Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Το θέμα δεν είναι να μη χαθεί το εξάμηνο
Πολλή κουβέντα γίνεται τελευταίως -- και ανάμεσα σε αριστερούς πανεπιστημιακούς -- ως προς το αν θα χαθεί ή όχι το εξάμηνο στα πανεπιστήμια που παραμένουν κλειστά πάνω από δύο μήνες, δηλαδή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πολυτεχνείο. Αγανακτισμένοι (με ή χωρίς εισαγωγικά) γονείς, φοιτητές και καθηγητές, τα Συμβούλια Ιδρυμάτων, σχεδόν όλα τα ΜΜΕ, συντάσσονται με το υπουργείο Παιδείας και απευθυνόμενοι σε διοικητικούς, διδάσκοντες αλλά και σε πρυτάνεις, απαιτούν να ανοίξουν τα ΑΕΙ και, βέβαια, να μη χαθεί το εξάμηνο.
 
Του Κώστα Γαβρόγλου   

Για αυτό το τελευταίο η αριστερά είναι αμήχανη. Χρόνια τώρα οι αριστεροί καθηγητές  πρωτοστατούσαν να μη χαθεί το εξάμηνο, μετά από καταλήψεις, κινητοποιήσεις και απεργίες. Σήμερα, όμως, τα πράγματα είναι τόσο διαφορετικά, ώστε η ανάδειξη του θέματος αυτού ως  βασικού προβλήματος στα πανεπιστήμια είναι απολύτως αποπροσανατολιστική.
Στη σημερινή συγκυρία, στόχος της αριστεράς δεν πρέπει να είναι να μη χαθεί το εξάμηνο. Στόχος της πρέπει να είναι η κατανόηση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του νέου πανεπιστημίου και η διαμόρφωση τρόπων αντιμετώπισης της εξαιρετικά σύνθετης νέας κατάστασης. Εξηγούμαι.

Πολλοί δεν περίμεναν ότι θα κρατήσει τόσο πολύ η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων. Και πολλοί δεν πίστευαν ότι η συγκεκριμένη απεργία θα φέρει στην επιφάνεια σχεδόν το σύνολο των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν τα πανεπιστήμια σήμερα: την εγκληματική αδιαφορία του κράτους για τη στελέχωση των πανεπιστημίων, τις αντικρουόμενες αντιλήψεις των διδασκόντων για τη διαχείριση της καθημερινότητας στο πανεπιστήμιο, τη διάλυση των εργασιακών συνθηκών διδασκόντων και διοικητικών που εξασφάλιζε μία στοιχειώδη ακαδημαϊκή λειτουργία, της ανυπαρξίας των Συμβουλίων Ιδρυμάτων για την ψήφιση των οποίων δόθηκε μάχη μέχρι εσχάτων από την  κυβέρνηση και, βέβαια, το σοβαρότερο από όλα τα προβλήματα,  την πλήρη και καθολική αδιαφορία της μεγάλης πλειοψηφίας των φοιτητών για τα τεκταινόμενα. Τα προβλήματα αυτά, που το καθένα τους “κρύβει” μέσα του πολλά επιμέρους προβλήματα, ήρθαν στο προσκήνιο με τον πιο δραματικό τρόπο. Από την αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων θα κριθεί το μέλλον των πανεπιστημίων. Με αυτά θα πρέπει να αναμετρηθούμε και όχι με το αν θα χαθεί ή όχι το εξάμηνο.

Η χρόνια αδιαφορία του κράτους για τα πανεπιστήμια και η πρόσφατη μετωπική σύγκρουση που επέλεξε το υπουργείο, σε πρώτη ανάγνωση φαίνεται ακατανόητη. Ακόμη και η πολιτική προώθησης της ιδιωτικής μεταλυκειακής εκπαίδευσης, από μόνη της, δεν μπορεί να ερμηνεύσει την απίστευτη ένταση της επίθεσης και της χρόνιας εγκατάλειψης των πανεπιστημίων. Προφανώς, μια τέτοια πολιτική χρειάζεται την υπονόμευση των πανεπιστημίων. Φτάνει, όμως, μόνο αυτό; Εξίσου σημαντικό για την κυβέρνηση φαίνεται να είναι η διαμόρφωση ενός νέου τύπου δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης, που δεν θα είναι σε θέση να παράγει πολίτες με κριτική σκέψη. Μπορεί μια τέτοια διαπίστωση να ακούγεται αφελής και πολυφορεμένη, αλλά ακόμη και αυτό το τόσο κουτσουρεμένο πανεπιστήμιο που υποδέχεται κάθε χρόνο χιλιάδες φοιτητές, απόφοιτους ενός ακυρωμένου λυκείου, καταφέρνει (ακόμη) να συντηρεί και να αναπαραγάγει μια κουλτούρα κριτικής σε καθιερωμένες αντιλήψεις, μια κουλτούρα ενάντια στο εύκολο και γρήγορο, μια κουλτούρα διαλόγου και αντιπαράθεσης.

Προφανώς, τα πράγματα δεν είναι τόσο αρμονικά όσο μπορεί να υπονοούν αυτές οι διαπιστώσεις. Πολλοί διδάσκοντες δεν ενδιαφέρονται να είναι φορείς μια κουλτούρας κριτικής, πολλοί φοιτητές αδιαφορούν για τέτοιες πολυτέλειες. Ολοένα και περισσότεροι θεωρούν ότι στο ίντερνετ και στο “πάτημα ενός κουμπιού” υπάρχουν τα πάντα και πως η ανάγνωση βιβλίων και η συζήτηση συνιστούν κάτι το ξεπερασμένο. Πολλοί είναι και αυτοί που βαριούνται το διάλογο, τον θεωρούν υπεύθυνο για αντιπαραθέσεις, και προτιμάνε την ηρεμία που παρέχει η αδιαφορία για το τι σημαίνει να ασκείς δημόσιο λειτούργημα.

Παρ΄ όλα αυτά, όμως, το δημόσιο πανεπιστήμιο σήμερα, συνεχίζει να συμβάλλει με ένα αποφασιστικό τρόπο στη διαμόρφωση πολιτών. Και αυτό είναι απολύτως ενοχλητικό για τους σημερινούς συσχετισμούς πολιτικών δυνάμεων. Γιατί στη συνείδηση των κρατούντων η έννοια του πολίτη είναι ταυτισμένη με την αριστερά –κάτι, βέβαια, που είναι απολύτως εσφαλμένο, αλλά τόσο μυαλό έχουν οι κρατούντες. Και να σημειώσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι σε αυτήν την κατρακύλα. Σε πολλές άλλες χώρες και όχι μόνο του ευρωπαϊκού Νότου, τα πράγματα είναι εξίσου σοβαρά.

Βέβαια, τα παραπάνω προβλήματα έχουν μια ιστορία, δεν ξεπήδησαν τώρα. Ποτέ οι διδάσκοντες δεν είχαν έναν ενιαίο τρόπο αντιμετώπισης των ακαδημαϊκών ή των διοικητικών προβλημάτων. Ποτέ δεν ήταν εύκολη η επίλυση των αντιθέσεων ανάμεσά τους. Ποτέ οι φοιτητές δεν συμφωνούσαν ότι η διαδικασία της μάθησης είναι κάτι το επίπονο. Συχνά οι πολιτικές φιλοδοξίες των διδασκόντων πραγματοποιούνταν με τον προσεταιρισμό φοιτητικών παρατάξεων. Όμως, και κυρίως μετά το 1974, το πανεπιστήμιο παρέμενε ένας δημόσιος χώρος συνύπαρξης και σίγουρα ελευθερίας στη διδασκαλία και στην έρευνα. Σήμερα απειλείται αυτή η ελευθερία, όχι με διοικητικά μέτρα, αλλά με την απροθυμία που θα ενσκήψει να ανοίγονται νέα ζητήματα, από την έλλειψη πίεσης των φοιτητών να ανανεώνουν οι διδάσκοντες όσα διδάσκουν, από τη γραφειοκρατικοποίηση της έρευνας, μιας και τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι αποκομμένα από όλα τα επιστημονικά περιοδικά, δηλαδή από τα μέσα όπου δημοσιεύονται τα αποτελέσματα των ερευνητικών αποτελεσμάτων της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας.

Σε όλα αυτά ας προστεθεί το σμπαράλιασμα των εργασιακών σχέσεων. Οι εξευτελιστικοί μισθοί, η συρρίκνωση του δικαιώματος στη μονιμότητα, οι συνθήκες εργασίας που δεν ευνοούν την ανανέωση του περιεχομένου της διδασκαλίας και έρευνας, όλα αυτά αρχίζουν και γίνονται χαρακτηριστικά ενός παρόντος, δραματικά διαφορετικού ακόμη και από το κοντινό μας παρελθόν.  Και βέβαια, αυτό που θα χειροτερέψει με ακόμη πιο δραματικό τρόπο την κατάσταση, θα είναι η κατακόρυφη αύξηση της μαύρης εργασίας στα πανεπιστήμια όπου πολλοί νέοι και νέες θα κληθούν να αντικαταστήσουν τους διοικητικούς υπαλλήλους που θα αποχωρήσουν και να διδάσκουν πολλά από τα μαθήματα που είναι στο πρόγραμμα σπουδών, μιας και δεν αρκούν πια οι διδάσκοντες. Και όλα αυτά χωρίς μισθό, με το πρόσχημα μιας αόριστης και συχνά άρρητης “υπόσχεσης” για το μέλλον. Ας προσθέσουμε και τις απρόβλεπτες μεν αλλά σίγουρα συγκλονιστικές ανακατατάξεις που θα φέρει η βαθμιαία καθιέρωση των ηλεκτρονικών μαθημάτων που σιγά σιγά θα σπρώχνουν στο περιθώριο την “ανάγκη” για τη ζωντανή σχέση στη διδασκαλία. 

Οταν, λοιπόν, το πανεπιστήμιο σήμερα έχει να αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα, η συζήτηση για το αν θα χαθεί ή όχι το εξάμηνο είναι τουλάχιστον αποπροσανατολιστική. Σε κάποιες συγκυρίες στο παρελθόν, ήταν, όντως, σημαντικό να μην χαθεί το εξάμηνο. Σήμερα, όμως, και ειδικά για την αριστερά, σημασία έχει να ανοίξει η συζήτηση για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το πανεπιστήμιο και πώς θα σημαδευτεί το πανεπιστήμιο με τις δικές μας αξίες. Το χάσιμο ή όχι του εξαμήνου, είναι, όντως, ένα πρόβλημα, αλλά η συγκυρία το έκανε να είναι από τα τριτεύοντα.

Πηγή: Εποχή


Κώστας Γαβρόγλου
RED
Notebook
11 Νεμβρίου 2013 - 8:42 πμ | Κώστας Γαβρόγλου
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Μεσάνυχτα στο Πανεπιστήμιο
Γιώργος Μπενέκος, Θανάσης Παππάς
1/05/2014
Πόσο απέχουν άραγε τα όνειρα από την πραγματικότητα; Ή αλλιώς πόσο τους επιτρέπουμε εμείς να απέχουν; Ο ήρωας της ταινίας του Γούντι Άλεν «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» σίγουρα αναμετράται με αυτό το ερώτημα. Η ιστορία αφορά έναν πετυχημένο χολιγουντιανό σεναριογράφο και τη συμβατική ζωή του, που διαταρράσεται από την απόδρασή του σε έναν φανταστικό κόσμο. Μια ζωή που, φαινομενικά, είναι πλήρης από την οποία ωστόσο απουσιάζει κάτι θεμελιώδες: ο χώρος και ο χρόνος να ονειρευτεί.
 
 
Ν. ΣΥΡΙΖΑ για Πανεπιστημιακή Αστυνομία: Ούτε να το σκέφτεστε!
9/04/2014
Το ελληνικό Πανεπιστήμιο δεν έχει ανάγκη από Αστυνομία", τονίζει η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ σε ανακοίνωσή της, σχετικά με την πρόταση της ΟΝΝΕΔ για σύσταση Πανεπιστημιακής Αστυνομίας, "αλλά από αξιοπρεπή χρηματοδότηση, επαρκείς παροχές, σίτιση και στέγαση καθώς και από πτυχία με αξία που δεν θα λειτουργούν ως διαβατήρια για την ανεργία, την επισφάλεια ή, στην καλύτερη, τη μετανάστευση.
 
 
Λελογισμένες μεταρρυθμίσεις ή θέατρο της ωμότητας;
Γιάννης Σταυρακάκης
30/11/2013
Αν αξίζει να ανατρέξουμε στη Ραντ δεν είναι ασφαλώς γιατί οι εμπνευστές ή/και οι εκτελεστές των ακολουθούμενων πολιτικών καθοδηγούνται από τα γραπτά της,5 αλλά γιατί αυτά, μέσα στον μονόπλευρο ζηλωτισμό τους, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη διαθέσιμη πηγή, μοιάζουν να προσφέρουν μια αποκαλυπτική προσύλληψη του «θαυμαστού καινούργιου κόσμου» που ανατέλλει γύρω μας
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 3:22 pm  
  Γιατί ο Καμίνης δεν είναι ο αθηναίος Μπουτάρης
Γιάννης-Ορέστης Παπαδημητρίου
 
     
  Προς στιγμή, σε κάποια σημεία, ο Γιώργος Καμίνης και ο Γιάννης Μπουτάρης ομοιάζουν, κυρίως στην προτεραιότητα του ελεύθερου επιχειρείν και στην αντιπάθεια προς το συναθροίζεσθαι. Πρόκειται, ωστόσο, για δύο ασυμπτωτικές τετραετίες, από τις οποίες προκύπτουν δύο πολύ διαφορετικές πόλεις
     
 
  20 Μαΐου 2014 - 1:16 pm  
  Αλέξης Μπένος: Τα κινήματα βασικό στοιχείο της πολιτικής μας
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η κριτική στην ψήφο ανάθεσης είναι συνυφασμένη με την ίδια την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ που αποτελεί σύνθεση κινημάτων και έφτασε στη σημερινή δύναμή του με βάση την κινηματική του δράση και όχι την πειθώ μαυρογιαλούρικου τύπου «ψηφίστε μας και θα καθαρίσουμε εμείς για όλα σας τα προβλήματα».
     
 
  22 Μαΐου 2014 - 10:14 am  
  Η Κεντροαριστερά και το βιοπολιτικό διοικητικό κράτος
Δημήτρης Μπελαντής
 
     
  Μια σοβαρή διάσταση του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών αποτέλεσε η αρκετά έως πολύ καλή επίδοση της Κεντροαριστεράς (Ελιά, ΔΗΜΑΡ, Ποτάμι κλπ) και ιδιαίτερα της Ελιάς στους μεγάλους δήμους (Καμίνης, Μπουτάρης), αλλά και σε πολλές από τις περιφέρειες (οι εκπρόσωποι της Κεντροαριστεράς μετέχουν στον δεύτερο γύρο σε 7 από τις 12 περιφέρειες έναντι 5 του ΣΥΡΙΖΑ)
     
 
  21 Μαΐου 2014 - 3:42 pm  
  Υγεία και πνευματικά δικαιώματα
Παναγιώτης Κουρουμπλής
 
     
  Η αδυναμία πρόσβασης μεγάλης μερίδας του πληθυσμού σε αναγκαία φάρμακα είναι από τις πιο σημαντικές πτυχές της υγειονομικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα. Για το φαινόμενο των ανασφάλιστων καρκινοπαθών που αναγκάζονται να διακόψουν τη θεραπεία τους επειδή δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στο κόστος της ιδίοις πόροις, η κυβέρνηση φέρει βαρύτατη ευθύνη, διότι υπάρχουν λύσεις στο πρόβλημα της πρόσβασης σε φθηνά φάρμακα ακόμα και εντός του μνημονιακού πλαισίου.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr