Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Θέσεις για την πάλη κατά της άκρας δεξιάς στην Ευρώπη
Διακήρυξη του Αντιφασιστικού Σεμιναρίου του Alter Summit (Βουδαπέστη, 3 Απριλίου 2014)
 
Στην Ευρώπη, ο ακροδεξιός εξτρεμισμός δεν αποτελεί πλέον ένα περιθωριακό φαινόμενο. Το γεγονός αυτό καταδεικνύεται από την άνοδο νεοφασιστικών κινημάτων όπως το Jobbik στην Ουγγαρία και η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα. Και τα δύο  χρησιμοποιούν τη βία στο δημόσιο χώρο εναντίον των πολιτικών τους αντιπάλων και των μειονοτήτων, ενώ ταυτόχρονα  εκμεταλλεύονται το νόμιμο δημόσιο χώρο που τους παραχωρείται  λόγω της εκπροσώπησης τους στο κοινοβούλιο.

Αυτό το φαινόμενο έχει πολλές όψεις. Πέρα από τους νεοφασίστες που προωθούν ανοιχτά την προσφυγή στη βία, την ξενοφοβία, τον αντισημιτισμό και υπερασπίζονται τη νεοφασιστική παράδοση, υπάρχουν ακροδεξιά εξτρεμιστικά κόμματα που έχουν εκσυγχρονίσει το λόγο τους κατά τρόπο ώστε να καταφέρνουν να κινητοποιούν  πολλούς αγανακτισμένους ψηφοφόρους εξαιτίας της κοινωνικής τους κατάστασης και της πολιτικής κατάστασης συνολικά.  Πρόκειται για άτομα που δεν συμπαθούν εξ αρχής τον φασισμό και τον εθνικοσοσιαλισμό, αλλά δεν διακρίνουν καμία άλλη δυνατή εναλλακτική λύση.

Ωστόσο,  ο πυρήνας της ιδεολογίας που διαπερνά τη σκέψη και τις αντιλήψεις  των ηγετών και των στελεχών αυτών των κομμάτων γίνεται όλο και πιο έκδηλος υπερβαίνοντας τη λεπτή διαχωριστική γραμμή ενός  λόγου με στοιχεία κάποιας πολιτικής μετριοπάθειας, όπως φάνηκε πρόσφατα στην περίπτωση του Γερμανού Geert Wilders και του Αυστριακού Andreas Molzer.

Απέναντι στην κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη θα ήταν σοβαρό λάθος να αγνοηθεί ή να υποτιμηθεί ο κίνδυνος που απορρέει από την ακροδεξιά στις διάφορες εκφάνσεις της.

70 χρόνια μετά την απελευθέρωση της Ευρώπης από τον    ενικοσοσιαλισμό, το Ολοκαύτωμα και ο πόλεμος λειτουργούν υπομνηστικά  και μας δεσμεύουν σε μια ενεργητική αντιπαράθεση με τον φασισμό.
 
Ι. Αιτίες που πρέπει να ληφθούν υπόψη ως σημερινές πραγματικότητες

Ο δεξιός εξτρεμισμός με τον οποίο βρισκόμαστε σήμερα αντιμέτωποι είναι ένα σύγχρονο φαινόμενο με νέα χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να εξετάσουμε από τη σκοπιά της σημερινής πραγματικότητας. Η ανάδυση του αποτελεί παντού μια έκφραση της βαθιάς και ανεπίλυτης οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης. Ωστόσο, ο τρόπος εκδήλωσής του και οι μορφές που παίρνει ποικίλουν ανάλογα με τις παραδόσεις της κάθε χώρας.  Στο σημερινό κοινωνικό γίγνεσθαι, οι αιτίες του σε ορισμένες χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπη έγκεινται στις κρίσεις που ξέσπασαν μετά το πέρασμα από τον κρατικό σοσιαλισμό στον καπιταλισμό. Στην Ουγγαρία, η άνοδος της ακροδεξιάς αντανακλά τη γενικευμένη δυσαρέσκεια του πληθυσμού, στην οποία η Αριστερά δεν έχει καταφέρει να δώσει μέχρι στιγμής πολιτική απάντηση. Στόχος της ακροδεξιάς είναι να ελέγξει αυτή τη δυσαρέσκεια και να τη διατηρήσει μέσα σε πλαίσια που συντηρούν τις ακραίες κοινωνικές ανισότητες με προσφυγή σε διάφορες μορφές βίας.

Σε άλλες περιπτώσεις, ο παράγοντας που βαραίνει είναι τα μέτρα που επιβλήθηκαν από την τρόικα, η μαζική ανεργία, η διάλυση του κοινωνικού κράτους πρόνοιας και η αυξανόμενη επισφάλεια, ακόμη και σε κοινωνίες που θεωρούνταν σταθεροποιημένες. Το αίσθημα  ασφάλειας και αλληλεγγύης υπονομεύεται σαφώς από την εντεινόμενη αγριότητα της αγοράς εργασίας και τον απανταχού παρόντα φόβο για το μέλλον. Όποιος κι αν είναι ο χώρος στον οποίο αναδύεται, η ακροδεξιά παραμένει  έκφραση μιας συστημικής και δομικής κρίσης, της αυξανόμενης κοινωνικής απογοήτευσης, του θυμού για τη μη αναγνώριση της εργασίας και των επαγγελματικών προσόντων, αλλά  και του φόβου της φτώχειας.
 
ΙΙ. Η κρίση έχει επίσης καταλάβει το πολιτικό σύστημα

Στις περισσότερες χώρες τα ίδια κόμματα εναλλάσσονταν στην εξουσία ή σχημάτιζαν κυβερνήσεις επί δεκαετίες, δημιουργώντας έτσι ένα ισχυρό καρτέλ που μοιραζόταν τις θέσεις εξουσίας και επιρροής. Ακολουθούσαν νεοφιλελεύθερες πολιτικές υπό τον έλεγχο των οικονομικών αγορών. Σήμερα, οι λαοί πολλών χωρών θεωρούν αυτά τα κόμματα υπεύθυνα  για τις συνέπειες που παράγονται στο κοινωνικό επίπεδο, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να στρέφουν την πλάτη όχι μόνο απέναντι τους, αλλά και στην πολιτική γενικώς.  Σε μία εποχή όπου γίνεται φανερό ότι το κοινωνικό και οικονομικό νεοφιλελεύθερο σχέδιο έχει αποτύχει, η ακροδεξιά των ελίτ της εξουσίας προσπαθεί να κατασκευάσει μία νέα ιδεολογική νομιμοποίηση διαμέσου ενός εθνικισμού που συμπεριλαμβάνει τον αντισημιτισμό, τη φοβία έναντι των Ρομά και τον αποκλεισμό των αλλοδαπών.

Τα ακροδεξιά κόμματα επωφελούνται από την κρίση ισχυριζόμενα ότι αντιτίθενται στο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και προβάλλονται ως δήθεν υπερασπιστές ενός κράτους πρόνοιας, από το οποίο, σύμφωνα με τις εθνικιστικές και ρατσιστικές πεποιθήσεις τους, πρέπει να αποκλείονται οι μετανάστες και οι ξένοι. Πολλές από αυτές τις ιδέες βρίσκουν έρεισμα στις κοινωνίες. Όμως η πρόθεσή τους απέναντι στην υπονόμευση και την αλλοίωση της δημοκρατίας δεν είναι να ενισχύσουν μια πραγματική  συμμετοχική δημοκρατία, αλλά να αντικαταστήσουν κάθε μορφή δημοκρατίας με ένα αυταρχικό καθεστώς που θα έχει επικεφαλής έναν «χαρισματικό» ηγέτη, ο οποίος θα ερμηνεύει και θα εκτελεί άμεσα τη «θέληση του λαού».  Η νεοφιλελεύθερη εξατομίκευση και η προσωποποίηση της πολιτικής, που ενθαρρύνονται από τα ΜΜΕ, διαμορφώνουν ένα ευνοϊκό πλαίσιο για τους στόχους τους.  Τα σύγχρονα κόμματα της άκρας δεξιάς δεν αποτελούν κάποια έκφραση δημοκρατικής αμφισβήτησης,  αλλά συνιστούν έναν πραγματικό κίνδυνο για τη δημοκρατία: επωφελούνται από το κακό για να φέρουν το χειρότερο.
 
ΙΙΙ. Η δύναμη που αντιπαλεύει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση

Η κρίση του πολιτικού συστήματος θίγει κυρίως την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και τις εθνικές σχέσεις στην Ευρώπη. Αυτό οφείλεται αφενός  στο γεγονός ότι τα ακροδεξιά κόμματα επιδιώκουν να ανακατευθύνουν τις εντάσεις της κοινωνικοοικονομικής κρίσης προς τον εθνικισμό, ποντάροντας στην απόρριψη των άλλων και των ξένων, και αφετέρου στο ότι η θεσμική επιβολή του νεοφιλελευθερισμού και των πολιτικών λιτότητας μειώνουν διαρκώς την εμπιστοσύνη των λαών έναντι της Ε.Ε.

Σε αυτό το πλαίσιο, τα κόμματα της άκρας δεξιάς υιοθέτησαν την απόρριψη της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ως κοινή τους στρατηγική. Αυτή η στρατηγική είναι το κύριο επιχείρημα της προσπάθειας τους να διαμορφώσουν μια ανεξάρτητη ομάδα κατά τις προσεχείς εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Έτσι, η εθνικιστική αντιπαλότητα μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων εμφανίζεται ως η εναλλακτική λύση έναντι της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, αν και η δημιουργία μιας εθνικιστικής ευρωομάδας συνιστά  μια αντίφαση καθεαυτή. Αποτελεί μια δημαγωγία, πίσω από την οποία κρύβονται οι πραγματικές προθέσεις της αντιπαράθεσης των εθνών μεταξύ τους.
 
ΙV. Η δύναμη του διαβόητου συνδρόμου ΤΙΝΑ («There is No Alternative»: «Δεν υπάρχει Εναλλακτική»)

Το αίσθημα απογοήτευσης απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική εντείνεται λόγω της απουσίας ή της έλλειψης ορατότητας κοινωνικών και δημοκρατικών εναλλακτικών λύσεων. Αυτή η διαπίστωση επαληθεύεται σε διάφορους βαθμούς σε κάθε χώρα και σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, τα κοινωνικά κινήματα και οι πολιτικοί φορείς διαθέτουν συχνά εναλλακτικές λύσεις , αλλά φέρουν ως ένα βαθμό την ευθύνη για τη μη ορατότητα αυτών των επιλογών.  Χωρίς  εναλλακτική πολιτική και αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στο εσωτερικό των χωρών και σε επίπεδο Ε.Ε., ούτε η έξοδος από την κρίση είναι δυνατή, ούτε η άνοδος της ακροδεξιάς μπορεί να αναχαιτιστεί αποφασιστικά σε στρατηγικό επίπεδο.
 
V. Ανταγωνιστικότητα έναντι της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης

 
Παρά το γεγονός ότι η  εμπιστοσύνη προς τη νεοφιλελεύθερη πολιτική έχει κλονιστεί λόγω της οικονομικής κρίσης,  η νεοφιλελεύθερη ηγεμονία, που σημαίνει ηγεμονία των νεοφιλελεύθερων ιδεών στη μαζική κουλτούρα, στα ΜΜΕ και στην καθημερινή ζωή, έχει παραμείνει σε πολλές χώρες άθικτη. Η ανταγωνιστικότητα στον τρόπο σκέψης, η έλλειψη αλληλεγγύης, ο σεξισμός, η ομοφοβία και ο ρατσισμός δεν αποτελούν μόνο ένα γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη των κομμάτων της άκρας δεξιάς, αλλά ευνοούν και τη διάδοση ακροδεξιών στάσεων στο κοινωνικό σώμα, ωθώντας τόσο τα  προγράμματα όσο και τα πρακτικά μέτρα των κυρίαρχων κομμάτων σε μια δεξιά κατεύθυνση.  Τα όρια μεταξύ νεοφασιστικών κομμάτων και των κομμάτων της σύγχρονης ακροδεξιάς ήταν ανέκαθεν σχετικά και διαπερατά. Σήμερα, διαπιστώνουμε μία σύγκλιση μεταξύ των κομμάτων της σύγχρονης ακροδεξιάς και των συντηρητικών εθνικιστών, ενώ, παράλληλα, παρουσιάζονται υβριδικές μορφές συνύπαρξης των δύο ρευμάτων. Το σύστημα κλείνει τις πόρτες του προς τα αριστερά, για να τις ανοίξει προς τα δεξιά. Σε πολλές χώρες, ο κίνδυνος συνένωσης των δυνάμεων της δεξιάς και της ακροδεξιάς είναι υπαρκτός.

Και σε αυτή τη διαδικασία προσέγγισης και αναδόμησης  ο σκεπτικισμός έναντι της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης παίζει έναν ρόλο σύγκλισης στρατηγικών.

VI. Τα ευρωπαϊκά κινήματα και συνδικάτα στην πάλη για την ισότητα και το σεβασμό
 
Η πάλη κατά του ακροδεξιού εξτρεμισμού διεξάγεται στο όνομα της κουλτούρας  της συνύπαρξης σε όλα τα πεδία. Ο αγώνας που δίνεται στους εργασιακούς χώρους και στα εργοστάσια υπέρ της ισότητας δικαιωμάτων και των εναιαίων συμβάσεων εργασίας για όλους τους εργαζόμενους, παίζει έναν κρίσιμο ρόλο.  Ο συντονισμός του αγώνα κατά των ακροδεξιού εθνικισμού τριών γαλλικών συνδικάτων (CGT, FSU και Solidaire), η καμπάνια κατά του ρατσισμού στον κόσμο της εργασίας που ξεκίνησε από την Ομοσπονδία Αυστριακών Συνδικάτων και το σχέδιο δράσης για τη μετανάστευση της CES αποτελούν αντιπροσωπευτικά παραδείγματα που κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση.

Η πάλη κατά του σεξισμού, της ομοφοβίας και όλων των μορφών θρησκευτικού φονταμενταλισμού που στοχεύουν στην αποστέρηση των δικαιωμάτων των γυναικών είναι κοινός παρονομαστής όλων των δημοκρατικών και κοινωνικών δυνάμεων. Η αλληλεγγύη  προς τις Ισπανίδες γυναίκες που υπερασπίζονται το δικαίωμα  τους στην αυτοδιάθεση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πάλης κατά της ακροδεξιάς.

Οι καμπάνιες μίσους που διεξάγει η ακροδεξιά πρέπει να αντιμετωπιστούν από μια κουλτούρα αλληλεγγύης. Τα δίκτυα αλληλεγγύης και τα συνεργατικά δίκτυα της Ελλάδας, στόχος των οποίων είναι να μην αφεθεί κανείς μόνος του στην κρίση, καθώς και τα ευρωπαϊκά δίκτυα κατά της ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης της υγείας και της κοινωνικής προστασίας, αποτελούν σημαντικά παραδείγματα.

Αγωνιζόμαστε για μια ανθρώπινη πολιτική που θα στηρίζεται στο σεβασμό των ανθρωπινών δικαιωμάτων για τη χορήγηση ασύλου και την υποδοχή των προσφύγων. Με ανάληψη της κοινωνικής και οικονομικής ευθύνης από όλα τα κράτη της Ε.Ε. από κοινού και με όρους αλληλεγγύης. Ζητάμε ίσα δικαιώματα για όλους/ες όσοι/ες  ζουν στην Ευρώπη.

Οι δήμοι και τα σχολεία φέρουν ένα πολύ μεγάλο μέρος ευθύνης εφόσον παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ενσωμάτωση των μεταναστών και μειονοτήτων, όπως οι Ρομά και οι Σιντίς. Η κοινωνία των πολιτών καλείται να αντιταχθεί στην ακροδεξιά σε όλες της τις μορφές.

Τασσόμαστε στο πλευρό πρωτοβουλιών κατοίκων σε πολλές πόλεις, κυρίως της Γερμανίας, που αντιδρούν σε δικαστικές αποφάσεις που παραχωρούν δημόσιους χώρους σε ναζιστικά κόμματα για συγκεντρώσεις και πορείες.

Είναι ανάγκη να αντισταθούμε στην ακροδεξιά και με νομικά μέσα. Η Συνθήκη Ειρήνης του Παρισιού, που υπογράφηκε μετά τον Β΄ Παγκόμιο Πόλεμο, πρέπει να εφαρμοστεί.

Ζητάμε μία ευρωπαϊκή ντιρεκτίβα που θα υποχρεώνει τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. να υιοθετήσουν νομοθεσία που θα ποινικοποιεί τις ναζιστικές δραστηριότητες και πράξεις που στρέφονται εναντίον μειονοτήτων και έχουν ως στόχο να αποστερήσουν τα δημοκρατικά και ανθρώπινα δικαιώματα των λαών. Τέτοιου είδους νόμοι θα υποχρέωναν τις αρχές να παρέμβουν, αλλά και θα νομιμοποιούσαν και θα ενθάρρυναν την αντίσταση των πολιτών.
 
VII. (Επείγουσα) ανάγκη για μια διαφορετική Ευρώπη
 
Αντιστεκόμαστε στην καπιταλιστική νεοφιλελεύθερη πολιτική της Ε.Ε.,  σε αντίθεση όμως με την ακροδεξιά δεν είμαστε κατά της Ε.Ε., αλλά παλεύουμε για μια άλλη κατεύθυνση στη διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Παλεύουμε για μια άλλη Ευρώπη: για την Ευρώπη των λαών, που θα εγγυάται την κοινωνική ασφάλεια και τη διαφύλαξη του περιβάλλοντος.

Ένα από τα βασικά στοιχεία στη στρατηγική κατά της ακροδεξιάς είναι η κοινή πάλη των κοινωνικών κινημάτων και των συνδικάτων ενάντια στις πολιτικές της λιτότητας και στα μνημόνια, όπως έχει υπογραμμιστεί σε πολλές διακηρύξεις και στο Μανιφέστο του Alter Summit. Δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη δημοκρατία χωρίς υποστήριξη και ανάπτυξη του κοινωνικού κράτους πρόνοιας, των δημόσιων και δημοτικών κοινωνικών υπηρεσιών, ούτε χωρίς ενίσχυση των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, την εξάλειψη της μαζικής ανεργίας, την εγγύηση του δικαιώματος στην εκπαίδευση και στην εργασία για όλες τις επερχόμενες γενιές σε όλες τις χώρες και περιοχές της Ευρώπης.

Η αντίθεση στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση οδηγεί στην ενίσχυση των εθνικών αντιπαραθέσεων και της εχθρότητας μεταξύ των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Δεν αποτελεί ένα πρόγραμμα ειρήνης, κοινωνικής, δημοκρατικής και πολιτικής προόδου, αλλά ένα εθνικιστικό πρόγραμμα. Αυτό είναι το πρόγραμμα της ακροδεξιάς.

Το πρόγραμμα τους στοχεύει στην ανάδυση τους από την κρίση ως πολιτικοί νικητές. Ποντάρουν στο ότι η Ε.Ε., η οποία υπό τη σημερινή νεοφιλελεύθερη σύνθεσή της έχει επιβάλλει θεσμικά τους κανόνες οικονομικών αγορών, χάνει όλο και περισσότερο την εμπιστοσύνη των λαών. Εμείς δεν είμαστε εναντίον μιας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που, αντί να διχάζει, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο.  Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να απαιτήσουμε μία βαθιά αλλαγή κατεύθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και να εργαστούμε για την επαναθεμελίωση της Ε.Ε.
 
Συμπέρασμα: Για μια μεγάλη ευρωπαϊκή συμμαχία, στηριγμένη σε μια επεξεργασμένη ανάλυση και στην αλληλεγγύη ως κοινό παρονομαστή
 

Για  να παλέψουμε αποφασιστικά κατά της ακροδεξιάς και του νεοναζισμού είναι αναγκαίο να επεξεργαστούμε μια πολυσύνθετη στρατηγική  αντιμετώπισης των παλιών κοινωνικών, πολιτικών και πολιτιστικών δαιμόνων.  Αν και έχουν σημαντική αποστολή να εκπληρώσουν, δεν είναι οι ειδικοί και οι οργανώσεις των ειδικών που θα πρέπει να είναι οι μόνοι επικεφαλής του αντιφασιστικού κινήματος.  Όλα τα κοινωνικά κινήματα, τα συνδικάτα, τα θρησκευτικά δόγματα όλων των αποχρώσεων, πολιτισμικοί χώροι και ακτιβιστές, καλούνται να συμβάλλουν. Μια τέτοια δραστηριότητα θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει διευρυμένα τμήματα της κοινωνίας, διάφορα κοινωνικά στρώματα, ώστε να απομονωθούν από κοινωνικής, πολιτικής και ηθικής πλευράς τα νεοφασιστικά κινήματα και κόμματα. Είναι καλό να υπάρξει η ευρύτερη δυνατή βάση που θα συσπειρώνει όλες τις διαθέσιμες κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές δυνάμεις. Η δημιουργία πλατιών συμμαχιών θα πρέπει να είναι προτεραιότητα στη στρατηγική μας και στην επιλογή μορφών δράσης.

Η πάλη κατά της ακροδεξιάς και του νεοφασισμού εντάσσεται σε μια χρονική περίοδο κατά την οποία η  κρίση και οι υφιστάμενες πολιτικές καταστρέφουν και απειλούν την ευημερία εκατομμυρίων ευρωπαίων πολιτών. Είναι αδύνατο  να παραμείνουμε ουδέτεροι απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα.  Πρέπει να συνδέσουμε τον αντιφασιστικό αγώνα με τον αγώνα για μια δημοκρατική Ευρώπη ίσων ευκαιριών για όλους, για το ξεπέρασμα των πολιτικών λιτότητας, για τη δουλειά, τα κοινωνικά δικαιώματα και την ισότητα, για την υπεράσπιση του περιβάλλοντος, για την πραγματική δημοκρατία και την αλληλεγγύη.


Αντιφασιστικό Σεμινάριο του Alter Summit
RED
Notebook
11 Απριλίου 2014 - 8:20 πμ | Αντιφασιστικό Σεμινάριο του Alter Summit
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
24/05/2014
Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
 
 
Καμίνης και μεταναστευτικό: η μεταμόρφωση
Ελένη Τάκου
24/05/2014
Της Ελένης Τάκου
 
 
Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
23/05/2014
Η ανάδειξη της Χρυσής Αυγής σε ρυθμιστή των εκλογών στην πρωτεύουσα και το Λεκανοπέδιο Αττικής αποτελεί στίγμα που δεν θα ξεθωριάσει εύκολα
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 3:22 pm  
  Γιατί ο Καμίνης δεν είναι ο αθηναίος Μπουτάρης
Γιάννης-Ορέστης Παπαδημητρίου
 
     
  Προς στιγμή, σε κάποια σημεία, ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης ομοιάζουν, κυρίως στην προτεραιότητα του ελεύθερου επιχειρείν και στην αντιπάθεια προς το συναθροίζεσθαι. Πρόκειται, ωστόσο, για δύο ασυμπτωτικές τετραετίες, από τις οποίες προκύπτουν δύο πολύ διαφορετικές πόλεις
     
 
  20 Μαΐου 2014 - 1:16 pm  
  Αλέξης Μπένος: Τα κινήματα βασικό στοιχείο της πολιτικής μας
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η κριτική στην ψήφο ανάθεσης είναι συνυφασμένη με την ίδια την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί σύνθεση κινημάτων και έφτασε στη σημερινή δύναμή του με βάση την κινηματική του δράση και όχι την πειθώ μαυρογιαλούρικου τύπου «ψηφίστε μας και θα καθαρίσουμε εμείς για όλα σας τα προβλήματα».
     
 
  22 Μαΐου 2014 - 10:14 am  
  Η Κεντροαριστερά και το βιοπολιτικό διοικητικό κράτος
Δημήτρης Μπελαντής
 
     
  Μια σοβαρή διάσταση του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών αποτέλεσε η αρκετά έως πολύ καλή επίδοση της Κεντροαριστεράς (Ελιά, ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι κλπ) και ιδιαίτερα της Ελιάς στους μεγάλους δήμους (Καμίνης, Μπουτάρης), αλλά και σε πολλές από τις περιφέρειες (οι εκπρόσωποι της Κεντροαριστεράς μετέχουν στον δεύτερο γύρο σε 7 από τις 12 περιφέρειες έναντι 5 του ΣΥΡΙΖΑ)
     
 
  21 Μαΐου 2014 - 3:42 pm  
  Υγεία και πνευματικά δικαιώματα
Παναγιώτης Κουρουμπλής
 
     
  Η αδυναμία πρόσβασης μεγάλης μερίδας του πληθυσμού σε αναγκαία φάρμακα είναι από τις πιο σημαντικές πτυχές της υγειονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα. Για το φαινόμενο των ανασφάλιστων καρκινοπαθών που αναγκάζονται να διακόψουν τη θεραπεία τους επειδή δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο κόστος της ιδίοις πόροις, η κυβέρνηση φέρει βαρύτατη ευθύνη, διότι υπάρχουν λύσεις στο πρόβλημα της πρόσβασης σε φθηνά φάρμακα ακόμα και εντός του μνημονιακού πλαισίου.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr