Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Το κυνήγι μαγισσών στην αναπηρία και η κοινωνική φαντασιακότητα
Από την οπτική του κοινωνικού μοντέλου της αναπηρίας, θα επιχειρηθεί η σύνδεση της ατομικής με τη συλλογική εμπειρία, έτσι ώστε να αποσαφηνιστούν τα επίπεδα αντίστασης, όπως αυτά διαδραματίζονται στην Ελλάδα της κρίσης. Το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας προτείνει την οντολογική διάκριση μεταξύ βλάβης (λειτουργικοί περιορισμοί του ανάπηρου σώματος) και αναπηρίας (μορφή κοινωνικής καταπίεσης). Ενώ το κοινωνικό μοντέλο ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του ’70, κυρίως υπό την επιρροή της μαρξιστικής θεωρίας, στη διαδρομή του εμπλουτίστηκε και από μεταδομιστικές θεωρίες, ακολουθώντας την πορεία των κοινωνικών επιστημών και στις δύο ακτές του Ατλαντικού.
 
Του Λάζαρου Τεντόμα

Οι επιστολές διαμαρτυρίας για την περικοπή των επιδομάτων αναπηρίας είναι πλέον μια συνηθισμένη αντίδραση- αντίσταση στην εποχή της κρίσης.  Μία από τις πολλές επιστολές ήταν και η ακόλουθη:

Ο Ντούκα Σκέλτζεν ετών 38, ο οποίος διαμένει στην Ελλάδα επί 23 χρόνια,  έχει δύο αγόρια  12 και 8 ετών και μία κόρη 2,5 ετών και ζει με την σύζυγό του, η οποία είναι  άνεργη. Επί έξη χρόνια, από το 2007 έως και τον Αύγουστο του 2013, ο Ντούκα έπαιρνε σύνταξη αναπηρίας, εξ αιτίας ακρωτηριασμού του αριστερού ποδιού του, καθώς κρίθηκε  ότι η αναπηρία του ξεπερνάει το 67%.

Ο χειρουργικός ακρωτηριασμός, σύμφωνα με την βεβαίωση του νοσοκομείου Γεννηματάς, στο οποίο το 2006 πραγματοποιήθηκε η εγχείριση, έγινε «7 εκατοστά κάτωθεν του γόνατος». Ο Ντούκα ζει έκτοτε με  τεχνητό πόδι! Σύμφωνα με το νομοθετικό πλαίσιο, ο Ντούκα για να μπορεί να παίρνει την αναπηρική σύνταξη έπρεπε να εξετάζεται από υγειονομική επιτροπή κάθε τρία χρόνια, διότι υπήρχε η βάσιμη υποψία ότι θα μπορούσε  να επανεμφανισθεί εκ νέου το ακρωτηριασμένο πόδι του!....

Τον Αύγουστο του 2013, έξη σχεδόν χρόνια μετά την συνταξιοδότησή του, υπέβαλε ξανά  τα χαρτιά του για συνέχιση της σύνταξης, αλλά η υγειονομική επιτροπή του ΙΚΑ, κάτω από την κυρίαρχη λογική του «πρωτογενούς πλεονάσματος», απέρριψε την αίτηση, χωρίς φυσικά να έχει αλλάξει τίποτα στον βαθμό αναπηρίας του Ντούκα, αφού είναι γνωστό ότι η επιστήμη δεν έχει βρει ακόμα τρόπους να φυτεύει καινούργια, στην θέση ακρωτηριασμένων ποδιών!

Ο Ντούκα επανήλθε και έκανε ένσταση κατά της απόφασης, αλλά η δευτεροβάθμια υγειονομική επιτροπή του ΙΚΑ , απέρριψε την αίτηση  διακόπτοντας  οριστικά την συνταξιοδότησή του, καθώς δεν προβλέπεται άσκηση προσφυγής εναντίον της αναφερόμενης απόφασης. Ας σημειωθεί ότι κατά την πρώτη και δεύτερη γνωμοδότηση, με την οποία είχε αποφασισθεί η συνταξιοδότησή του, το ΚΕΠΑ αναγνώριζε ποσοστό αναπηρίας 67% και βεβαίωνε ότι «είναι ανίκανος για την άσκηση κάθε βιοποριστικού επαγγέλματος». Αυτά βέβαια πριν την κρίση…. Στη νέα απόφαση, που εκδόθηκε τον Γενάρη του 13, το ΚΕΠΑ ανακηρύσσει  τον ακρωτηριασμό σε προσωρινή αναπηρία, η οποία έληξε(!....), και αποφασίζει την διακοπή της σύνταξης!....

Πίσω από την απόφαση αυτή, η οποία είναι παράνομη, αυθαίρετη, διατεταγμένη και βάρβαρη και με την οποία τίθεται σε άμεσο κίνδυνο η υγεία και η ζωή της οικογένειας Ντούκα και ιδιαίτερα των 3 ανήλικων παιδιών της, κρύβονται οι αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης και οι επιλογές του υπουργού κ. Γεωργιάδη. Πέντε άνθρωποι καταδικάστηκαν στην πείνα και διαμορφώθηκαν ειδικές συνθήκες κάτω από τις οποίες απειλείται η ύπαρξή τους.  

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει μέχρι σήμερα γνωστά, ο Ντούκα δεν αποτελεί μια απλώς μεμονωμένη περίπτωση. Η μεταπήδηση στον κανιβαλισμό είναι γενικευμένη. Το ΚΕΠΑ στην ουσία αποτελεί έναν αδίστακτο μηχανισμό απόλυτα υποταγμένο στις υποδείξεις των κυβερνητικών επιδιώξεων,  του υπουργείου υγείας και της Διοίκησης του ΙΚΑ, το οποίο με την μάσκα της «επιστήμης» και της «αντικειμενικής» ιατρικής κρίσης, έχει σαν στόχο να κάνει ό,τι μπορεί για να μειώσει τις συντάξεις και τα επιδόματα αναπηρίας παραποιώντας τα πραγματικά στοιχεία των αναπηριών, συντρίβ0ντας τα υπολείμματα της επιστημονικής δεοντολογίας και τον όρκο του Ιπποκράτη, αδιαφορώντας για τα θύματα της εγκληματικής κυβερνητικής πολιτικής. Σκοπός του: Να υπηρετήσει τις απαιτήσεις της τρόϊκα και της κυβέρνησης, με την μείωση των κρατικών δαπανών στο τομέα της Πρόνοιας.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, η απόφαση του ΚΕΠΑ προκάλεσε τις οργισμένες επικρίσεις ιατρικών στελεχών  του νοσοκομείου Γεννηματά, αλλά και δικαστικών, οι οποίοι έτυχε να δουν την αγωγή, την οποία  κατέθεσε ο Ντούκα στο δικαστήριο, εναντίον της εγκληματικής αυτής απόφασης , προκειμένου να υπερασπισθεί το δικαίωμα της  επιβίωσης  του ίδιου, της γυναίκας του και των παιδιών του.       

Από ότι έχουμε υπόψη μας οι εκπρόσωποι της ΓΣΕΕ, αλλά και άλλων συνδικαλιστικών οργάνων, που μετέχουν στο Δ.Σ του ΙΚΑ, δεν έχουν μέχρι σήμερα εκδηλώσει κανένα απολύτως δημόσιο λόγο ή ενδιαφέρον για το όργια που συντελούνται στο διαβόητο ΚΕΠΑ, ενάντια στα δικαιώματα των άπορων και ανάπηρων  πολιτών.

Η κοινή γνώμη θα ήθελα να γνωρίζει ότι  πολλά από τα blogs τα οποία βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο γνωστών δημοσιογράφων, που υπηρετούν την κυβέρνηση ή δουλεύουν σε μεγάλα κανάλια του συστήματος, καθώς και ένα μεγάλο μέρος των κυβερνητικών εφημερίδων και καναλιών αποφεύγουν συστηματικά να δημοσιεύσουν τις καταγγελίες, τις οποίες το Κοινωνικό Ιατρείο Φαρμακείο Βύρωνα έχει, κατά καιρούς, δώσει στην δημοσιότητα.

Δ. Σουλιώτης
Υπεύθυνος ΚΙΦΒ

Βύρωνας 6.3.2014

Η παραπάνω επιστολή δεν αποτελεί μόνο ένα τεκμήριο καταγραφής της κατάστασης, αλλά και μια μορφή αντίστασης που θέτει ερωτήματα για τον τρόπο προσέγγισης της αναπηρίας που προκαλεί να την φανταστεί το αναγνωστικό κοινό. Ο Len Barton επισήμανε ότι οι ελπίδες για μετασχηματισμό της κοινωνίας προς την κατεύθυνση της άρσης των εμποδίων που αντιμετωπίζουν τα ανάπηρα άτομα δημιουργούν προϋποθέσεις πολιτικής δράσης, ένα κλίμα αντίστασης σε προσωπικό και σε συλλογικό επίπεδο (Barton 2001:3). Όταν πρωτοεμφανίστηκε το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας και κυριάρχησε στους ακαδημαϊκούς κύκλους της Μεγάλης Βρετανίας, μετά τη δεκαετία του ’70, εμφανίστηκε ως ένα μοντέλο έρευνας που βασίστηκε στις υλικές και ιστορικές-κοινωνικές συνθήκες οι οποίες διαμορφώνουν τις ανισότητες στο επίπεδο της παραγωγής (Peters et al 2009).

Αργότερα, υπό την οπτική του μεταμοντερνισμού, η αναπηρία αποτέλεσε πεδίο για τη μελέτη της εξατομικευμένης εμπειρίας, όπως αυτή επηρεάζεται από ζητήματα εξουσίας. Υπό αυτό το πρίσμα, η εμπειρία του κάθε ανάπηρου ατόμου, όπως αυτή του Ντούκα, συμπυκνώνει πολλαπλούς αντικατοπτρισμούς και εξηγεί τα παράδοξα της σχέσης εμπειρίας και πολιτισμού (ό.π.). Το ζήτημα της εμπειρίας επανέρχεται ξανά και ξανά, οδηγώντας τον Vic Filkestein (2003) να υποστηρίξει ότι έχει λάβει μεγάλη έκταση η παρουσίαση της εμπειρίας και ότι εκείνο που χρειάζεται είναι να ξαναγυρίσουμε στο ζήτημα της θέσης από την οποία μιλούν οι ερευνητές, της διάκρισής τους σε ανάπηρους ή μη, έτσι ώστε να ξεκαθαριστεί το τοπίο του ακαδημαϊκού λόγου και διαλόγου∙ για να μην οδηγηθούμε για άλλη μια φορά σε μια συρραφή αλλεπάλληλων εμπειριών που μοιάζουν πολιτισμικά, αλλά να εξετάσουμε τι αποκρυσταλλώνεται από τη σύγκριση των εμπειριών περί την αναπηρία. Φαίνεται ότι το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας έχει χάσει την αρχική του δυναμική στο ζήτημα της κοινωνικής μεταβολής και συχνά συνοψίζει εμπειρίες ανάπηρων ατόμων μέσα σε ένα θολό τοπίο αλλότητας (Thomas 2004, Filkenstein 2003).

H δυναμική αυτή της αντίστασης απέναντι στα εμπόδια, τα οποία αντιμετωπίζουν τα ανάπηρα άτομα, είναι ένα ζήτημα που επανέρχεται και θεωρείται ότι η μελέτη αυτής της αντίστασης μπορεί να δώσει νέα στοιχεία για την αναπηρία (Peters et al 2009:544, Thomas 2004:581). Η σχέση όλων των στοιχείων, τα οποία θεωρείται ότι αποτελούν αυτό που ονομάζουμε αναπηρία, δηλαδή οι κοινωνικές και πολιτισμικές προεκτάσεις της, οι σωματικές δυσλειτουργίες, οι οποίες επιτρέπουν ή όχι τη συμμετοχή σε κάθε πεδίο της ανθρώπινης δράσης, διαπλέκονται και ενώνονται στο ζήτημα της αντίστασης (Peters et al 2009:545). Το ζήτημα της αντίστασης αποτελεί λοιπόν κομβικό σημείο της ανάλυσης, συνδέοντας τις ελπίδες των ανάπηρων ατόμων για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής τους με το γενικό κοινωνικό περίγραμμα. Οι Jane Campbell & Michael Oliver (1996:105) επισημαίνουν ότι το κλειδί είναι ο συνδυασμός των μετασχηματισμών των ατομικών και συλλογικών αντιλήψεων περί αναπηρίας, όπως αποτυπώνονται στον σύγχρονο κόσμο, θεωρώντας ότι η προσωπική εμπειρία λειτουργεί ως εργαλείο θέασης της συλλογικής εμπειρίας, οι ανάδρομες αυτές κινήσεις αναδεικνύουν το πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε την προσωπική μας ταυτότητα.

Συμπληρώνοντας οι Peters et al (2009:548) επισημαίνουν ότι μελετώντας τις σχέσεις των ανάπηρων ατόμων, εκ προοιμίου δημιουργούμε τις προϋποθέσεις προβληματικοποίησης των σχέσεων που αναπτύσσουν τα ανάπηρα άτομα με την κοινότητα. Πρόκειται για μια κριτική στην αλήθεια, τη γνώση  και στην εξουσία, σύμφωνα με την οποία ο πολιτισμός δεν αποτελεί τόσο μια κατασκευή, αλλά μια κατάσταση αγώνων μέσα στην οποία διαφαίνονται οι δυναμικές μεταξύ προσωπικής και συλλογικής εμπειρίας και μεταξύ σκέψεων και δράσεων. Βασιζόμενη στη φουκωική θεωρία,  η Shelley Tremain (2005:614) εξηγεί: Η  γνώση βαθμιαία κινητοποιεί εξουσιαστικές συμπεριφορές και πρακτικές, οι οποίες προβληματικοποιούνται δείχνοντας την δυναμική σχέση όλων αυτών με την έννοια του υποκειμένου. Αυτός ο φαύλος κύκλος της επιρροής της εξουσίας, κατά την Tremain, δημιουργεί προβληματικές οντολογίες, τους προβληματικούς εαυτούς των ανάπηρων ατόμων.

Όπως συμπεραίνει η Susan Peters (2007:100), η ιστορία της αναπηρίας συνδέεται με τα κοινωνικά συμφραζόμενα που υπάρχουν σε κάθε πολιτισμό, γεγονός που συνεπάγεται μια ρευστή σχέση της ιστορίας της αναπηρίας με τον τρόπο κοινωνικής οργάνωσης. Οι προτεραιότητες ποικίλλουν, και συγκριτικές έρευνες από τη Ζιμπάμπουε, την Ινδία, την Κύπρο και τις ΗΠΑ (Peters et al 2009) δείχνουν ότι αυτές προκύπτουν εν μέρει από τα ιστορικά συμβάντα και εν μέρει από τις κοινωνικές δυναμικές μέσα στις οποίες υπάρχουν τα συμβάντα αυτά. Οι επιθυμίες και οι ελπίδες των ανάπηρων ατόμων βρίσκονται σε μια διαλεκτική σχέση προσωπικής εμπειρίας και συλλογικής δράσης. Το ανάπηρο άτομο τοποθετείται τόσο στις δικές του επιθυμίες όσο και στο επίπεδο της συλλογικότητας, συνδυασμός που επηρεάζεται από τις ιστορικές συγκυρίες.

Η ρητορική της οικονομικής κρίσης όπως παρουσιάστηκε στην παραπάνω επιστολή, αλλά και σε άλλες παρόμοιες, εξηγεί αποσπασματικά τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν τα ανάπηρα άτομα σε ένα επίπεδο περιγραφικό της κατάστασης. Η προβληματική κατάσταση της αναπηρίας δεν σχετίζεται μόνο με το ευρύτερο πολιτικό σκηνικό που επιβάλλει την περικοπή των επιδομάτων, αλλά προέρχεται από τις κυρίαρχες αντιλήψεις για την αναπηρία, όπως αυτές αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο του ιατρικού μοντέλου. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 αναπτύχθηκε ένας θεωρητικός λόγος για την αναπηρία άμεσα επηρεασμένος από τη θεωρία του Michel Foucault, οι μελέτες του οποίου σε θέματα βιοπολιτικής και γενεαλογίας των ιδρυμάτων και των σωφρονιστικών συστημάτων χρησιμοποιήθηκαν για τη θεωρητική ανάλυση της αναπηρίας. Το ενδιαφέρον του Foucault στράφηκε στο πώς κατασκευάζεται το κοινωνικό υποκείμενο στην προσπάθειά του να δείξει την εξουσιαστική επίδραση της γνώσης (Foucault 1982:208, 1977). Οι έννοιες της συνειδητοποίησης και της αυτογνωσίας προτείνονται ως εξουσιαστικοί τύποι που οδηγούν στην υποκειμενοποίηση, στη διαδικασία με βάση την οποία το άτομο γίνεται «υποκείμενο προς» (Foucault 1982:212).

Για παράδειγμα, στην περίπτωση του ψυχικά ασθενή η επιστημονική γνώση έχει την τάση να ανακαλύψει πόσο  παιδί είναι μέσα στην ενήλικη κατάστασή του. Η παιδικότητα και η ψυχική ασθένεια συνδέθηκαν στο επίπεδο της διάγνωσης και της επίβλεψης στο πλαίσιο των ιδρυμάτων (Foucault 1977). Η επίβλεψη των διαφορετικών άλλων, όπως παρουσιάζεται στο έργο του Foucault, πραγματοποιείται μέσα από κωδικοποιημένες, σχεδόν μυστικές διεργασίες στη σιωπή της διάγνωσης. Η επιστημονική κυριαρχία είναι παντού, εκλεπτυσμένη και απόκρυφη (Foucault 1977). Η ύπαρξη των ανάπηρων ατόμων σε  κοινωνικό περιβάλλον χαρακτηρίζεται από αυτού του είδους την επίβλεψη. Ένα ολόκληρο πλαίσιο στήριξης των ανάπηρων ατόμων διαμορφώνει τους όρους της ύπαρξής τους.

Γιατροί, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί με εξειδίκευση στην αναπηρία εμπλέκονται σ΄ αυτή την ιεραρχική διαδικασία μέσα από αμοιβαίες εξουσιαστικές σχέσεις. Η ομοιογενοποίηση της κατηγορίας ανάπηρο άτομο ετικετοποιεί το άτομο μέσα στο κοινωνικό περιβάλλον.

Η εξέταση (διάγνωση) είναι η διαδικασία με βάση την οποία δημιουργούνται οι κατηγορίες που οδηγούν στην κανονικοποίηση και στις κρίσεις απέναντι στη διαφορετικότητα (Foucault 1977). Η εξέταση πραγματοποιείται ως εξής: Τα συμπτώματα αντικειμενικοποιούν το άτομο. Η εξέταση οδηγεί στην κατηγοριοποίηση του ατόμου, και μέσα από μετρήσεις και συγκρίσεις το άτομο αποκτά την απόλυτη ατομικότητά του σε σχέση με το τι θεωρείται κανονικό. Η ατομικότητα χαρακτηρίζεται έτσι ως κανονική ή μη κανονική (Foucault 1977).

Δύο άτομα με την ίδια ιατρική διάγνωση μπορούν να τοποθετηθούν σε διαφορετικές κατηγορίες, γεγονός το οποίο μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η αντικειμενικοποίηση της αναπηρίας επηρεάζεται από άλλους παράγοντες, πέρα από τη βλάβη, παράγοντες που δεν ομολογούνται στη διαδικασία της διάγνωσης καθώς και στη διαδικασία της εξέτασης.  

Οι ιατρικές πρακτικές, όπως διαμορφώνονται υπό το πρίσμα της επίβλεψης στο όνομα της προστασίας της αναπηρίας, εξηγούν φαινόμενα και άτομα παρά τη διαφορετικότητά τους. Η επίδραση της θεωρίας του Foucault στο πώς κατασκευάζεται ο όρος «αναπηρία» μας βοηθά να κατανοήσουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργούν οι μηχανισμοί της κανονικοποίησης. Δεν πρόκειται δηλαδή για διαδικασίες συμπερίληψης, αλλά για ενταξιακές λογικές, οι οποίες από μόνες τους ενέχουν το στοιχείο της διάκρισης.

Οι θεωρητικοί του κοινωνικού μοντέλου της αναπηρίας και κυρίως ο Michael Oliver (1990) δεν στέκονται τόσο στη θεώρηση της κοινωνικής κατασκευής της αναπηρίας, αλλά στη θεσμική οργάνωση της κοινωνίας που δημιουργεί τις αντιλήψεις περί αναπηρίας (Oliver 1990: 82, 83). Το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας λαμβάνει υπόψη του τους κοινωνικούς, οικονομικούς, υλικούς και φυσικούς περιορισμούς, όπως αυτοί εκφράζονται από τα ίδια τα ανάπηρα άτομα. Αυτό που συνδέει τον Foucault με τους οπαδούς του κοινωνικού μοντέλου της αναπηρίας είναι η άρνησή του να τοποθετήσει τον εαυτό του σε κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό και θεωρητικό ρεύμα (βλ. Rabinow 1984: 383- 384). Μια τοποθέτηση που άμεσα υπονοεί ότι οι ταμπέλες καθορίζονται από τους άλλους (ό.π.). Έτσι και οι θεωρητικοί του κοινωνικού μοντέλου (Oliver 1990, 1992, 1996, Abberley 1992) θεωρούν ότι η ταυτότητα του ανάπηρου ατόμου είναι απόρροια φυσικών, κοινωνικών και υλικών εμποδίων κοινωνικά προσδιορισμένων.

Κριτική στο έργο του Foucault ασκήθηκε κυρίως για το ότι  δεν ενδιαφέρθηκε για την κοινωνική αλλαγή και δεν κατάφερε να προτείνει λύσεις για το πώς οι σύγχρονες κοινωνίες θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν ζητήματα που απορρέουν από την ύπαρξη περιθωριοποιημένων ομάδων (Allan 1996:230, Shumway 1989:158). Δίνεται η εντύπωση στο έργο του ότι ενώ η εξουσία δημιουργεί την αντίσταση, εντούτοις η αντίσταση είναι απλά ένα στοιχείο το οποίο επιβεβαιώνει την εξουσία και τη δύναμή της (Fairclough 1992:57). Η πεσιμιστική αυτή τοποθέτηση του Foucault (Habermas 1986), ενώ βοήθησε στην καταγραφή της φυσιογνωμίας των ιδρυμάτων και εντόπισε την κυριαρχία της διάγνωσης ως μοναδικής πρακτικής για την αντιμετώπιση των κοινωνικών κινδύνων στην εποχή της νεωτερικότητας, οδηγήθηκε σε έναν άκρατο λόγο περί εξουσιαστικότητας (Dreyfus & Rabinow 1986:118).

Συνεπώς αυτό που προτείνεται είναι η επανανακάλυψη των συνθηκών που οδηγούν στην ιατρικοποίηση της αναπηρίας με αφορμή την παρούσα οικονομική συγκυρία. Η ιατρικοποίηση προηγείται της κρίσης και χρειάζεται να φανταστούμε άλλους τρόπους ανάγνωσης της αναπηρίας, έτσι ώστε να μην οδηγούμαστε κάθε φορά στην ισχυροποίηση της ανάπηρης κατάστασης μέσω των αποδεικτικών στοιχείων της διάγνωσης. Η συμπερίληψη των ανάπηρων ατόμων περνά από την αναγνώριση των στάσεων και των αντιλήψεων που συνοδεύουν τη διάγνωση, ένα ζήτημα που σχετίζεται άμεσα με το πώς κατασκευάζεται το εργασιακό στάτους των επαγγελματιών της αναπηρίας και πώς αυτό συνδέεται με τις κυρίαρχες αξίες του κρατισμού. Δεν είναι ένα ζήτημα που αφορά μόνο τα ίδια τα ανάπηρα άτομα, αλλά την εφ’ όλης της ύλης συσχέτιση του κράτους με την κοινωνία.

 Οι επιστολές διαμαρτυρίας δεν αποτελούν τα αποδεικτικά στοιχεία της τραγικότητας του ανάπηρου ατόμου, αλλά κυρίως αποτυπώνουν -με διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά- την κυρίαρχη λογική θέασης της αναπηρίας∙ συμμετέχουν στην κατασκευή της ανάπηρης κατάστασης βασιζόμενες στην περιγραφική λογική, χωρίς πάντα να αντιπαρατίθενται ανοιχτά με τις καταπιεστικές συνθήκες ιατρικοποίησης του φαινομένου. Με αυτόν τον τρόπο η αντίσταση φαίνεται ότι δεν στοχεύει στη διαμόρφωση ενός διαφορετικού τρόπου αποκωδικοποίησης της αναπηρίας με κοινωνικούς όρους, αλλά στη βελτίωση των καθιερωμένων στρατηγικών του διοικητικού μοντέλου της αναπηρίας.

Οι επιστολές αυτές συνήθως καταλήγουν σε έναν καταγγελτικό λόγο ο οποίος, ενώ αποδελτιώνει τη γραμματική της αναπηρίας, δεν καταφέρνει να αναπτύξει μια κριτική θεώρηση του συντακτικού της ικανότητας, του πολιτισμού της ικανότητας που προδιαγράφει τις προϋποθέσεις θέασης της αναπηρίας. Η φουκωϊκή θεωρία μας βοηθά να ξεπεράσουμε το φράγμα της δομικής ανάλυσης και να φανταστούμε την αναπηρία, όχι στον αντίποδα της ικανότητας ως δομικό χαρακτηριστικό των σύγχρονων πολιτισμών, αλλά να εισάγουμε ριζοσπαστικές προτάσεις για την άνευ όρων αποδοχή της αναπηρίας, πέρα από τις συγκεκριμενοποιήσεις του βαθμού και του είδους της βλάβης. Η ιατρικοποίηση της αναπηρίας δημιουργεί φαύλους κύκλους σε ένα αέναο κυνήγι μαγισσών, μια κατάσταση που εκ προοιμίου προκαθορίζει τα αιτήματα των ανάπηρων ατόμων. Οι προτάσεις θα προκύψουν όταν κατανοήσουμε ότι το ζήτημα δεν είναι η βλάβη, αλλά οι βιοεξουσιαστικές λογικές της ποσοστιαίας μέτρησης της βλάβης, της αρτιμέλειας, της μειοψηφίας, της πλειοψηφίας, των πόρων και των δαπανών. Ως τότε ο Ντούκα θα ζητιανεύει το αυτονόητο…Και αυτό δεν είναι το ότι δεν μπορεί να περπατήσει…


Ο Λάζαρος Τεντόμας είναι  εκπαιδευτικός, Δρ. Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με την Ανοιχτή Πόλη

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

• Abberley, P. 1992. The concept of oppression and the development of a social theory of disability, στο: Booth, T., Swain, W., Masterton, M. & Potts, P. (Eds) Learning for All 2_ Policies for diversity in education (London, Routledge/Open University Press).

• Allan, Julie .1996. Foucault and Special Educational Needs: a ‘box of tools’ for analysing children’s experiences of mainstreaming. Disability & Society, 11:2, 219 – 234.

• Barton, L. (ed.) (2001) Disability, politics and the struggle for change (London, David Fulton).

• Campbell, J. and  Oliver, M. 1996. Disability politics: Understanding our past, changing Disability & Society 19, no. 6: 569–83.

• Dreyfus, H. & Rabinow, P. (1986). What is maturity? Habermas and Foucault on `What is enlightenment?’ στο: Hoy, D. (Ed.) Foucault: a critical reader (Oxford, Basil Blackwell).

• Fairclough, N. (1992) Discourse and Social Change (Cambridge, Polity).

• Finkelstein, V. (2003). The social model of disability repossessed. Leeds, University.

• Foucault, M. (1977). Intellectuals and power: a conversation between Michel Foucault and Giles Deleuze, στο: Bouchard, D. (Ed.) Language, Counter-memory, Practice: selected essays and interviews by Michel Foucault (Oxford, Basil Blackwell).

• Foucault, M. (1982) The Subject and Power, in: H. L. Dreyfus & P. Rabinow, Michel Foucualt, Beyond structuralism and hermeneutics (Chicago, IL, The University of Chicago Press), pp. 208–228.

• Habermas, J. (1986) Taking aim at the heart of the present, in: Hoy, D. (Ed.) Foucault : a critical reader (Oxford, Basil Blackwell).

• Oliver, M. 1990. The Politics of Disablement (London, Macmillan).

• Oliver, M. (1992) Changing the social relations of research production, Disability Handicap & Society, 7, pp. 101–114.

• Oliver, M. (1996) Understanding Disability: from theory to practice (Basingstoke, MacMillan).

• Peters, S. (2007). A historical analysis of international inclusive education policy and individuals with disabilities. Journal of Disability Policy Studies 18, no. 2: 98–108.

• Peters, S., Gabel, S. and Symeonidou, S. (2009) ‘Resistance, transformation and the politics of hope:  imagining a way forward for the disabled people’s movement’, Disability & Society,24:5,543 _ 556

• Rabinow, P. (Ed.) 1984. The Foucault Reader (London, Peregrine).

• Shumway, D. 1989. Michel Foucault (Charlottesville, University Press of Virginia).

• Thomas, C. (2004). How is disability understood? An examination of sociological approaches. Disability & Society 19, no. 6: 569–83.

• Tremain, S. (ed.) (2005) Foucault and the Government of Disability (Ann Arbor, MI, University of Michigan Press).


Λάζαρος Τεντόμας
RED
Notebook
15 Μαΐου 2014 - 10:07 πμ | Λάζαρος Τεντόμας
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Τηλεφωνική "εκστρατεία" κατά Σακελλαρίδη καταγγέλλουν συνεργάτες τους
24/05/2014
Τις τελευταίες ημέρες, πολίτες της Αθήνας δέχονται τηλεφωνήματα στο σταθερό τους από μια υποτιθέμενη Μη Κυβερνητική Οργάνωση με την επωνυμία «Αυτοδιοικητικό Ινστιτούτο», η οποία τους καλεί να στηρίξουν Καμίνη, κόντρα στην «καταστροφική λαίλαπα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ».
 
 
Γιατί ο Καμίνης δεν είναι ο αθηναίος Μπουτάρης
Γιάννης-Ορέστης Παπαδημητρίου
24/05/2014
Προς στιγμή, σε κάποια σημεία, ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης ομοιάζουν, κυρίως στην προτεραιότητα του ελεύθερου επιχειρείν και στην αντιπάθεια προς το συναθροίζεσθαι. Πρόκειται, ωστόσο, για δύο ασυμπτωτικές τετραετίες, από τις οποίες προκύπτουν δύο πολύ διαφορετικές πόλεις
 
 
Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
24/05/2014
Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 3:22 pm  
  Γιατί ο Καμίνης δεν είναι ο αθηναίος Μπουτάρης
Γιάννης-Ορέστης Παπαδημητρίου
 
     
  Προς στιγμή, σε κάποια σημεία, ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης ομοιάζουν, κυρίως στην προτεραιότητα του ελεύθερου επιχειρείν και στην αντιπάθεια προς το συναθροίζεσθαι. Πρόκειται, ωστόσο, για δύο ασυμπτωτικές τετραετίες, από τις οποίες προκύπτουν δύο πολύ διαφορετικές πόλεις
     
 
  20 Μαΐου 2014 - 1:16 pm  
  Αλέξης Μπένος: Τα κινήματα βασικό στοιχείο της πολιτικής μας
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η κριτική στην ψήφο ανάθεσης είναι συνυφασμένη με την ίδια την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί σύνθεση κινημάτων και έφτασε στη σημερινή δύναμή του με βάση την κινηματική του δράση και όχι την πειθώ μαυρογιαλούρικου τύπου «ψηφίστε μας και θα καθαρίσουμε εμείς για όλα σας τα προβλήματα».
     
 
  22 Μαΐου 2014 - 10:14 am  
  Η Κεντροαριστερά και το βιοπολιτικό διοικητικό κράτος
Δημήτρης Μπελαντής
 
     
  Μια σοβαρή διάσταση του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών αποτέλεσε η αρκετά έως πολύ καλή επίδοση της Κεντροαριστεράς (Ελιά, ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι κλπ) και ιδιαίτερα της Ελιάς στους μεγάλους δήμους (Καμίνης, Μπουτάρης), αλλά και σε πολλές από τις περιφέρειες (οι εκπρόσωποι της Κεντροαριστεράς μετέχουν στον δεύτερο γύρο σε 7 από τις 12 περιφέρειες έναντι 5 του ΣΥΡΙΖΑ)
     
 
  21 Μαΐου 2014 - 3:42 pm  
  Υγεία και πνευματικά δικαιώματα
Παναγιώτης Κουρουμπλής
 
     
  Η αδυναμία πρόσβασης μεγάλης μερίδας του πληθυσμού σε αναγκαία φάρμακα είναι από τις πιο σημαντικές πτυχές της υγειονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα. Για το φαινόμενο των ανασφάλιστων καρκινοπαθών που αναγκάζονται να διακόψουν τη θεραπεία τους επειδή δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο κόστος της ιδίοις πόροις, η κυβέρνηση φέρει βαρύτατη ευθύνη, διότι υπάρχουν λύσεις στο πρόβλημα της πρόσβασης σε φθηνά φάρμακα ακόμα και εντός του μνημονιακού πλαισίου.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr