Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
«Σχολιαστής»: ένα περιοδικό (και μια Αριστερά) υψηλών προσδοκιών
To Red Notebook ξεκινά από σήμερα έναν κύκλο αφιερωμάτων σε περιοδικά που συνδέθηκαν με την Αριστερά και τα σύγχρονα κινήματα αμφισβήτησης και που σήμερα δεν κυκλοφορούν πια. Το πρώτο αφιέρωμα της σειράς αφορά το «Σχολιαστή», ένα από τα σημαντικότερα αριστερά περιοδικά της δεκαετίας του ΄80, και «πρόδρομο» της δημοσιογραφικής ομάδας του «Ιού» της Ελευθεροτυπίας
 

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου


Η συγκυρία

Στο έδαφος του μεταπολιτευτικού ριζοσπαστισμού και προσδοκιών που ξεπερνούν κατά πολύ τον καραμανλικό «εκσυγχρονισμό», το ΠΑΣΟΚ σχηματίζει την πρώτη μη συντηρητική κυβέρνηση στην Ελλάδα μετά τον εμφύλιο, υλοποιώντας μια πανσυλλεκτική (και παροιμιωδώς ασαφή, κοινωνικά) «Εθνική Λαϊκή Ενότητα». Η άνοδός του στην κυβέρνηση, αν και δεν σηματοδοτεί ακριβώς την έλευση «του λαού στην εξουσία», εντούτοις επιταχύνει την κρίση της Αριστεράς: Μπορεί το «συμβόλαιο με το λαό» να περιλαμβάνει κρυφές ρήτρες (ωμές κυβερνητικές παρεμβάσεις στο συνδικαλιστικό κίνημα, σοσιαλιστική λιτότητα και σοσιαλιστικό ξύλο), μπορεί οι μονίμως φευγαλέες «Βάσεις του Θανάτου» να παραμένουν εν τέλει στο όνομα του «εξ Ανατολών κινδύνου», όμως η αντιδεξιά πόλωση που επιβάλλει ο Παπανδρέου λειτουργεί για την Αριστερά ως αιτία παράλυσης και, εν μέρει, αφομοίωσης.

Το ΚΚΕ, έχοντας κερδίσει κατά κράτος την ενδοαριστερή αντιπαράθεση, και διαφυλάσσοντας την κληρονομιά του σταλινισμού ως τεκμήριο συνέπειας, αυτοπεριορίζεται σε φωνή της συνείδησης του ΠΑΣΟΚ, άλλοτε αποκαλύπτοντας ότι το τελευταίο «δεν μένει πιστό στις διακηρήξεις του» κι άλλοτε αναζητώντας την «πραγματική Αλλαγή» σε συμφωνίες κορυφής μαζί του. Αριστεροί διανοούμενοι της εποχής ενσωματώνονται στον ανασυγκροτούμενο κρατικό μηχανισμό, βλέποντας τον τελευταίο αποκλειστικά (ή και καθόλου…) ως πεδίο πάλης, ενώ άλλοι ανακαλύπτουν στην Ορθοδοξία την κιβωτό της «ελληνικότητας» – ένα αντίβαρο στη «δυτική βαρβαρότητα» του ατομικισμού και του καταναλωτισμού.

Στη συγκυρία αυτή, το ΚΚΕ εσωτερικού αποδεικνύεται εξίσου – ή μάλλον περισσότερο – ευάλωτο. Η ήττα της «Συμμαχίας» το 1977, αλλά και η μαζική φυγή των ψηφοφόρων του κόμματος προς το ΠΑΣΟΚ μεταξύ ευρωεκλογών και βουλευτικών του ‘81 (275.731 και 76.404 αντίστοιχα…), εικονογραφούν το εύρος της πολιτικής του αποδυνάμωσης μπροστά στην επελαύνουσα «Αλλαγή»· ενθαρρύνουν δε, τόσο την αριστερή κριτική, όσο και απόψεις που θεωρούν λήξαν το στοίχημα της κομμουνιστικής ανανέωσης – άρα και της αυτοτελούς οργανωτικής παρουσίας ενός δεύτερου κομμουνιστικού κόμματος. Στα χρόνια που ακολουθούν, η υπόκλιση της ΕΑΡ στη γοητεία του εκσυγχρονισμού, από κοινού με το ΚΚΕ, μοιάζει σαν από τότε προδιαγεγραμμένη. Στον αντίποδα, άλλωστε, το φιλόδοξο εγχείρημα της Β’ Πανελλαδικής έχει φτάσει στα όριά του ήδη το 1982, ενώ και η απήχηση των φοιτητικών Συσπειρώσεων, που αιμοδοτούν τη ριζοσπαστική Αριστερά της εποχής, μειώνεται διαρκώς.

Καθώς η «κρίση» κλίνεται συνεχώς και σε όλες τις πτώσεις, αλλά και σε μια περίοδο ιδιαίτερα παραγωγική για τα εκδοτικά εγχειρήματα της Αριστεράς, την Πρωταπριλιά του 1983 εμφανίζεται στα περίπτερα ένα νέο περιοδικό. Το όνομα αυτού, «Σχολιαστής».



Το εξώφυλλο του πρώτου τεύχους (Απρίλιος 1983)

Οι συντελεστές


Κεντρικό ρόλο στο νέο εγχείρημα διαδραματίζει ένα δυναμικό που προέρχεται από τη Β’ Πανελλαδική (Γιώργος Πιτουρόπουλος, Δημήτρης Ψαρράς, Γιάννης Μηλιός, Χριστόφορος Βερναρδάκης, Παναγιώτης Παναγιώτου, Αγγέλικα Ψαρρά) και, κατά ένα μέρος του, στηρίζει τη μαρξιστική-αλτουσεριανή επιθεώρηση «Θέσεις». Ο «πυρήνας» αυτός πλαισιώνεται από ιστορικές φυσιογνωμίες της Αριστεράς, όπως ο ηγέτης της Τέταρτης Διεθνούς Μιχάλης Ράπτης, αγωνιστές του αντιδικτατορικού κινήματος όπως ο Περικλής Κοροβέσης, στελέχη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς όπως η Τασία Χριστοδουλοπούλου, αλλά και καλλιτέχνες όπως ο Νότης Μαυρουδής, ο Πέτρος Ζερβός, ο Γιάννης Ιωάννου και ο Αρκάς. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, και μέχρι τον Απρίλιο του ’90, στις σελίδες του περιοδικού θα φιλοξενηθούν κείμενα των Χρήστου Μαχαίρα, Ελιζαμπέτας Καζαλότι, Ρολφ Πόλε, Τάσου Κωστόπουλου, Ανδρέα Πανταζόπουλου, Ευγένιου Αρανίτση, Ελένης Καλαφάτη, Κώστα Βερνίκου, Νάνου Βαλαωρίτη, Δημοσθένη Κούρτοβικ, Ηλία Πετρόπουλου, Μιχάλη Μητσού, Δημήτρη Πουλικάκου, Αρίστου Γιαννόπουλου, Μιχάλη Τρεμόπουλου κ.ά.

Οι «συντεταγμένες»

Τι είναι, όμως, και τι θέλει ο «Σχολιαστής»; Οι πρώτες συστάσεις είναι λιτές – εξάλλου προέχει η ύλη· σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, και σε αντίθεση με τα ισχύοντα στα καθωσπρέπει έντυπα, το περιοδικό έχει το θάρρος να τις διατυπώσει σε πρώτο ενικό:

«Δεν εξαντλώ το ενδιαφέρον μου στην πολιτική σκηνή, ούτε στα παρασκήνια των κομμάτων. Για μένα η πολιτική είναι κυρίως αλλού. Στην καθημερινή ζωή όσο και στην τέχνη. Μου αρέσει να παραφράζω τον Γκοντάρ: Δεν θέλω να είμαι πολιτικός σχολιαστής. Θέλω να σχολιάζω την πραγματικότητα με τρόπο πολιτικό. Η κριτική είναι πάθος μου. Κάνετε ωστόσο λάθος αν με περάσατε για μεγαλομανή. Αναζητείστε αλλού τη νεύρωσή μου. Κρίνω για να γίνω αντικείμενο κριτικής».

Πράγματι, από το πρώτο κιόλας τεύχος του, το περιοδικό υποβάλλει σε εξαντλητική κριτική τις νεο-ορθόδοξες και παραδοσιοκρατικές τάσεις στο χώρο της διανόησης (ειδικά της αριστερής), τις οποίες εκπροσωπούν ο Κωστής Μοσκώφ, ο Χρήστος Γιανναράς, ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, αλλά και ο Διονύσης Σαββόπουλος. Εκτός όμως από τη γοητεία που ασκούν στην Αριστερά η «ελληνικότητα» και η επιστροφή στην παράδοση («εθνική» και «λαϊκο-αγωνιστική»), προσπαθεί ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει τη διαφαινόμενη επικράτηση του κεϋνσιανισμού επί της μαρξικής θεωρίας, αλλά και τις τάσεις ενσωμάτωσης της Αριστεράς, είτε ευθέως διά του κρατικού μηχανισμού (βλ. νεότευκτο Υπουργείο Νέας Γενιάς), είτε διά της χειραγώγησης του συνδικαλιστικού και φοιτητικού κινήματος.

Η κριτική αυτή δεν είναι μονόλογος. Το περιοδικό ανοίγει με αυτοπεποίθηση τη συζήτηση με τις αντίπαλες απόψεις και τους φορείς τους, τηρώντας την ίδια στιγμή αποστάσεις από το παραδοσιακό αριστερό «ηθος» (κείμενα-σεντόνια, ακαδημαϊσμός, ξύλινος και καταγγελτικός λόγος κ.ο.κ.).

Από το πρώτο τεύχος, λοιπόν, προσδιορίζεται με σαφήνεια η νέα ταυτότητα. Ο «Σχολιαστής» θα είναι συγκρουσιακός, αλλά όχι «κλειστοφοβικός»· παρεμβατικός από συγκεκριμένες θέσεις όσον αφορά τη γενική και την ενδοαριστερή συγκυρία, όχι όμως αυτοαναφορικός· σοβαρός, αλλά καθόλου βλοσυρός· αντικομφορμιστικός και κάθε άλλο παρά απολίτικος· υποψιασμένος για τις όψεις της κοινωνικής ζωής που η Αριστερά εκείνης της περιόδου αγνοεί και, την ίδια στιγμή, διαρκώς ενήμερος για ό,τι δεν είναι (μόνο) πολιτική.

Ένα περιοδικό για τα «δύσκολα»

Παρά τις διακυμάνσεις μιας πυκνής - εγώριας και διεθνούς - συγκυρίας, ο «Σχολιαστής» θα διατηρεί το «σωστό μείγμα» ανάμεσα στην κεντρική πολιτική και την πολιτική της καθημερινότητας, τα διεθνή, αλλά και την πολιτιστική κίνηση. Εκτός λοιπόν από την αρθρογραφία, τα σχόλια και τις συνεντεύξεις πολιτικών στελεχών, στις σελίδες του θα βρίσκουν συστηματικά χώρο, τόσο τα «δύσκολα θέματα» (οι μειονότητες στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια, η αριστερή ένοπλη βία και η πασοκική κρατική καταστολή, τα ναρκωτικά), όσο και τα «μικρά», «μειοψηφικά» ή αδιάφορα - για την κυρίαρχη τουλάχιστον αντίληψη περί πολιτικής: οι σχολές μαθητείας του ΟΑΕΔ, οι «καμικάζι», οι αντιρρησίες και το κίνημα για το στρατό, η κριτική στους Ολυμπιακούς Αγώνες, η συζήτηση περί αποανάπτυξης και οι έρευνες για τα πυρηνικά, η «αναβάθμιση» και «εξυγίανση» των Εξαρχείων, η επαναφορά των αρχαίων ελληνικών στο Γυμνάσιο, ο Τύπος και το ραδιόφωνο, αλλά και η θεσμοποίηση της ισότητας των φύλων, στο όνομα –εκ περιτροπής- της εθνικής και της εαμικής παράδοσης.

Την ίδια στιγμή, και σε μια περίοδο πολύ πριν την εμφάνιση (και τις ευκολίες) του Διαδικτύου, το περιοδικό θα διατηρεί ένα υψηλού επιπέδου διεθνές ρεπορτάζ, που ειδικά προς το τέλος της διαδρομής του, στα χρόνια δηλαδή της κατάρρευσης του «υπαρκτού» και της σφαγής στην Τιεν Αν Μεν, αποτελεί σημείο αναφοράς για ένα ευρύ κοινό. Η διάκριση μεταξύ «εύκολων» και «δύσκολων» θεμάτων εδώ είναι δυσκολότερη. Το περιοδικό φιλοξενεί κείμενα για την απεργία πείνας μελών της RAF, συνεντεύξεις με μέλη της ΕΤΑ, του Σιν Φέιν, της ιταλικής «Προλεταριακής Δημοκρατίας» και των Γερμανών Πρασίνων, άρθρα για τη Βρετανία των ανθρακωρρύχων και το φεμινιστικό κίνημα στις Φιλιππίνες, σελίδες για τις επιβιώσεις του ’68 στη Γαλλία ή την αντιπολίτευση στην Πολωνία και την Ουγγαρία, ανταποκρίσεις και οδοιπορικά ελλήνων ακτιβιστών στη Νικαράγουα, αποστολές σε Βραζιλία, Αλγερία και Κουρδιστάν, αρθρογραφία για το Ανατολικό Τιμόρ και τη Δυτική Νέα Γουινέα, αλλά και άρθρα για το βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο.

Συνομιλητές και άσπονδοι φίλοι

Ο «Σχολιαστής» ευθύς εξαρχής επιδιώκει να συζητά: με τον Ταχτσή και τον Καρούζο, το Σαββόπουλο και το Χατζιδάκι, τους Σουήζυ και Μάγκντοφ, αλλά και με ευρωβουλευτές της ΝΔ ή στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως και με αναρχικούς. Κάπως έτσι, λοιπόν, γίνεται ένα έντυπο που συζητιέται.

Ο τρόπος που συμβαίνει αυτό δεν εμπίπτει πάντα στις συμβάσεις περί καλών τρόπων. Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, «στόχος» του περιοδικού από το πρώτο κιόλας τεύχος λόγω της επιμονής του στην «ελληνικότητα» και τη ρομαντική παραδοσιολογία, θα ανταποδώσει την κριτική, περιλούζοντας από τις σελίδες της «Λέξης» (τ. 28) τα «μειράκια», που βρήκαν «ευκαιρία να φορέσουν τα σπαθάκια τους και να στάξουν το μανικιούρ τους με το ουίσκι στο χέρι».

Μερικά χρόνια αργότερα, το αφιέρωμα του «Σχολιαστή» στα εικοσάχρονα από τη δολοφονία του Τσε θα σκανδαλίσει τον «Οδηγητή», που θα μιλήσει για έκφραση «γενικότερης εκστρατείας του αστικού τύπου», με στόχο «να ταυτίσει τις τρομοκρατικές ενέργειες με τους αγώνες του λαϊκού κινήματος». Το πρόβλημα, εδώ, είναι οι συμβολές (Μιχάλης Ράπτης, Γιώργος Καραμπελιάς, Νίκος Ψυρούκης) και, γενικότερα, η οπτική του αφιερώματος, που δίνει έμφαση στις ιδέες και τη δράση του Γκεβάρα: για το αντίστοιχο δικό του αφιέρωμα, το όργανο της ΚΝΕ αξιολογεί ως σημαντικότερα τα γράμματα του Τσε στους γονείς ή τα παιδιά του…

Ένα περιοδικό με χιούμορ

Σε πείσμα κάθε ορθοδοξίας, ακόμα και της «κινηματικής», στα εφτά χρόνια της κυκλοφορίας του (Απρίλιος 1983-Απρίλιος 1990) ο «Σχολιαστής» θα διατηρεί ως σήμα κατατεθέν τον αντικομφορισμό και το χιούμορ. Μολονότι αυτό θα του κοστίσει κριτικές για ροπή στον κιτρινισμό ή το λάιφστάιλ («αριστερό Playboy», «πρόδρομος του ΚΛΙΚ» κ.λπ), ο ίδιος θα ισορροπεί επιτυχώς ανάμεσα στο προσωπικό και το πολιτικό, το αστείο και το σοβαρό, διαμορφώνοντας ένα πρότυπο παρέμβασης και ενασχόλησης με την (αριστερή) πολιτική στον αντίποδα της μονολιθικής κοινωνικής στράτευσης.

Έτσι, ένα περιοδικό που «παρακολουθεί» τον Αβέρωφ και το Μπανιά, το μοντερνισμό και το νταντά, τον Τσέχοφ και τον Μπουνιουέλ, αν μη τι άλλο έχει το «δικαίωμα» να αυτοϋπονομεύεται διαρκώς: βγαίνοντας για πρώτη φορά (όπως και για τελευταία) την Πρωταπριλιά· κυκλοφορώντας με πρωτοσέλιδα του Αρκά ή γυμνά και φιλοξενώντας πολιτικο-ψυχολογικά τεστ· παγιώνοντας τον (κυριολεκτικά) «Κίτρινο Σχολιαστή» με τις μικρές προσωπικές αγγελίες (κάτι σαν το «Σε είδα – Με είδες» της Αthens Voice)· βγάζοντας σε ένθετα «εκδόσεις» του 10 χρόνια μετά (!) ή στα ρώσικα (!!) και επιλέγοντας τίτλους που υπονομεύουν το κείμενο («Φοιτητικές εκλογές: η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο»)· αφιερώνοντας, τέλος, σελίδες του στην πορνογραφία και την ιστορία του κωλοδάχτυλου.

Η ζωή μετά

Με 87 τεύχη στο ενεργητικό του (86 τακτικά και ένα «εκτός σειράς», για την Τιεν Αν Μεν), μετρώντας πολλούς φανατικούς φίλους και όχι λίγους αντιπάλους, την Πρωταπριλιά του 1990 ο «Σχολιαστής» θα αναγγείλει το τέλος της διαδρομής του: «Ο λόγος είναι απλός. Η συνέχιση της έκδοσής του με τα σημερινά δεδομένα θα απέβαινε σε βάρος της ποιότητας και του περιεχομένου του. Απεχθανόμαστε τις εκπτώσεις κάθε είδους».

Το «τέλος εποχής», ωστόσο, ανακοινώνεται σε μια συγκυρία που δικαιώνει στο έπακρο την αρχική σύλληψη. Η κρίση της Αριστεράς έχει φτάσει στο απόγειό της (με τη συγκυβέρνηση, τη διάσπαση ΚΝΕ/ΝΑΡ και τις οριακές εκλογικές καταγραφές της ριζοσπαστικής Αριστεράς), η δε γοητεία του εκσυγχρονισμού και του κεϋνσιανισμού βρίσκουν όλες τις εκδοχές του χώρου να «χαζεύουν» τα συντρίμμια του «υπαρκτού» και την επέλαση των νεοφιλελεύθερων. Από την άλλη πλευρά, οι αναζητήσεις της «ελληνικότητας» έχουν οδηγήσει διανοούμενους και οργανώσεις της Αριστεράς στην πλήρη εθνικιστική μετάλλαξη (αντιτουρκισμός, «ελληνοσερβική φιλία»), ενώ αρκετοί απ’όσους τη δεκαετία του ’80 ανακάλυπταν και πολιτικοποιούσαν την Ορθοδοξία, βρίσκονται πια να πρωτοστατούν στην εθνική συναίνεση υπό τον Μητσοτάκη. Το Μακεδονικό και, αργότερα, οι ποικιλώνυμες υπερασπίσεις της «ταυτότητας» και της «ιδιοπροσωπίας» δείχνουν ότι η επιμονή του «Σχολιαστή» στην αντιμετώπιση συγκεκριμένων ιδεολογικών τάσεων ήταν, εκτός από έγκαιρη, τουλάχιστον οξυδερκής.

Στη νέα περίοδο, το κενό που αφήνει ο «Σχολιαστής» είναι σοβαρό. Καλύπτεται όμως σύντομα (Μάιος 1990) - αν και μερικώς - από τη συγκρότηση στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της δημοσιογραφικής ομάδας του «Ιού» (Δημήτρης Ψαρράς, Δημήτρης Τρίμης, Τάσος Κωστόπουλος - εν συνεχεία θα προστεθούν οι Αγγέλικα και Άντα Ψαρρά). Συνδυάζοντας υψηλό επίπεδο και μαζική απεύθυνση, οι έρευνες του «Ιού» θα κινηθούν στην ίδια περίπου θεματολογία με το «Σχολιαστή»: εθνικισμός, ρατσισμός και κοινωνικός συντηρητισμός (στην Ελλάδα και διεθνώς, στη συγκυρία και διαχρονικά), κρατική καταστολή, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, κριτική των ΜΜΕ, έμφυλες διακρίσεις, νέα κοινωνικά κινήματα και κινήματα αντίστασης σε όλο τον κόσμο.

Ενώ στα επόμενα χρόνια συνεργάτες του «Σχολιαστή» θα διασπαρούν σε εφημερίδες και περιοδικά της Αριστεράς (Εποχή, «Δελτίο Θυέλλης», «Μανιφέστο»), μέχρι σήμερα δεν επιδιώχθηκε (ή, τουλάχιστον, δεν κατάφερε να μακροημερεύσει) ένα εκδοτικό εγχείρημα της Αριστεράς εφάμιλλο του «Σχολιαστή». Κι όμως, στους καιρούς που διανύουμε, είναι περιττό και να επιχειρηματολογήσει κανείς για τη χρησιμότητα μιας τέτοιας προσπάθειας.


Μπορείτε να διαβάσετε:

- «Σχολιαστής», τεύχος 1, Απρίλιος 1983 (εδώ)

- Δημήτρης Ψαρράς, «Οι Ανθέλληνες Έλληνες. Οι φάκελοι που δεν καίγονται», Σχολιαστής, Σεπτέμβριος 1989 (εδώ)

Ο «Σχολιαστής» δημοσιεύει απόρρητο έγγραφο που συντάχτηκε το Φεβρουάριο του 1982 από την Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης και υποδεικνύει την καταστολή της σλαβογλωσσίας ως μέσο ανάσχεσης της «επιβουλής κατά της Μακεδονίας».

- Μιχάλης Μπαρτσίδης, «Σχολιαστής», λήμμα στο Παναγής Παναγιωτόπουλος & Βασίλης Βαμβακάς (επιμ.)(2010). Λεξικό της Ελλάδας στη δεκαετία του 1980, Το Πέρασμα, 2010, σελ. 573-574

- Γιάννης Μηλιός - Θάνος Μικρούτσικος, Στην υπηρεσία του Έθνους, Εταιρία Νέας Μουσικής, 1985 (εδώ)

Συλλογή άρθρων για την κοινωνική-ιδεολογική λειτουργία του ελληνικού τραγουδιού και την (επι)στροφή διανοουμένων και καλλιτεχνών προς την Ορθοδοξία, τον ανορθολογισμό και την εθνική παράδοση. Στις παρεμβάσεις αποτυπώνεται ανάγλυφα το περιεχόμενο της «ελληνικότητας» που αναζητά εναγωνίως, την εποχή αυτή, σημαντική μερίδα της αριστερής διανόησης.

- Γιώργος Καραμπελιάς, «Μια ιστορική συνάντηση», Άρδην τεύχος 28

Ο εκδότης του Άρδην και της Ρήξης, αναλύει τη συνάντηση ελληνισμού και ορθοδοξίας, τη «σημαντικότερη ίσως της ιστορίας», αναγνωρίζοντας σε αυτήν την απάντηση στην παγκοσμιοποίηση.

- Ο Ιός, «Αλκοόλ και επανάσταση», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 30.5.1990 (εδώ)

Η πρώτη έρευνα του «Ιού»


Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος
RED
Notebook
27 Ιουνίου 2011 - 11:44 pm | Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος
 
Σχόλια
Μπορείτε να αναφέρετε υβριστικά σχόλια ή εκτός των όρων χρήσης με το αντίστοιχο κουμπί στο πάνω δεξί μέρος κάθε σχολίου. Η άσκοπη χρήση της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό σας από το σχολιασμό
Σχόλιο από: Βασίλης Παππάς

Ο πρόδρομος του σχολιαστή ήταν το περιοδικό Αγώνας για την κομμουνιστική ανανέωση (1978 - 81), περιοδικό της β΄Πανελλαδικής. Πρώτος εκδότης ο ΠΑΝ - ΠΑΝ, τελευταίος ο Α. Μαούνης.
Μερικά από τα περιεχόμενα: Θεσμικές αλλαγές στην Ανώτατη Παιδεία, Εκπαιδευτική λειτουργία και ταξική κυριαρχία, Ο ΄Αρης Αλεξάνδρου και το κιβώτιο, Ελληνική κοινωνία, όψεις ανάπτυξης, Νίκου Πουλατζά, το θέμα των συμμαχιών, Νόμος Πλαίσιο, Οικολογικά και άλλα, Αλλαγή και αλλαγές ...
Τα τότε άρθρα εμβάθυνσης στα προβλήματα της νεοελληνικής κοινωνίας ήταν πραγματικά διαμάντια. Δυστυχώς κάποιοι από τους συγγραφείς της τότε εποχής ανακάλυψαν την Αμερική και τον νεοφιλελευθερισμό είτε στη δεξιά του είτε στη σοσιαλδημοκρατική του απόχρωση.
Βασίλης Παππάς - εκπαιδευτικός
Σχόλιο από: Αντώνης

ο τίτλος δεν ήταν φοιτικες εκλογές αλλά σκέτο εκλογές η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο (τευχος 76 - Μάιος 89) με αφορμή της εκλογές του Ιουνίου. Το βρήκα, το σκανάρισα αλλά δεν έχω τρόπο να το στείλω.
Σχόλιο από: MLOG

Να και τρείς σκαναρισμένοι Αγώνες:
http://users.ntua.gr/jmilios/pc.html

Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο...
Σχόλιο από: DP

Το αγοράζαμε με ευλάβεια απ το περίπτερο με τον Ελληνικό τύπο δίπλα στη λέσχη fortunato στο Bari και αυτή ήταν η πιο ωραία στιγμή του μήνα.
Σχόλιο από: Δεληβοριας Χρηστος

Θα ηθελα αν καποιος τα εχει, τα πολυ σημαντικα τευχη του Διαλογος για την ενοτητα των Ελληνων κομμουνιστων. Εκδοθηκε το 72-73 στη Ρωμη. Αν καποιος μπορει να τα σκαναρει θα του ειμαι υποχρεωμενος. Το e-mail μου ειναι delivchr@hol.gr
Σχόλιο από: Κώστας Ζουρδός

Είμαι Θεολόγος από τον Πειραιά και ψάχνω δύο κείμενα του Γ.Μηλίου στο περιοδικό Σχολιαστής ( μάλλον στο τευχος 3) με θέμα: ο νεο-ορθόδοξος σκοταδισμός, το ένα, και το άλλο, μακρύ ριζίτικο για το Νιόνιο. Που μπορώ να τα βρώ;
Σχόλιο από: Χρήστος

Το περιοδικό των φοιτητικών μου χρόνων. Το παρακολούθησα από την αρχή ως, το κάπως πικρό του, τέλος.

Με επηρέασε σε μεγάλο βαθμό ως προς τη διαμόρφωση ή καλύτερα την οργάνωση των σκέψεων και των αναζητήσεών μου στα πρώτα μετεφηβικά μου χρόνια.

Στο Σχολιαστή όμως οφείλω και κάτι σε εντελώς προσωπικό επίπεδο, το οποίο προσπάθησα να ξεπληρώσω κατά κάποιον τρόπο παραμένοντας πιστός αναγνώστης του ως το τελευταίο τεύχος.

Αυτό που του οφείλω είναι ούτε λίγο ούτε πολύ η τεράστια αλλαγή που επέφερε η ανάγνωση του στην προσωπική μου ζωή και στη ρότα που ακολούθησα από κάποια στιγμή και μετά, η οποία καμία σχέση δεν είχε με τα όσα φανταζόμουν ότι θα έκανα ή θα γινόμουν στη μεταφοιτητική ζωή μου.

Πρέπει να πω ότι ήταν θέμα συγκυριών το γεγονός που μου άλλαξε τη ζωή, πολλά πράγματα θα μπορούσαν να είχαν πάει στραβά, αλλά γεγονός παραμένει ότι αν δεν υπήρχε το συγκεκριμένο περιοδικό δεν θα είχε παρουσιαστεί ποτέ η ευκαιρία να αλλάξω τη ζωή μου με τέτοιο τρελό τρόπο.

Από και και πέρα βέβαια, όπως και σε κάθε τι που αξίζει σε αυτόν τον κόσμο, μπήκε και πολύ προσπάθεια και επιμονή για να επιτελεστεί αυτή η αλλαγή πλεύσης. Το αρχικό σπρώξιμο για να μπει το σκάφος στο νερό όμως το έδωσε ο Σχολιαστής με κάποιο μυστήριο τρόπο.

Καταλαβαίνετε λοιπόν γιατί υπήρξα ίσως ο πιο λυπημένος αναγνώστης όταν το περιοδικό σταμάτησε να εκδίδεται τον Απρίλη του 1990 μετά από επτά χρόνια ζωής, 86 τεύχη και εκατοντάδες καταπληκτικά άρθρα.

ΥΓ Και για όσους δεν κατάλαβαν: Τιμή και δόξα στον Κίτρινο Σχολιαστή :)
Σχόλιο από: Τάσος

Με συντρόφευσε στη στρατιωτική μου θητεία όσο και αν προσπάθησαν οι ντάκοι να με εμποδίσουν στον Έβρο.Επίσης μέσα από δημοσίευματά του βοήθησαν πολλοΰς στρατιώτες να απομυθοποιήσουν το καψώνι και να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στους καραβανάδες.Ισχυρή ανάμνηση!!
 
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
24/05/2014
Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
 
 
Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
23/05/2014
Η ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε ρυθμιστή των εκλογών στην πρωτεύουσα και το Λεκανοπέδιο Αττικής αποτελεί στίγμα που δεν θα ξεθωριάσει εύκολα
 
 
Η ώρα της ανατροπής και στην Καισαριανή
Γιώργος Κοντόσταυλος
23/05/2014
Μόνο μέσω της συμμετοχής του λαού θα μπορέσουμε να τα καταφέρουμε και να οδηγηθούμε στις μεγάλες κοινωνικές αλλαγές που θέλουμε και που έχει ανάγκη ο τόπος μας. Αλληλεγγύη, συμμετοχή, ανατροπή: με αυτή την σειρά!
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  22 Ιουνίου 2013 - 7:16 pm  
  Στο ρίσκο της κρίσης: Το νέο βιβλίο του Δημήτρη Χριστόπουλου
 
     
  Γιατί οι μεταρρυθμίσεις είναι μια έννοια ζωτική για την Αριστερά; Ποια μπορεί να είναι μια ρεαλιστική και ταυτόχρονα ανθρώπινη διαχείριση του μεταναστευτικού; Ποιοι δικαιούνται την ελληνική ιθαγένεια; Τι τιμωρεί η δημοκρατία; Πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τον νεοναζισμό, υπερβαίνοντας ενίοτε την τομή «Μηνμόνιο-αντιμνημόνιο»; Πόσο αυτόνομος είναι ο αγώνας για τα δικαιώματα σε συνθήκες κρίσης; Γιατί η ασφάλεια και η ελευθερία δεν είναι έννοιες αντιθετικές;
     
 
  22 Ιουνίου 2013 - 10:21 am  
  Νεοφιλελευθερισμός και μεγάλη μουσική: έννοιες ασύμβατες
Μάρκος Τσέτσος
 
     
  Επιτακτικό καθήκον μιας Αριστεράς που πολεμά να διατηρήσει σε ισχύ τις στοιχειώδεις αρχές τής νεωτερικής δημοκρατίας ως αδιαπραγμάτευτη παρακαταθήκη του Διαφωτισμού και θεσμικό θεμέλιο οποιασδήποτε δίκαιης κοινωνίας, είναι να υποστηρίξει συνειδητά και τεκμηριωμένα τη μεγάλη μουσική και τους φορείς αναπαραγωγής της.
     
 
  19 Ιουνίου 2013 - 8:56 am  
  Το μινόρε της ΕΡΤ
Άννα Χατζησοφιά
 
     
  Η μόνη ελπίδα των πνιγμένων που πιάνονταν από τα μαλλιά τους καλλιτεχνών, η ΕΡΤ. Αυτή η πολύπαθη, η εν πολλαίς, κυβερνητικές και άλλες, αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή, το άντρο των ρουσφετολογικών προσλήψεων κάθε υπουργού αλλά και η πατρίδα του Χριστός Ξανασταυρώνεται, της Λωξάντρας, της Αστροφεγγιάς, του Θεάτρου της Δευτέρας, του Τρίτου του Μάνου, των Μουσικών Συνόλων, του Καλησπέρα, κύριε Έντισον...
     
 
  17 Ιουνίου 2013 - 11:47 am  
  Zαν Μαρκ Ρουιγιάν, Μισώ τα πρωινά
 
     
  Ο Ζαν-Μαρκ Ρουιγιάν συλλαμβάνεται το 1974, για να βγει από τη φυλακή το 1977, μετά το θάνατο του Φράνκο. Το 1977 είναι η χρονιά που φουντώνει το αυτόνομο κίνημα στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό νότο (Ιταλία, Ιβηρική, Γαλλία με ισχυρή επίδραση και στην Ελλάδα). Είναι η χρονιά που μετά την αποφυλάκισή του ο Ρουιγιάν πολεμά για την ενοποίηση των πολυάριθμων αυτόνομων ομάδων και δικτύων, διαδικασία που θα οδηγήσει το 1978 στη δημιουργία της Action Directe
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr