Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Αυταρχικός κρατισμός @2014
Του Οδυσσέα Αϊβαλή
 

Οι αυταρχικές αντιδράσεις της αστυνομίας απέναντι σε κάθε μορφή αντίστασης δείχνουν την αδυναμία απόσπασης της κοινωνικής συναίνεσης στη συνέχιση του μνημονιακού προγράμματος. Ο μόνος τρόπος επιβολής της κυβερνητικής πολιτικής στους εκμεταλευόμενους είναι η καταστολή, ο εκφοβισμός, η στρατηγική της έντασης και ο περιορισμός των δικαιωμάτων. Ο αυταρχικός κρατισμός με την κλιμάκωση της καταστολής των κοινωνικών κινητοποιήσεων έχει ακόμη σαν στόχο τον κόσμο της δεξιάς: να του εξσφαλίσει το «νόμο» και την «τάξη», απέναντι στις κοινωνικές δυνάμεις που αγωνίζονται για την κοινωνική αλλαγή και αμφισβητούν τα προνόμιά τους.

Το κράτος έχει το μονοπώλιο της νόμιμης βίας, ενώ διατηρεί το δικαίωμα να επανακαθορίζει τα όρια της νομιμότητας της οργανωμένης φυσικής καταπίεσης ώστε να αντιστοιχούν στο υποτιθέμενο γενικό συμφέρον. Χαρακτηριστικά του αυταρχικού κρατισμού είναι ο εντεινόμενος έλεγχος σε κάθε τομέα της κοινωνικής ζωής, σε συνδυασμό με τη ριζική παρακμή των θεσμών της πολιτικής δημοκρατίας και την πολύμορφη περικοπή των λεγόμενων «τυπικών» ελευθεριών. Ο περιορισμός του κράτους δικαίου και του γενικού-καθολικού χαρακτήρα του νόμου, και η κατά περίπτωση νομοθεσία. Η κατασκευή ενός πλαισίου αστυνόμευσης με θεσμικές, νομοθετικές και οργανωτικές εκφάνσεις, με στόχο όχι την εγκληματική πράξη αλλά την «εγκληματική» νοοτροπία και το αντίστοιχο κοινωνικό περιβάλλον. Η σημερινή φάση του αυταρχικού κρατισμού, προσπαθώντας να αποκλείσει διόδους συμμετοχής των εργαζόμενων τάξεων στην πολιτική, απαγορεύει τους δρόμους, μιάς και η αστυνόμευση έχει ως βασικό στόχο την πολιτική δραστηριότητα [1]. Ο αυταρχικός κρατισμός για τον Πουλαντζά δεν ταυτίζεται με τον ολοκληρωτισμό, εμπεριέχει όμως στοιχεία ολοκληρωτισμού, που μπορούν να εκδηλώνονται στους μηχανισμούς του κράτους.

Η εντατικοποίηση της καταστολής διαχέεται σε όλο το φάσμα των κοινωνικών αγώνων που συγκρούονται με την κυρίαρχη πολιτική. Από τους κεντρικούς πολιτικούς αγώνες, μέχρι τις επιθέσεις της αστυνομίας στη διάθεση προϊόντων χωρίς μεσάζοντες και σε κάθε κοινωνικό χώρο που αποτελεί πεδίο αντιστάσεων στην κυρίαρχη πολιτική, κοινωνικά ιατρεία και στέκια. Ταυτόχρονα και το πεδίο της παραγωγής γίνεται πιο αυταρχικό, με την εργοδοτική αυθαιρεσία να κανονικοποιεί τις παραβιάσεις της εργασιακής νομοθεσίας.

Εκτός από την αντιμετώπιση των αντιστάσεων, η αυταρχική αντίδραση του κράτους έχει στόχο την διατήρηση του ακροατηρίου της παραδοσιακής δεξιάς με το δόγμα του νόμου και της τάξης. Η αναδιάταξη των συμμαχιών με βάση το ακροδεξιό πολιτικό πρόγραμμα της μηδενικής ανοχής και της καταστολής στοχεύει στην επανένταξη των «νοικοκυραίων» της λαϊκής δεξιάς, προσφέροντάς τους ασφάλεια. Η βάση της συναίνεσης είναι η συντριβή των πιο αδύναμων με ενοποιητικές της ιδεολογίες αυτές του εθνικισμού, του ρατσισμού και του σεξισμού.

Η συμμαχία της αστικής τάξης με τα μικροαστικά στρώματα της μικρής παραγωγής, αποκαταστάθηκε με το δεύτερο μνημόνιο,  με την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την υποταγή των εργαζόμενων τάξεων στις απαιτήσεις του εργοδότη. Η κυβέρνηση προσπαθεί να χτίσει μια συμμαχία της αστικής τάξης με την παραδοσιακή μικροαστική τάξη ενσωματώνοντας ορισμένα συμφέροντά της στο Κράτος, με εργαλεία την πτώση των μισθών και την απελευθέρωση της μαύρης εργασίας, την ανεξέλεγκτη φοροδιαφυγή των μικρών επιχειρήσεων, την κατάργηση των ωραρίων, με τους δωρεάν εργαζόμενους στις μικρές επιχειρήσεις μέσω προγραμμάτων του ΕΣΠΑ [2].

Στις συνθήκες αυτές, ο ρόλος της Αριστεράς είναι η υπεράσπιση αλλά και η ανάπτυξη και επέκταση των δημοκρατικών ελευθεριών. Ο αυταρχικός κρατισμός είναι δυνατόν να δημιουργήσει νέες μορφές λαϊκών αγώνων. Οι αγώνες αυτοί εκφράζονται με την εξάπλωση αυτοδιαχειριστικών εστιών και δικτύων άμεσης παρέμβασης, από τα δίκτυα αλληλεγγύης στις γειτονιές μέχρι τους κοινωνικούς χώρους και τις συλλογικότητες αντίστασης.

Αυτή η κίνηση των κοινωνικών αγώνων σαν άμυνα στο αυταρχικό κράτος, βρίσκεται «σε απόσταση», αλλά έχει σημαντικές επιπτώσεις μέσα στο ίδιο το κράτος. Το διακύβευμα είναι αν ο αυταρχικός κρατισμός κατορθώσει να πειθαρχήσει τις εργαζόμενες τάξεις και να τις «ενσωματώσει» στα αυταρχικά του κυκλώματα ή αν προκαλέσει μια γενικευμένη διεκδίκηση δημοκρατικών αιτημάτων και άμεσης δημοκρατίας στη βάση [3].

________________

Σημειώσεις

[1] Χ. Μπουκάλας, «Αντιτρομοκρατία και αυταρχικός κρατισμός» στο Συλλογικό, Ο Πουλαντζάς σήμερα, Νήσος-Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς 2012.

[2] H. Ιωακείμογλου, «Η αναδιάταξη των αστικών συμμαχιών 2012-2013» Εκτός Γραμμής, Νοέμβριος 2013.

[3] Ν. Πουλαντζάς, «Το Κράτος, η Εξουσία, ο Σοσιαλισμός», Θεμέλιο 1984 [1978].




Οδυσσέας Αϊβαλής
RED
Notebook
3 February 2014 - 3:41 pm | Οδυσσέας Αϊβαλής
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Διεκδικώντας τα κοινωνικά αγαθά: η συγκρότηση της κοινότητας μέσα στην πόλη
Οδυσσέας Αϊβαλής, Βάλια Δημοπούλου
13/05/2014
Του Οδυσσέα Αϊβαλή και της Βάλιας Δημοπούλου
 
 
[Μια ματιά στον κόσμο] Μια κοινωνία χωρίς ελπίδα είναι ένα γόνιμο έδαφος για τη βία
Συνέντευξη του Τζον Χόλογουέι
11/05/2014
Η εμπειρία δείχνει ότι οι κρίσεις δημιουργούν κατάθλιψη, περιορίζουν την ελπίδα. Και τι γίνεται; Εγκαταλείπουμε την ελπίδα; Δεν μπορούμε. Ο Τζον Χόλογουεϊ λέει ότι μια κοινωνία χωρίς ελπίδα είναι ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα, ένα γόνιμο έδαφος για τη βία, την παράλογη και καταθλιπτική αντίδραση. Παράλληλα, αναφέρει ότι η σκέψη πρέπει να είναι αρνητική και η ελπίδα να πηγάζει από την κραυγή, γιατί ο στόχος της θεωρίας είναι να αντιληφθούμε τον κόσμο αρνητικά, όχι ξεχωριστά από την πρακτική αλλά ως μια στιγμή της πρακτικής, στο πλαίσιο του αγώνα να σπάσουμε όλους τους τύπους της κυριαρχίας και να αλλάξουμε τον κόσμο.
 
 
Γερμανία: Χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης
Micha Brumlik, Hajo Funke
28/04/2014
«Ω, Κύριε», λέει ένα ποίημα του Ράϊνερ Μαρία Ρίλκε που δημοσιεύτηκε το 1905, «δώσε στον καθένα τον δικό του θάνατο». Έναν θάνατο εντελώς ιδιαίτερου είδους βρήκε πρόσφατα ένας άντρας, ο οποίος ήταν γνωστός με το κωδικό όνομα «Corelli» και στα τέλη Μαρτίου ανακαλύφθηκε νεκρός στο διαμέρισμά του στο Πάντερμπορν, ξαφνικά αλλά καθόλου αναπάντεχα
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 3:22 pm  
  Γιατί ο Καμίνης δεν είναι ο αθηναίος Μπουτάρης
Γιάννης-Ορέστης Παπαδημητρίου
 
     
  Προς στιγμή, σε κάποια σημεία, ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης ομοιάζουν, κυρίως στην προτεραιότητα του ελεύθερου επιχειρείν και στην αντιπάθεια προς το συναθροίζεσθαι. Πρόκειται, ωστόσο, για δύο ασυμπτωτικές τετραετίες, από τις οποίες προκύπτουν δύο πολύ διαφορετικές πόλεις
     
 
  20 Μαΐου 2014 - 1:16 pm  
  Αλέξης Μπένος: Τα κινήματα βασικό στοιχείο της πολιτικής μας
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η κριτική στην ψήφο ανάθεσης είναι συνυφασμένη με την ίδια την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί σύνθεση κινημάτων και έφτασε στη σημερινή δύναμή του με βάση την κινηματική του δράση και όχι την πειθώ μαυρογιαλούρικου τύπου «ψηφίστε μας και θα καθαρίσουμε εμείς για όλα σας τα προβλήματα».
     
 
  22 Μαΐου 2014 - 10:14 am  
  Η Κεντροαριστερά και το βιοπολιτικό διοικητικό κράτος
Δημήτρης Μπελαντής
 
     
  Μια σοβαρή διάσταση του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών αποτέλεσε η αρκετά έως πολύ καλή επίδοση της Κεντροαριστεράς (Ελιά, ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι κλπ) και ιδιαίτερα της Ελιάς στους μεγάλους δήμους (Καμίνης, Μπουτάρης), αλλά και σε πολλές από τις περιφέρειες (οι εκπρόσωποι της Κεντροαριστεράς μετέχουν στον δεύτερο γύρο σε 7 από τις 12 περιφέρειες έναντι 5 του ΣΥΡΙΖΑ)
     
 
  21 Μαΐου 2014 - 3:42 pm  
  Υγεία και πνευματικά δικαιώματα
Παναγιώτης Κουρουμπλής
 
     
  Η αδυναμία πρόσβασης μεγάλης μερίδας του πληθυσμού σε αναγκαία φάρμακα είναι από τις πιο σημαντικές πτυχές της υγειονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα. Για το φαινόμενο των ανασφάλιστων καρκινοπαθών που αναγκάζονται να διακόψουν τη θεραπεία τους επειδή δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο κόστος της ιδίοις πόροις, η κυβέρνηση φέρει βαρύτατη ευθύνη, διότι υπάρχουν λύσεις στο πρόβλημα της πρόσβασης σε φθηνά φάρμακα ακόμα και εντός του μνημονιακού πλαισίου.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr