Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Αμερική: Χρέος, χρήμα και ο οικονομικός εθνικισμός του «Tea Party» απέναντι στην τάξη που μισεί
Είναι περίεργο αλλά την ίδια στιγμή που οι μηχανισμοί του αστικού κράτους στην Ελλάδα αναγκάζονταν να έρθουν, για πρώτη φορά, σε άμεση σύγκρουση με τις πρακτικές της ναζιστικής «Χρυσής Αυγής», στις ΗΠΑ, στο κέντρο του δυτικού καπιταλισμού, παρουσία του έλληνα πρωθυπουργού, ήταν σε πλήρη εξέλιξη μια άλλη σύγκρουση, πολύ πιο ισχυρή και πολύ πιο σημαντική για την εξέλιξη του νεοφιλελευθερισμού ως κυρίαρχης και πλανητικής ιδεολογίας.
 
Του Πέτρου Σταύρου

Το εθνικιστικό «Tea Party» οδηγεί τους ρεπουμπλικάνους σε άμεση σύγκρουση με το αμερικάνικο δημόσιο με αφορμή το «ταβάνι» του χρέους και το πάγιο αίτημα τους για ελάχιστο κράτος. Η πιο ακροδεξιά και καλβινιστική συνιστώσα του αμερικάνικου κομματικού συστήματος επιδεικνύει με πρωτοφανή ένταση έναν οικονομικό φασισμό δηλαδή μια πολιτική που βασίζεται στο εξής σχήμα: Ταυτίζουμε την τάξη μας με το ίδιο το αμερικάνικό έθνος και αναγνωρίζουμε κάθε λαϊκή τάξη και κυρίως τα συμφέροντα της ως εχθρό του έθνους μας. Βέβαια αυτή η πολιτική δεν είναι αποτέλεσμα μιας αντεστραμμένης ανάγνωσης του κομμουνιστικού μανιφέστου, ούτε στηρίζεται σε σμιτιανά σχήματα.

 Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ούτε από Καρλ Μαρξ ούτε από Σμιτ, ούτε καν από τον δικό τους τον Φρίντμαν,  λειτουργούν απλά με το «ένστικτο». Πρόκειται για μια αυθόρμητη κοσμοαντίληψη χωρίς καμία διανοουμενίστικη εκλέπτυνση. Απλά, ακούνε «δημόσιο» και «τραβάνε πιστόλι». Το βασικό τους πρόβλημα είναι το περίφημο Obamacare η απόφαση δηλαδή που λέει το εξής απλό «κανένας Αμερικάνος ανασφάλιστος» και το επίσης πιο απλό «καμία ιδιωτική ασφαλιστική εταιρία δεν δικαιούται να αφήσει ανασφάλιστο κάποιον με χρόνια πάθηση».

Στοιχειώδη πράγματα δηλαδή! Και όμως, το «Tea Party» αντιδρά ως εθνικιστής της τάξης που εκπροσωπεί. Καμία σπατάλη για αξίες χρήσης (τα προγράμματα υγείας και ασφάλισης είναι αξίες χρήσης που καταναλώνουν οι  λαϊκές τάξεις) καμία θλίψη για το κράτος των αξιών χρήσης που προορίζονται για τα άλλα «έθνη–τάξεις». Το αμερικάνικο δημόσιο μπορεί να «κλείσει» για όσο διάστημα θέλει.

Εδώ, τα εγχώρια οικονομικά φύλλα ασχολούνται με το θέμα διαπιστώνουν και αναρωτιούνται με την γνωστή τους επιτηδευμένη ελαφρότητα: «Λουκέτο στο αμερικάνικο κράτος», «...θα μπορούσαμε να κάνουμε και μεις το ίδιο;», «...ευτυχώς στις ΗΠΑ δεν υπάρχει ΑΔΕΔΥ...» κλπ. Οι δημόσιοι υπάλληλοι ως πειραματόζωα στο εσωτερικό της οικονομικής μυθοπλασίας. «...και αν αύριο τους κλείναμε πως θα αντιδρούσαν άραγε;» «...Αν αύριο τους βγάζαμε επ’ αόριστον σε άδεια άνευ αποδοχών;» Δεν τα λένε ακριβώς έτσι αλλά τα υπονοούν σχεδόν ανοικτά.  Ποτέ δεν πέρασε από το μυαλό τους η σκέψη πως αν κάποιος δεν θα ήθελε να κλείσει το δημόσιο στην Ελλάδα με ένα ξαφνικό shutdown”, αυτός δεν θα ήταν ο μέσος δημόσιος υπάλληλος, αλλά η ίδια η αστική τάξη και το σοβαρό πολιτικό προσωπικό της. Αλλά ας δούμε λίγο πιο συγκεκριμένα αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ.

Το χρήμα δεν αποτελεί απλά  ένα μέσο πληρωμών και μια διευκόλυνση των ανταλλαγών. Ιστορικά, αποτελεί ένα μέτρο των κάθε λογής υποχρεώσεων της συνολικής οικονομίας. Ας σκεφτούμε ότι το «ταβάνι» χρέους εφαρμόστηκε για πρώτη φορά το 1917 για να «μετρήσει» και να χρηματοδοτήσει τις υποχρεώσεις του αμερικάνικου κράτους από την συμμετοχή του στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Το ίδιο και το 1971, Ο πρόεδρος Νίξον, για να χρηματοδοτήσει τον πόλεμο του Βιετνάμ κατάργησε τη μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό. Τι μας λένε αυτά τα  «ορόσημα» της νομισματικής πολιτικής; Δυο πράγματα:

Πρώτον, ότι το δημόσιο που κατέχει το εκδοτικό προνόμιο δεν χρειάζεται να δανειστεί από την αγορά ή από τις τράπεζες. Όταν το κάνει το κάνει για άλλους λόγους. Όταν το δημόσιο, που ΄χει το εκδοτικό προνόμιο δανείζεται, στην πράξη του αυτή δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο οικονομικό νόημα παρά μόνο μια ταξική μεροληψία, να κερδίσουν οι κάθε λογής κάτοχοι του χρήματος και κατόπιν να αποφύγουν τη φορολόγηση.  Δεύτερον, το «ταβάνι» χρέους δηλαδή η ύπαρξη ενός ανώτατου ορίου δανεισμού είχε οικονομικό νόημα μόνο στην εποχή του χρυσού, στην περίοδο του χρήματος – εμπορεύματος όταν η ποσότητα του χρήματος συνδέονταν με την ποσότητα του υλικού από το οποίο φτιάχνονταν. Σήμερα, αποτελεί μάλλον έναν αναχρονισμό (James K. Galbraith, «Government Doesn’t Have to Borrow to Spend») που εξυπηρετεί όμως πολύ συγκεκριμένα ταξικά συμφέροντα και βάζει «φρένο» στην επέκταση του δημοσίου, ως αναπαραγωγική συνθήκη του σύγχρονου καπιταλισμού και ως απειλή φορολόγησης της υπερσυγκέντρωσης του πλούτου στο 1% του πληθυσμού.

Κοντολογίς, το «ταβάνι» χρέους μπορεί να «ανεβαίνει» όταν πρόκειται να χρηματοδοτηθούν πόλεμοι και αξίες χρήσεις που αναπαράγουν την κεφαλαιοκρατική τάξη ως ηγεμονική τάξη του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, αλλά όταν πρόκειται να χρηματοδοτηθεί η αναπαραγωγή των υποτελών τάξεων εκεί κινητοποιούνται οι άμυνες του συστήματος για να αντιμετωπίσουν τον «ηθικό  κίνδυνο». Ακούμε συχνά και δω, στην Ελλάδα του μνημονίου, από διάφορους ειδικούς και από ανώτατα διοικητικά στελέχη του δημοσίου πως οι κοινωνικές δαπάνες  του κράτους είναι απαραίτητες αλλά δυστυχώς δεν «έχουμε τη μηχανή που κόβει το χρήμα» για να τις χρηματοδοτήσουμε. Ε λοιπόν η πολύ καθημερινή πραγματικότητα του καπιταλισμού μας λέει ότι όταν πρόκειται για άλλα πράγματα η «μηχανή» αυτή που «κόβει» το χρήμα «ξεσκεπάζεται» στα «υπόγεια» στα οποία βρίσκεται, «λαδώνεται» και μπαίνει σε λειτουργία χωρίς δεύτερη σκέψη.

Γενικά, οι αποφάσεις για το ποιο πρέπει να είναι το ύψος του χρέους και η ποσότητα χρήματος που κυκλοφορεί είναι αποφάσεις κρίσιμες για το μέλλον του καπιταλισμού και γιαυτό είναι σημαντικό (για το αστικό σύστημα) να λαμβάνονται με μη δημοκρατικό τρόπο. Όμως, στη περίπτωση της αντίδρασης του «Tea Party» στο σχέδιο Obamacare τα πράγματα φτάσανε σε κάποιο όριο.  Η θέση των ρεπουμπλικάνων είναι τρομερά δύσκολη και αδιέξοδη. Το αμερικάνικο έθνος που κατέχει το εκδοτικό προνόμιο, όχι του οποιουδήποτε νομίσματος, αλλά του παγκόσμιου χρήματος, δεν δύναται να μην μπορεί να χρηματοδοτήσει ένα στοιχειώδες κοινωνικό κράτος. Και αν δεν μπορεί να μετακινήσει το «ταβάνι» χρέους θα μπορέσει να φορολογήσει τον πλούτο.

Η αδιαλλαξία του «Tea Party» οδήγησε την παράδοση του ρηγκανισμού στη σημαντικότερη ήττα της εδώ και δεκαετίες μέσα στο κοινωνικό φαντασιακό, αποκαλύπτοντας παράλληλα, σε σημαντικό τμήμα των Αμερικάνων πολιτών, ένα άλλο δημόσιο χρήσιμο και ικανό να προσφέρει ζωτικές αξίες χρήσης για τον απλό εργαζόμενο.  Μακρυά ακόμη από το αμερικάνικό κομματικό σύστημα αλλά μέσα στη κοινωνία αρχίζει και αναιρείται η νεοφιλελεύθερη ατζέντα.  



Πέτρος Σταύρου
RED
Notebook
10 Οκτωβρίου 2013 - 8:04 πμ | Πέτρος Σταύρου
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
Φύγε!
4/05/2014
Το κινηματογραφικό εργαστήρι του 1ου γυμνασίου Κομοτηνής έφτιαξε μια ταινία μικρού μήκους με θέμα το θρησκευτικό ρατσισμό, τη διαφορετικότητα και την αρμονική συμβίωση Χριστιανών και Μουσουλμάνων στην Κομοτηνή
 
 
Σουλεϊμάν, ένα ελληνικό σίριαλ
Ο Ιός
27/04/2014
Για ποιους λόγους προκάλεσε τέτοιο ενδιαφέρον η απόσυρση μιας υποψηφιότητας από τη μειονότητα της Θράκης; Και ποιοι ακριβώς είναι εκείνοι που προκαλούν τον θόρυβο;
 
 
Γιατί σωστά κόπηκε η Σαμπιχά Σουλεϊμάν από τον ΣΥΡΙΖΑ
Δημήτρης Χριστόπουλος
23/04/2014
Ο αριστερός αγώνας εναντίον των εθνικισμών, μειονοτικών ή μη, είναι διμέτωπος. Υπάρχουν φυσικά διαβαθμίσεις ή εστιάσεις (ανάλογα με τη συγκυρία, το θέμα που επικρατεί, τον εθνικισμό που είναι κυρίαρχος), ωστόσο ο αγώνας πρέπει να παραμένει σταθερά και αταλάντευτα διμέτωπος
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr