Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Ο αντικομμουνισμός του καφενείου και άλλες ιστορίες από την φιλελεύθερη κρύπτη
Όταν η προσωποποιημένη υπευθυνότητα συγκεντρώνεται σε έναν χώρο που αυτοαποκαλείται «Free Thinking Zone» για να πει ανέκδοτα για τον Μπρέζνιεφ σα να πρόκειται για το τελευταίο καφενείο με χουντικούς παππούδες, είναι σίγουρο πως υπάρχει μια ανακολουθία
 
Του Χρήστου Τριανταφύλλου

Όποιος παρακολουθεί έστω και στοιχειδώς τον δημόσιο διάλογο τα τελευταία δύο-τρία χρόνια, έχει αντιληφθεί ότι το νέο, μεταπολιτικό ρήγμα δεν είναι απλώς το «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» –το οποίο είναι ούτως ή άλλως μια πολύ επίφοβη, κατά τη γνώμη μου, διχοτόμηση–, αλλά το δίλημμα «υπευθυνότητα-λαϊκισμός». Για το θέμα αυτό έχουν γραφεί πάρα πολλά τα τελευταία χρόνια, αρκετά εκ των οποίων ιδιαίτερα αξιόλογα. Νομίζω όμως ότι δεν έχει δοθεί, ή δεν υπήρξε η αφορμή να δοθεί σημασία σε μιαν άλλη πτυχή: την σοβαρότητα των λόγων.

Αφορμή για τις σκέψεις αυτές αποτέλεσε η συζήτηση γύρω από το βιβλίο του Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη Ο Σταλινισμός και οι μεταμοντέρνοι θαυμαστές του (Εκδόσεις Επίκεντρο), που διεξήχθη στο βιβλιοπωλείο «Free Thinking Zone» στις 27 Φεβρουαρίου. Πήγα στην εκδήλωση αυτή χωρίς διάθεση χλευασμού, αλλά με ειλικρινή περιέργεια και ενδιαφέρον για όσα θα λέγονταν εκεί. Συζητητές ήταν, εκτός από τον συγγραφέα, οι Πάσχος Μανδραβέλης, Γιώργος Σιακαντάρης, Δημήτρης Ψυχογιός και ο εκδότης Πέτρος Παπασαραντόπουλος. Η συζήτηση που έχει ανοίξει γύρω από το βιβλιοπωλείο αυτό με αφορμή την μη διάθεση του βιβλίου του Δημήτρη Κουφοντίνα έρχεται ως επιστέγασμα όσων αναρωτήθηκα μετά την εκδήλωση.

Πήγα στην εκδήλωση περιμένοντας να ακούσω κάποια αποδόμηση της περίφημης «παλαβής Αριστεράς», των εμμονών της με τα φαντάσματα του παρελθόντος –και ιδίως με τον σταλινισμό–, καθώς και του πολιτικού της προγράμματος στη βάση της καταδίκης του λαϊκισμού. Περίμενα πως θα άκουγα μια συζήτηση όπου όλα αυτά θα αναλύονταν με επιχειρήματα, όπως συχνά κάνουν οι προαναφερθέντες σε άρθρα με τα οποία διαφωνώ οριζοντίως, καθέτως και διαγωνίως, αλλά μπορώ να παρακολουθήσω το σκεπτικό τους και να τα κρίνω στο πλαίσιο ενός σοβαρού δημοσίου λόγου, έστω και σκληρού.

Αντίθετα, αυτό που αντίκρυσα δεν πληρούσε καμία από αυτές τις προϋποθέσεις: η μερίδα των δημοσιολογούντων που έχει θέσει ως σημαία της την σοβαρότητα, την νηφάλια ανάλυση και την επιχειρηματολογία αναλώθηκε σε μια σειρά αντικομμουνιστικές εξαγγελίες κακής ποιότητας, που δεν στηρίζονταν πουθενά, σε επανάληψη κοινοτοπιών για τα εγκλήματα του σταλινισμού και σε καφενειακού επιπέδου καλαμπούρια. Όταν η προσωποποιημένη υπευθυνότητα συγκεντρώνεται σε έναν χώρο που αυτοαποκαλείται «Free Thinking Zone» για να πει ανέκδοτα για τον Μπρέζνιεφ σα να πρόκειται για το τελευταίο καφενείο με χουντικούς παππούδες, είναι σίγουρο πως υπάρχει μια ανακολουθία. Ο μόνος που διασώθηκε κρατώντας ένα υψηλότερο επίπεδο ήταν ο Πάσχος Μανδραβέλης, ο οποίος, προς τιμήν του, απέφυγε τον καφενειακό αντικομμουνισμό.

Το αντεπιχείρημα που θα έψεγε το επιχείρημά μου ως άκαμπτο και παλαιοκομμουνιστικό θα είχε να αντιμετωπίσει το βασικό πρόβλημα ότι επρόκειτο για μια σοβαρή συζήτηση, σε έναν σοβαρό χώρο. Και κυρίως, δεν μιλάω καν για τις ερωτήσεις του κοινού, μεταξύ των οποίων ακούστηκε πως η αμόρφωτη Αριστερά φταίει που η Ελλάδα δεν γνώριζε από παλαιότερα το Ιντερνέτ (sic), αλλά για τις τοποθετήσεις των ίδιων των ομιλητών. Όταν η συγκεκριμένη μερίδα αυτοαποκαλείται φιλελεύθερη και ψέγει την Αριστερά για λαϊκισμό, ασοβαρότητα και πολιτικό φονταμεταλισμό, ξεχνάει εκδηλώσεις όπως αυτή της 27ης Φεβρουαρίου. Πρόκειται για μια στοιχειωδώς αντιφατική στάση, που δεν μπορεί καν να σταθεί απέναντι στις κατηγορίες ότι οι αριστεροί γράφουν μεταξύ τους στο Facebook για κονσερβοκούτια: σε έναν χώρο που θεωρείται ένα από τα βασικά στέκια της φιλελεύθερης σκέψης, τα κύρια επιχειρήματα των ομιλητών στηρίζονταν σε counterfact history που ένας πρωτοετής φοιτητής μαθαίνει να αποφεύγει (λ.χ. «αν ο Στάλιν δεν κέρδιζε τον πόλεμο, δεν θα είχε γίνει ανεκτός»), και σε επικλήσεις στο ήθος αριστερών που δεν ήταν, κατά την άποψή τους, και τόσο αριστεροί (λ.χ. «ο Γκράμσι που ήταν τόσο σοβαρός έγραφε στην Δύση»).

Το ζήτημα του λαϊκισμού έχει θιχτεί πολλές φορές, και θα θίγεται όλο και περισσότερο από τον φιλεύθερο λόγο, όσο η διαμάχη εντείνεται. Αν και θεωρώ πως η Αριστερά δεν πρέπει να μπαίνει στην διαδικασία της αυτοενοχοποίησης, σίγουρα ένας διάλογος με την απέναντι πλευρά, ο οποίος διεξάγεται με επιχειρήματα, είναι καλοδεχούμενος. Ένας μονόλογος, όμως, που αντλεί από τις πιο αντιδραστικές όψεις της ελληνικής Δεξιάς και που ενδύεται τον φιλελεύθερο μανδύα, σίγουρα δεν έχει να προσφέρει και πολλά – ιδίως όταν διεκδικεί για τον εαυτό του αυτό ακριβώς που συχνά του λείπει: την σοβαρότητα. 



Χρήστος Τριανταφύλλου
RED
Notebook
20 Μαρτίου 2014 - 12:48 πμ | Χρήστος Τριανταφύλλου
 
Σχόλια
Μπορείτε να αναφέρετε υβριστικά σχόλια ή εκτός των όρων χρήσης με το αντίστοιχο κουμπί στο πάνω δεξί μέρος κάθε σχολίου. Η άσκοπη χρήση της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό σας από το σχολιασμό
Σχόλιο από: κακιά

Αργοπορημένα διαβασα το αρθρο και απορώ πως πάτε να συνομιλήσετε με λαμόγιο περιωπής(κουμπάρος του Βαγγέλη)και απο παιδιόθεν αντικομμουνιστής..αλλά παντα στοχοπροσηλωμένος στην ατομική του σωτηρία και προβολή..
Σχόλιο από: petros papd

συμφωνω με τον αρθρογραφο αλλα... http://www.rednotebook.gr/details.php?id=11888
 
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Αποχαιρετώντας τον ευρωπαϊσμό και την Αριστερά του εθνικού κράτους
Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος
2/05/2014
Ευρωπαϊστές και ευρωσκεπτικιστές θρήνησαν το ίδιο δυνατά για τη «Χώρα» και την απώλεια της εθνικής της κυριαρχίας, δείχνοντας τη μειωμένη ανταγωνιστικότητα της εθνικής οικονομίας. Όμως η μείωση της εθνικής οικονομικής κυριαρχίας υπήρξε από χρόνια συνειδητή επιλογή των αρχουσών τάξεων και των πολιτικών τους εκπροσώπων, κεντροαριστερών και κεντροδεξιών αδιακρίτως, για την καλύτερη εξυπηρέτηση του περιορισμού της δημοκρατίας
 
 
Η μαγική λέξη «ανταγωνιστικότητα»
Βλάσης Μισσός, Μιχάλης Βεληζιώτης
6/04/2014
Ή οι βλαβερές συνέπειες της μείωσης των μισθών
 
 
Από τα Ες-Ες στην Ε.Ε.
Ιός
2/03/2014
Με την ευκαιρία της ανάδυσης, στην επικαιρότητα, των ουκρανών νεοναζιστών και νοσταλγών των SS, αναδημοσιεύουμε εδώ ένα παλιότερο κείμενο του Ιού (2004), για τους βαλτικούς ομοϊδεάτες τους, που «εκπροσωπούν τον κρατικό ρατσισμό, το θεσμοποιημένο αντικομμουνισμό και το μεταμοντέρνο απαρτχάιντ του αποκλεισμού χιλιάδων «μη πολιτών» τους. Είναι τα αγαπημένα παιδιά της ευρωπαϊκής ελίτ».
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 3:22 pm  
  Γιατί ο Καμίνης δεν είναι ο αθηναίος Μπουτάρης
Γιάννης-Ορέστης Παπαδημητρίου
 
     
  Προς στιγμή, σε κάποια σημεία, ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης ομοιάζουν, κυρίως στην προτεραιότητα του ελεύθερου επιχειρείν και στην αντιπάθεια προς το συναθροίζεσθαι. Πρόκειται, ωστόσο, για δύο ασυμπτωτικές τετραετίες, από τις οποίες προκύπτουν δύο πολύ διαφορετικές πόλεις
     
 
  20 Μαΐου 2014 - 1:16 pm  
  Αλέξης Μπένος: Τα κινήματα βασικό στοιχείο της πολιτικής μας
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η κριτική στην ψήφο ανάθεσης είναι συνυφασμένη με την ίδια την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί σύνθεση κινημάτων και έφτασε στη σημερινή δύναμή του με βάση την κινηματική του δράση και όχι την πειθώ μαυρογιαλούρικου τύπου «ψηφίστε μας και θα καθαρίσουμε εμείς για όλα σας τα προβλήματα».
     
 
  22 Μαΐου 2014 - 10:14 am  
  Η Κεντροαριστερά και το βιοπολιτικό διοικητικό κράτος
Δημήτρης Μπελαντής
 
     
  Μια σοβαρή διάσταση του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών αποτέλεσε η αρκετά έως πολύ καλή επίδοση της Κεντροαριστεράς (Ελιά, ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι κλπ) και ιδιαίτερα της Ελιάς στους μεγάλους δήμους (Καμίνης, Μπουτάρης), αλλά και σε πολλές από τις περιφέρειες (οι εκπρόσωποι της Κεντροαριστεράς μετέχουν στον δεύτερο γύρο σε 7 από τις 12 περιφέρειες έναντι 5 του ΣΥΡΙΖΑ)
     
 
  21 Μαΐου 2014 - 3:42 pm  
  Υγεία και πνευματικά δικαιώματα
Παναγιώτης Κουρουμπλής
 
     
  Η αδυναμία πρόσβασης μεγάλης μερίδας του πληθυσμού σε αναγκαία φάρμακα είναι από τις πιο σημαντικές πτυχές της υγειονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα. Για το φαινόμενο των ανασφάλιστων καρκινοπαθών που αναγκάζονται να διακόψουν τη θεραπεία τους επειδή δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο κόστος της ιδίοις πόροις, η κυβέρνηση φέρει βαρύτατη ευθύνη, διότι υπάρχουν λύσεις στο πρόβλημα της πρόσβασης σε φθηνά φάρμακα ακόμα και εντός του μνημονιακού πλαισίου.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr