προς τα μέσα πάλης. Βασικό αίτημα εδώ είναι η φοιτητική συμμετοχή στα όργανα συνδιοίκησης, γεγονός που ενισχύει την προπαγάνδα της Διαμαντοπούλου και των υποστηρικτών της για ίδια οφέλη των παρατάξεων και δημιουργία πελατειακών δικτύων. Το σημαντικότερο: από την ανάγνωση αυτή φαίνεται ορατό στο μέλλον το ενδεχόμενο ενός συμβιβασμού μεταξύ φοιτητών και υπουργείου σε περίπτωση υποχώρησης του δεύτερου στο ζήτημα της φοιτητικής συμμετοχής. Κάπως έτσι, όμως, ο πυρήνας των αλλαγών που εισηγείται ο νόμος θα μείνει αλώβητος.

Το υπό ανασυγκρότηση φοιτητικό κίνημα πρέπει να απορρίψει την παραπάνω αντίληψη και να καταδείξει το αδιέξοδο στο οποίο αυτή οδηγεί το δημόσιο πανεπιστήμιο. Χρειάζεται, την ίδια στιγμή, να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύονται οι υποστηρικτές αυτής της δεύτερης ανάγνωσης, οι κυρίαρχες παρατάξεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ  - πόσω μάλλον όταν οι ίδιες αξιώνουν ρόλο συνδιαμορφωτών στη διαδικασία του κινήματος (κυρίως η ΠΑΣΠ).

Έχει λοιπόν σημασία να ξεκαθαριστεί ότι η επαμφοτερίζουσα στάση σε κομβικά πολιτικά ζητήματα δεν είναι ένδειξη πολιτικής ανομοιογένειας του ΠΑΣΟΚ, αλλά συγκροτητικό χαρακτηριστικό της ηγεσίας της κυβερνητικής παράταξης. Πρέπει να γίνει σαφές, ακόμα, ότι η συμμετοχή στο κίνημα για το Άρθρο 16, η διά της σιωπής στήριξη της κοινοτικής οδηγίας για τα ΚΕΣ (που απαξιώνει το δημόσιο πανεπιστήμιο), η υποστήριξη του εθνικού πλαισίου προσόντων (που ανοίγει το δρόμο στη διάσπαση του ενιαίου πτυχίου), η οργάνωση μπλοκ αντικατάληψης από την έλευση του μνημονίου και έπειτα, η συμμετοχή στον προσχηματικό διάλογο της Διαμαντοπούλου, αλλά και η πρόσφατη στροφή ενάντια στο νέο νόμο, δεν αποτελούν πολιτικές μετατοπίσεις στο εσωτερικό της ΠΑΣΠ, αλλά συγκεκριμένες στρατηγικές επιλογές της ηγεσίας της για την αφομοίωση συντηρητικών αντανακλαστικών και, παράλληλα, την ενσωμάτωση και τον έλεγχο των κοινωνικών αντιδράσεων στο πλαίσιο της εκλογικής τους επιρροής εντός και εκτός πανεπιστημίου.

Με βάση αυτά, αλλά και τη σημερινή κατάσταση στα πανεπιστήμια, η φοιτητική αριστερά οφείλει να μην υποτιμά τους αντιπάλους της. Ίσως χρειάζεται να βασίζεται λιγότερο στην ελπίδα να ηγεμονεύσει στο ακροατήριο των καθεστωτικών παρατάξεων διά της κοινής καθόδου – και μόνο - μαζί τους στις γενικές συνελεύσεις, και να φοβάται περισσότερο το ενδεχόμενο να καταγραφούν αυτές ως «κινηματικές» δυνάμεις στη συνείδηση του κόσμου. Από την άλλη πλευρά, αυτό σε καμιά περίπτωση δεν αποκλείει τις γέφυρες επικοινωνίας με κόσμο που ανήκει στην εκλογική βάση των κυρίαρχων παρατάξεων, απεγκλωβίζεται όμως από αυτές και στηρίζει τις φοιτητικές κινητοποιήσεις. 

*

Μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχει συγκροτηθεί ένα πολιτικό δίπολο μέσα στα πανεπιστήμια, το οποίο να μετασχηματίζει ευθέως την ιδεολογική πάλη (ανάλυση του νόμου) σε πολιτική πάλη (καταλήψεις/άνοιγμα σχολών). Κάπως έτσι, οι αντιπαρατιθέμενες αναλύσεις περνάνε σε δεύτερη μοίρα μέσα σ’ ένα σκηνικό απανωτών «αγωνιστικών» τοποθετήσεων μέσα και ενίοτε έξω από τα αμφιθέατρα. Είναι χρέος της ριζοσπαστικής αριστεράς, ωστόσο, να καταστήσει ορατές τις διαφορές των δύο αναγνώσεων και, κυρίως, τις πολιτικές τους συνέπειες· να εντείνει, με άλλα λόγια, την ιδεολογική πάλη μπροστά στο σοβαρό ενδεχόμενο το φοιτητικό κίνημα να συγκρουστεί με τις δύο καθεστωτικές παρατάξεις (στο δίπολο κλειστές/ανοιχτές σχολές, ας πούμε), όταν τα πράγματα θα αρχίζουν να ζορίζουν γι’ αυτές και το πολιτικό κόστος θα γίνεται πιο ορατό.

Καθώς το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στην κυβέρνηση, και δεδομένου ότι εν μέσω Μνημονίου δεν έχουμε να κάνουμε με αγώνα που θα περιοριστεί σε μερικά αιτήματα, μια προσπάθεια αντιστοίχησης της σημερινής κατάστασης, αλλά και της όξυνσης της στο χώρο του πανεπιστημίου, με αυτήν της εποχής του «άρθρου 16», είναι εσφαλμένη. Είναι, γι’ αυτό, ανησυχητικό το γεγονός ότι ένα κομμάτι της φοιτητικής αριστεράς επιδιώκει, σ’ αυτή τη συγκυρία, τη σύναψη μετώπου με παρατάξεις όπως η κυβερνητική. Και δεν έχει τόση σημασία αν αυτή η επιδίωξη αντιστοιχεί σε μια αντίληψη «φοιτηταριάτου» («οι φοιτητές ως συμπαγής κατηγορία με ενιαία συμφέροντα») ή σε έναν ακατάσχετο «λαϊκομετωπισμό» με τους πάντες ή, ακόμα χειρότερα, στην άγνοια του ρόλου που διαδραματίζει σήμερα η ΠΑΣΠ στα ελληνικά πανεπιστήμια. 

ΦΑΚΕΛΟΣ: ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ - Όλες οι αναρτήσεις του Red Notebook για το δημόσιο Πανεπιστήμιο, το νόμο Διαμαντοπούλου και τις αντιστάσεις της πανεπιστημιακής κοινότητας - Συνεχής ενημέρωση και καθημερινή αρθρογραφία



Πέτρος Δράτσας
RED
Notebook
8 Σεπτεμβρίου 2011 - 7:05 πμ | Πέτρος Δράτσας
 
Σχόλια
Μπορείτε να αναφέρετε υβριστικά σχόλια ή εκτός των όρων χρήσης με το αντίστοιχο κουμπί στο πάνω δεξί μέρος κάθε σχολίου. Η άσκοπη χρήση της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό σας από το σχολιασμό
Σχόλιο από: Σωτήρης

Εξαιρετικό άρθρο. Θα είχε ιδιαίτερη αξία η γνώμη του συγγραφέα για τις κατ αναλογία αυταπάτες που δημιουργούνται από τη στάση μιας μερίδας της Αριστεράς απέναντι στις παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού στους εργασιακούς χώρους.
Μείζον είναι και το ζήτημα που αφορά στη στάση της Αριστεράς απέναντι στα κεντρικά όργανα εκπροσώπησης στο βαθμό που αυτά ελέγχονται από κυρίαρχες δυνάμεις και καλλιεργούν αναλώσιμο και δίκην βαλβίδας εκτόνωσης αγωνιστικό κλίμα.
Το θέμα διαπλέκεται στενά και με την αδυναμία της Αριστεράς να βρεθεί στο ίδιο μετερίζι (κι όχι τραπέζι-που δεν είναι και το αιτούμενο στην παρούσα φάση). Μήπως είναι καιρός οι κινηματικές δυνάμεις να ξεπεράσουν την αγωνία υπεράσπισης συνδικαλιστικών θεσμών και οργάνων -ειδικά σε κεντρικό επίπεδο- που έχουν πλέον ακυρωθεί στην πράξη αλλά όχι στη συνείδηση του κόσμου;
Σχόλιο από: akisigma

Κύριε Δράτσα, οι δύο αναγνώσεις που αναφέρετε, ουσιαστικά είναι μια. Η πρώτη, κατ ουσία δεν υπάρχει, αφού άσυλο σήμερα (και τα τελευταία χρόνια) δεν υφίσταται. Η ελεύθερη διακίνηση ιδεών, η εκπαιδευτική και ερευνητική διαδικασία παρεμποδίζονται και η συνδιοίκηση έχει αποτύχει αφού τα κίνητρά της είναι κομματικά και όχι πολιτικά (με την ευρεία έννοια). Η διακίνηση ιδεών είναι από τη φύση της πολιτική διεργασία. Οι κομματικές όμως διεργασίες αναιρούν, τόσο τον όρο ελεύθερος, όσο και τον όρο ιδέα αφού αυτές εισάγουν νομότυπα τη ΣΥΝΤΕΧΝΙΑ σε ρόλο ελεγκτή στο πιο ελεύθερο κύτταρο της εκπαίδευσης: το Πανεπιστήμιο).

Άρα μένουμε με μόνη τη δεύτερη ανάγνωση που είναι γενικά σωστή, και μας παραπέμπει στην αντιμετώπιση μιας συντεχνιακά ελεγχόμενης νοσηρής κατάστασης στην Αν. Εκπαίδευση με μια άλλη, επίσης συντεχνιακή, αλλά αντίθετης ροπής. Με άλλα λόγια, επιβάλλεται ένας νόμος του οποίου οι πιο επίμαχες διατάξεις (εκείνες που αφορούν τη διοίκηση και το άσυλο) επιχειρούν μια άκομψη σπαθιά στο γόρδιο δεσμό της Αν. Εκπαίδευσης που έχει εξυφανθεί (ακριβώς, σαν να επρόκειτο για ακριβό πλεκτό) επί τρεις δεκαετίες. Σε αυτή τη χώρα όμως, συνηθίσαμε να θαυμάζουμε τον Μ. Αλέξανδρο.

Ένα από τα ζητήματα είναι ότι δεν υπάρχει ψυχραιμία ούτε πολιτικός χρόνος ώστε να λυθούν τα καίρια ζητήματα, παρά με μια και μόνη σπαθιά. Όμως απαντήστε μου: γιατί θα έπρεπε να δοθούν οι λύσεις στην Αν. Εκπαίδευση με μια ομοβροντία; Γιατί πρέπει οπωσδήποτε κάθε υπουργός παιδείας που «σέβεται τον εαυτό του» να μείνει στη ιστορία σαν «μεταρρυθμιστής»;

Όπως και νάχει, με θλίψη διαπιστώνω ότι η ριζοσπαστική αριστερά αναπαράγει χωρίς ιδιαίτερες προσπάθειες διερεύνησης, τις επιταγές των κάθε λογής Κ.Κ και ΣΥΝ/ΣΥΡΡ, αλλά και ΔΑΠ, ΠΑΣΠ (είχαν επί τέλους την ευκαιρία τους να δηλώσουν «παρών») που βλέπουν την ισχύ τους μέσα σε μια νύχτα να εξαφανίζεται. Η ριζοσπαστική αριστερά θα έπρεπε να πρωτοστατεί στην επιταγή παντελούς ΑΠΟΥΣΙΑΣ (άμεσης και έμμεσης) των κομμάτων από την Ανώτατη Εκπαίδευση, ως πρωταρχική οδό εξασφάλισης της ελεύθερης διακίνησης ιδεών.
 
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Μεσάνυχτα στο Πανεπιστήμιο
Γιώργος Μπενέκος, Θανάσης Παππάς
1/05/2014
Πόσο απέχουν άραγε τα όνειρα από την πραγματικότητα; Ή αλλιώς πόσο τους επιτρέπουμε εμείς να απέχουν; Ο ήρωας της ταινίας του Γούντι Άλεν «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» σίγουρα αναμετράται με αυτό το ερώτημα. Η ιστορία αφορά έναν πετυχημένο χολιγουντιανό σεναριογράφο και τη συμβατική ζωή του, που διαταρράσεται από την απόδρασή του σε έναν φανταστικό κόσμο. Μια ζωή που, φαινομενικά, είναι πλήρης από την οποία ωστόσο απουσιάζει κάτι θεμελιώδες: ο χώρος και ο χρόνος να ονειρευτεί.
 
 
Υπάρχει λόγος (*) :
ΑΡΕΝ
29/04/2014
να βγάλουμε πολλούς συνέδρους στο συνέδριο της ΟΝΝΕΔ..
 
 
Ν. ΣΥΡΙΖΑ για Πανεπιστημιακή Αστυνομία: Ούτε να το σκέφτεστε!
9/04/2014
Το ελληνικό Πανεπιστήμιο δεν έχει ανάγκη από Αστυνομία", τονίζει η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ σε ανακοίνωσή της, σχετικά με την πρόταση της ΟΝΝΕΔ για σύσταση Πανεπιστημιακής Αστυνομίας, "αλλά από αξιοπρεπή χρηματοδότηση, επαρκείς παροχές, σίτιση και στέγαση καθώς και από πτυχία με αξία που δεν θα λειτουργούν ως διαβατήρια για την ανεργία, την επισφάλεια ή, στην καλύτερη, τη μετανάστευση.
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr