Αναζήτηση:  
 
 
 
   
 
Bloody Soti
Ο αντιρατσισμός είναι πια πασέ; Ο ρατσισμός είναι το νέο trend; Να αναμένουμε, λοιπόν, τον μετρ της haute ισλαμοφαγίας (αφού οι υπάρχοντες είναι πολύ κιτς γι’ αυτό το ρόλο); Για να δούμε... Τουλάχιστον, η μούσα του έχει ήδη βρεθεί
 
Του Πέτρου-Ιωσήφ Στανγκανέλλη

Ντηαρότατη,

Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάθε φορά που διαβάζω νταλκαδιάρικα άρθρα που αρχίζουν με τη φράση «γιατί δεν μιλάνε οι διανοούμενοι», εσάς σκέφτομαι. Υποψιάζομαι ότι κάποιο σατανικό ανθρωποειδές έρχεται στον ύπνο μας, εδώ και χρόνια, και μας έχει πείσει πια ότι «όσοι γράφουν βιβλία είναι διανοούμενοι». Μάλλον έχει πείσει κι εσάς, αφού εδώ και καιρό δεν σταματάτε να κηρύσσετε τον λόγο της αληθείας, σαν τους τηλε-ευαγγελιστές που τόσο αγαπούσατε, κάποτε, να λοιδορείτε. Και με το δίκιο σας. Αφού εσείς έχετε γράψει ένα σωρό βιβλία, άρα πρέπει κάτι να μας λέτε -επί παντός του επιστητού.

Στην αρχή όλα καλά: γράφατε ένα σκασμό ρομάντζα. Πλούσιο το ρεπερτόριο της μπεστσελερατζούς που σέβεται τον εαυτό της και το λειτούργημά της. Σα μελισσούλα τρυγούσατε φιλότιμα τους λόγους-λέλουδα παραγωγής μπάρας στο Κέντρο των Αθηνών, γυρίζατε στη φωλίτσα σας, βάζατε πολλά θαυμαστικά, αποσιωπητικά και τεράστιες γραμματοσειρές, και τα παρουσιάζατε ως βαθυστόχαστα μυθιστορήματα (μιας χρήσης και ανάγνωσης, φευ). Το –όποιο- target group σας αρχικά ενθουσιάστηκε, γρήγορα όμως σας βαρέθηκε. Τα χρόνια πέρασαν, στέρεψαν και οι αυτοβιογραφικές σας χαριτωμενιές, αρχίσατε λοιπόν να βγάζετε στη φόρα μέχρι και κάτι φοιτητικά πρωτόλειά σας - ήταν τότε που οι γραμματοσειρές και τα περιθώρια στα πονήματά σας έγιναν bigger than life… Κι ύστερα ήρθε η Athens Voice. Κι αποφασίσατε να το γυρίσετε, ως δεύτερη δουλειά για τα μικροέξοδα,  στον δεύτερο μεγάλο σας καημό (ο πρώτος ήταν το Idaho): την πολιτικοκοινωνική ανάλυση.

Κι εδώ αρχίζουν τα προβλήματα.

Μας είχατε συνηθίσει, ως τώρα, σε ρεσιτάλ lifestyle αντικομουνισμού - δηλαδή, στερεότυπα δεκαετίας 1950, όπου στη θέση του «κονσερβοκουτιού» τίθεται η συσκευασία της σούπας Campbell (για να δείξουμε, βρε αδερφέ, ότι κατέχουμε κι από Γουόρχωλ). Συνάμα,  υπερασπιστήκατε αρκούντως πειστικά διάφορους τρέχοντες κοινούς τόπους: «άπλυτοι αριστεριστές»,  «χοντρές κνίτισσες με ταγάρια», «κουλτουριάρηδες καθηγητές Παντείου που μασουλάνε δημόσιο χρήμα και δεν αξιολογούνται», «όλοι μαζί τα ήπιαμε», «όλοι οι έλληνες είναι αντιαμερικάνοι αλλά τρώνε στα Μακντόναλντς» κ.ο.κ.  Ως εδώ καλά (που θα ξανάλεγε κι ο «μελαμψός» από το «Μίσος»): μια ευθύγραμμη πορεία από τους μυθιστορηματικούς alternative πετροκωστοπουλισμούς ως τους παραπολιτικούς οχετούς. Όμως, από Πάσχους, Μπαμποπαπαδημήτρηδες και Πορτοσαλταδόρους, ο τόπος μας βρίθει - ιδίως τα καφενεία, τα ταξί και τα σνακ μπαρ κοντά σε ΚΤΕΛ.  Για να διακριθεί κανείς στο σπορ της στήριξης της Εθνοσωτήριου χρειάζεται πλέον υπερπροσπάθεια. Ένα ποιοτικό άλμα. Και ποιος θα μπορούσε να το κάνει καλύτερα από εσάς, που από ετών καταπίνετε αμάσητο ακόμα και το «American dream»;

Και ιδού, λοιπόν, πόνημα εκλεκτόν αποκαλούμενον «Ανοιχτή κοινωνία. Μέχρι ποιο σημείο;»

Μαθαίνουμε (επιτέλους!) ότι «η παγκοσμιοποίηση» ανήκει στην «αριστερίστικη ρητορική». Μόνο  κάτι αναρχοάπλυτοι στα Εξάρχεια ξεστομίζουν τέτοιες λέξεις. Παγκοσμιοποίηση σημαίνει, επίσης, «εκμηδενισμός της ιδέας της κοινότητας». Αν κάπου πάει ήδη το μυαλό μας, έρχεται και η επόμενη φράση να μας επιβεβαιώσει: «Οι άνθρωποι συσπειρώνονται με άλλους και μένουν μαζί με άλλους ως κοινωνικά όντα υπό τον όρον να υπάρχει πάντα ένα κοινά αποδεκτό σύνορο ανάμεσα στους μεν και τους δε». Το’ χω! Κόπι-πέηστ από το μανιφέστο της «Ευρώπης των Εθνών». Ακολουθούν διάφορες ψευδοανθρωπολογικοπολιτικές παρατηρήσεις, ιδιαζόντως στραμπουλιγμένες, πασπαλισμένες με ψευτοβαθυστόχαστες παροιμίες («Κάθε σπίτι έχει μια πόρτα την οποία χτυπάς για να μπεις»), κατηγόριες εναντίον του πολιτικά ορθού («οι περισσότερες λέξεις έχουν υποφέρει» από αυτό το χτικιό), για να καταλήξουμε σε μια υπόρρητη ωδή στο κοτετσόσυρμα του Παπουτσή-  εφόσον  «κάθε κοινότητα συνεπάγεται μια σχετική περίφραξη». 

Φράχτη στο φράχτη φτάσαμε και στο Αμέρικα,  να δοκιμάσουμε μια κάποια λύση στη μάστιγα του πλουραλισμού: «Μπορούν οι ΗΠΑ να χρησιμεύσουν ως πρότυπο που να μας δείξει πώς θα εξελιχθεί στην Ευρώπη ο μετασχηματισμός των εθνικών κρατών και του πολυεθνοτικού ανοίγματος»; Όχι βέβαια, απαντάτε, κατόπιν ενδελεχούς, πλην δίλεπτης μελέτης της αμερικάνικης ιστορίας.  Οι ΗΠΑ «δεν δημιουργήθηκαν ως έθνος που θα υποδεχόταν και θα απορροφούσε άλλα έθνη: δημιουργήθηκε εξαρχής ως έθνος εθνοτήτων». Τι τους ένοιαζε τους «παλιούς» πώς ήταν οι «νεοφερμένοι» μετανάστες; Αρκεί να ήταν λευκοί, άνδρες, προτεστάντες και λεφτάδες, θα ψιθυρίσει κάποιος «κολλημένος» ντεμοντέ . Αν, παρ’ ελπίδα, τους έλειπαν κάποια από αυτά τα στοιχεία ταυτότητας- «that’s all right!» που  θα’ λεγε κι η θειά μου η Μηλιώ. Πάντα υπάρχει το αμερικάνικο όνειρο: με κάμποσα ντάλαρς, κάποιοι δεν στέκονται στο χρώμα σου (αποσιωπώ την πού-κακά λέξη «καπιταλισμός», καθώς και λέξεις της εξαρχειώτικης αργκό όπως «πιάτα», «Μάρτιν Λούθερ Κινγκ», «γκέτο», «κιτρινιάρηδες», «ΚΚΚ» ). 
 
Ψιλά γράμματα όλα αυτά, καθόσον η ερώτηση περί «αμερικάνικης λύσης», ρητορική ήταν. Το ωραίο αρχίζει αμέσως μετά: «η Ευρώπη δε διαθέτει χώρο εδώ και πολύ καιρό». Όταν πρωτοδιάβασα αυτή τη φράση (το ορκίζομαι), η πρώτη σκέψη που πέρασε από το αριστερίστικο μυαλό μου ήταν: «πότε μπήκε καλέ στο πλύσιμο;». Η δεύτερη, διόλου χαριτωμένη, ήταν η ανάμνηση δύο παγκοσμίων πολέμων που τη συνόδευσαν όταν πρωτοδιατυπώθηκε (do you remember «ζωτικός χώρος»;)  Μα όχι, βρε αδερφέ, μας ξεκαθαρίζετε, αμέσως μετά. Δεν πρόκειται για ρατσισμό. Για φυσιολογική παρατήρηση του μέσου ευρωπαίου πρόκειται. Άλλωστε, πρέπει επιτέλους να ξεκολλήσουμε από τέτοια («μεταπολιτευτικά»;) ταμπού: «Ο ρατσισμός είναι μια αφοριστική, επιφανειακή και απλοϊκή κατηγορία» (και out, θα προσέθετα). Δε μας ενοχλούν δα και όλοι: «η ευρωπαϊκή ξενοφοβία εστιάζει στους Αφρικανούς και στους Άραβες, κυρίως όταν είναι, ή ΄φαίνονται΄, μουσουλμάνοι. Η ασιατική κουλτούρα είναι μεν ΄παράξενη΄, παραμένει όμως στα μάτια των δυτικών ΄εκκοσμικευμένη΄ υπό την έννοια ότι δεν χαρακτηρίζεται από φανατισμό ή θρησκευτική αγωνιστικότητα».

Άρα μόνο οι μουσουλμάνοι (και οι μουσουλμανόμορφοι) δεν «χωράνε» στην Ευρώπη. Οι ινδοί (λ.χ. αυτοί που έσφαξαν μέχρι τρίτης γενεάς τους Γκάντι) μια χαρά ανεξίθρησκοι είναι. Εδώ βέβαια σας διαφεύγει ότι το Πακιστάν και το Αφγανιστάν είναι ασιατικές χώρες - παρακαλώ να διορθωθεί σε επόμενη, δερματόδετη έκδοση του πονήματος. Τέλος πάντων, ένας είναι ο εχθρός, η ισλαμική κουλτούρα: «Ακόμα κι όταν δεν υπάρχει φανατισμός, η θεώρηση του κόσμου είναι θεοκρατική, δεν αναγνωρίζει διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας, πολιτικής και θρησκείας. Επιπλέον, το κοράνι δεν αναγνωρίζει τα ατομικά δικαιώματα –που αποτελούν επίσης θεμέλιο της δυτικής δημοκρατίας– ως δικαιώματα οικουμενικά και απαραβίαστα. Κι εδώ έγκειται το πρόβλημα. Οι περισσότεροι δυτικοί δεν βλέπουν τους μουσουλμάνους σαν ΄απίστους΄· οι μουσουλμάνοι όμως θεωρούν τους δυτικούς ΄απίστους΄. «Έξελεντ», θα αναφωνούσε, κατόπιν τούτου, η Σάρα Πέηλιν. Όλοι οι μουσουλμάνοι είναι φανατικοί ισλαμιστές - και δε γίνεται αλλιώς διότι, οι βαριόμοιροι, είναι δυστυχώς μουσουλμάνοι. Κι αφού το κοράνι (σε αντίθεση με τη Βίβλο,  την Τορά και το Cosmopolitan) δεν αναγνωρίζει τα ατομικά δικαιώματα, άρα όλοι οι μουσουλμάνοι (ακόμα και οι «μη φανατικοί») είναι εχθροί της δυτικής δημοκρατίας.

Το επιχείρημα τύπου «όλοι οι Χ είναι απαραιτήτως, εκ γενετής, Ψ», στο χωριό μου το συσχετίζουν ακόμα με ρατσισμούς, δογματισμούς, μισαλλοδοξίες κι άλλες τέτοιες και political correct  παλιατζούρες. Ίσως να φταίει η «κουλτούρα της μεταπολίτευσης» (κι ο Βολτέρος, γνωστός κινεζόφιλος στα seventies). Ίσως πάλι  ο φασισμός του lifestyle να έχει ήδη μεταμορφωθεί  στο αντίστροφό του - εκεί που το bloody Mary συναντά τον «Λαϊκό Παρατηρητή».

Ειλικρινά, δεν ξέρω. Το μόνο που αντιλαμβάνομαι είναι αυτό:  τα επαινετικά σχόλια  που ακολούθησαν στη διαδικτυακή  αναπαραγωγή του κειμένου σας  δείχνουν το νέο σας target group: «Εγώ τιμώ εκείνους τους μοναχικούς ήρωες που σε απέραντη μοναξιά βοούσαν εν τη ερήμω εισπράττοντας την ύβρη και την απαξίωση από τους μοδάτους "αντι-εθνικιστές" και "αντι-ρατσιστές"». Βέβαια, ο λατρευτός,  υπερήφανος και νταβραντισμένος εθνικιστής αναγνώστης εκστόμισε, άθελά του, μια αλήθεια που οφείλει να μας προβληματίζει: «Δυστυχώς στο τέλος εκείνοι που παρέσυραν τους ανόητους, ανόητοι τότε και οι ίδιοι, στο τέλος θα το γυρίσουν και εθνικιστές, αρκεί οι ίδιοι να είναι πάντα στη μόδα, στα πράγματα, στη δημοσιότητα».
Ο αντιρατσισμός είναι πια πασέ; Ο ρατσισμός είναι το νέο trend; Να αναμένουμε, λοιπόν, τον μετρ της haute ισλαμοφαγίας (αφού οι υπάρχοντες είναι πολύ κιτς γι’ αυτό το ρόλο); Για να δούμε... Τουλάχιστον, η μούσα του έχει ήδη βρεθεί.

Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης


Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης
RED
Notebook
19 February 2011 - 9:50 pm | Πέτρος-Ιωσήφ Στανγκανέλλης
 
Σχόλια
Μπορείτε να αναφέρετε υβριστικά σχόλια ή εκτός των όρων χρήσης με το αντίστοιχο κουμπί στο πάνω δεξί μέρος κάθε σχολίου. Η άσκοπη χρήση της δυνατότητας μπορεί να οδηγήσει στον αποκλεισμό σας από το σχολιασμό
Σχόλιο από: Νοσφερατος

εξαιρετικά εμπεριστατωμένη κριτική και με την απαραιτητη δόση χιουμορ ..
Σχόλιο από: Elsa

Αχ, που σαι Σώτη που λεγα πως θα γινόσουν άλλη...
Σχόλιο από: Eleni

Ma ti vlakeies einai aytes pou leei o anthrwpos,pou to paizei kai eksupnos xrhsimopoiwntas dithen xoumor..(ax ponane ta pleyrakia mou apo to gelia opws tha lege kai h Misel tou Lazopoulou)

Eleos diladi..H Swth Triantafyllou EKSIGEI thn ksenofovia twn Dytikwn apenanti stous mousoulmanous eidikotera giati sto mousoulmaniko kosmo Kratos kai Ekklhsia teinoun na taytizontai.
Ayto de shmainei oti h idia einai ratsistria. To na eksigeis kapoia apopsi de shmainei oti thn uiotheteis kiolas. Opws oi mathites mou pou otan tous zhtaw na grapsoun kai antitheto epixeirhma mou lene Egw kuria de symfwnw m ayth thn apopsi kai giayto de th grafw kiolas
Elega pws mono ta 15xrona skeftontai etsi..telika eixa adiko. H vlakeia einai ontws anikhth.
Σχόλιο από: jjj

Τωρα που η Σωτη εκφράζει απόψεις που δεν αρέσουν, τα μυθιστορήματα της έγιναν ξαφνικά ρομάντζα. Τα επιχειρήματα του άρθρου, βέβαια, ακόμα αναζητούνται.

Σχόλιο από: γιάννης

Τα μυθιστορήματα της Σώτης είναι ωραία και είναι δυνατά ως κείμενα, σε αυτό θα διαφωνήσω με τον συγγραφέα του άρθρου.
Όμως η ίδια με την στάση και τα κείμενά της στην Άθενς βόις δείχνει έναν άλλον εαυτό. Έναν πρώην αριστερό του σαλονιού που πια φλερτάρει με τα ιδεώδη του ΛΑΟΣ. Όχι δεν θα ψήφιζε ποτέ ΛΑΟΣ γιατί είναι μπανάλ ως τύποι. Αλλά άμα ήταν πιο σινιέ θα το σκεφτόταν.
Να κάνεις ουσιαστική κριτική στα κείμενά της δεν έχει νόημα. Ειδικά όταν τα δικά της επιχειρήματα ταυτίζονται με αυτά του κύριου Μανωλίδου. Όταν πια φέρνει σε πιο καλλωπισμένη έκδοση του Γεωργιάδη ποιο το νόημα του επιχειρήματος πέρα από την ειρωνία;
Σχόλιο από: Γιώργος

Προς Eleni.
Ο ρατσισμός είναι μια αφοριστική, επιφανειακή και απλοϊκή κατηγορία. Οι άνθρωποι που κατηγορούνται για ρατσισμό ενώ δεν είναι ρατσιστές εξοργίζονται και τελικά γίνονται ρατσιστές: ο πειρασμός του ρατσισμού είναι μεγάλος στην καθημερινότητα της Δύσης.
Καταπληκτική η ερμηνεία της Σώτης για την ξενοφοβία και τον ρατσισμό.Να την διδάξετε και στους μαθητές σας.
Σχόλιο από: jjj

@γιαννης

Καλά τα λές, τί χρειάζονται τα επιχειρήματα όταν κατέχεις την απόλυτη αλήθεια και μπορείς έτσι απλά να αφορίζεις και να ταμπελοποιείς? Αρκεί η ειρωνεία!
Σχόλιο από: Σωτήρης

Φυσικά εδώ και ένα ενάμιση μήνα οι Τυνήσιοι, Αιγύπτιοι, Αλγερινοί, Υεμενέζοι, Μπαχρεϊνιώτες και Λίβυοι, χωρίς να μασήσουν καθόλου, έχουν δείξει πόσο «εξηγούν» τα ισλαμοφοβικά κατεβατά τύπου Σώτης και Άδωνι.
Αλλά βέβαια εδώ στην επαρχία πού να πάρουμε χαμπάρι...
Σχόλιο από: akyros

Η κυρια Τριανταφυλλου με τα βιβλια της μου ειχε προκαλεσει καποιαν εκπληξη οσον αφορα το γεγονος πως μια, ας μου επιτραπει, αταλαντη μυ8ιστοριογραφος με εντονα γνωρισματα οπως, κατα κυριο λογο, εκεινο της θρασυτατης προβολης μιας πολυ-ημιμαθειας (ιδιον του τυπικου νεοελληνα των μεσαιων στρωματων των τελευταιων δεκαετιων) ειχε συναντηθει με ενα ευρυ αναγνωστικο κοινο παρομοιου πνευματικου χαρακτηρα σε σχετικα μικρο χρονικο διαστημα και γνωρισε καποια εμπορικη επιτυχια. Τωρα, πλεον, δεν εκπλησσομαι που οι αποψεις της συγγραφεως (αν και αυτες δεν γινονται ευκολως κατανοητες σε πρωτη αναγνωση, οχι για καποιο αλλο λογο αλλα, εξαιτιας της ανικανοτητας να εκφραστει σε σωστα ανθρωπινα ελληνικα ... ή μηπως αυτος ειναι ο λογος της επιτυχιας της;) συνοψιζουν τις ιδεες των μεσαιων στρωματων στις νεες συνθηκες εκφυλιστικου κοινωνικου καννιβαλισμου τους, τον οποιον καλλιεργουν με αναπαντεχο, αληθεια, αυθορμητισμο, μα, δυστυχως, με αποκαρδιωτικη ελλειψη πρωτοτυπιας. Το αντιθετο θα ηταν, αληθεια, παραξενο.
Σχόλιο από: άσωτος

Δεν είναι άγνωστο ότι το lifestyle έχει κακοφορμίσει εδώ και καιρό σε στρατευμένο νεοσυντηρητισμό και σε ευπρόσδεκτη ιδεολογική στήριξη στις νέες πολιτικές συμμαχίες και συναινέσεις του παραπαίοντος νεοφιλελευθερισμού. Είθε να καταστεί γρήγορα και αυτονόητο, ώστε να είναι απολύτως ξεκάθαρο σε όλους/-ες από ποιά υφάδια υφαίνεται κάθε lifestyle κουρελού.

Εν προκειμένω, οι ενοράσεις της κ. Τριανταφύλλου εκφωνούνται με τέτοιον τρόπο, ώστε μεσαία και ανωτερομεσαία στρώματα να αισθανθούν ανακουφισμένα που ο υφέρπων (ή ανοιχτός) φυλετικός και κοινωνικός ρατσισμός τους βρήκε επιτέλους το ρητορικό deux-pièces που αρμόζει στην τάξη τους (και background δεν το λέμε;): η ρατσιστική αργκό του συρμού είναι αρκετά ξεχειλωμένη για τα γούστα τους.

Κάποιοι πρέπει να κάνουν αυτή την επίμοχθη δουλειά ιδεολογικής haute-couture και, ομολογημένως, η κ. Τριανταφύλλου, διαθέτει αρκετά διαπιστευτήρια αποτελεσματικότητας: πρώτον, δεν δίνει την εντύπωση της παραδοσιοκρατικής. Δεύτερον, έχει εδραιώσει τη φήμη της ριψοκίνδυνα αντιπολιτευτικής, προσμιγνύοντας επί πολύ καιρό ανενόχλητη απεικάσματα χειραφετησιακών προταγμάτων και μεταμοντέρνου ηθικισμού. Τρίτον, χρησιμοποιεί επιδέξια πλέγματα παραθεμάτων, ώστε ό,τι σε άλλη περίπτωση θα έμοιαζε απλοϊκό και αφόρητα σοφιστικό, να φαντάζει πλέον ως λαχταριστή, διπλοφουρνιστή πρωτοτυπία. Τέταρτον, διακρίνεται από ύφος γραφής, στο οποίο εθίστηκαν (και αυτοκολακεύτηκαν) οι φίλοι της καλής λογοτεχνίας στα απολαυστικά 90s.

Άλλωστε, η κ. Τριανταφύλλου μοιάζει να γνωρίζει καλά την τεχνική που βοηθά τους γραφείς του είδους να σερφάρουν και στην κοίλη και στην κυρτή πλευρά του κύματος: Από τη μια πλευρά μεταφράζει και επιμελείται το Αντισταθείτε! του κομμουνιστή Στεφάν Εσσέλ, όπως και μαρξιστικές σελίδες (Το χρήμα χορεύει για σένα), ενώ από την άλλη πλευρά αποδομεί τις αντιστάσεις που προβάλλονται στην παθογένεια του καπιταλισμού σε παθολογική πλάνη. Αλίμονο, ο trendy διανοούμενος δεν είναι μονοπαγής! Υπάρχουν μεν οι αρθρογραφικές προτιμήσεις, υπάρχει όμως και το άρραφο δίχτυ της Realpolitik που όλα τα τυλίγει επωφελώς.

Η Realpolitik, πάντως, σε όλες τις εκδοχές της, γίνεται για όποιον/-α την χρησιμοποιεί αχίλλειος πτέρνα: επιχειρώντας να κατακρημνίσει τους αντιπάλους στον γκρεμό του σοφίσματος, με την άγαρμπη ώση του κατά φαντασίαν γίγαντα, συνήθως πέφτει ο ίδιος/η ίδια μέσα, καταλήγοντας, συνήθως, στην ανυποληψία (ή toutes les petites mortes de lentreprise, που έλεγε μια ψυχή).
 
 
To σχόλιό σας έχει αποσταλεί. Σας ευχαριστούμε για τη συμμετοχή
 
Εισαγωγή σχολίου
Τα σχόλια που αποστέλλονται ενδέχεται να μην περάσουν αρχικά από διαδικασία έγκρισης. Διαβάστε προσεκτικά τους όρους χρήσης. Χρησιμοποιήστε την διαδικασία αναφοράς όποτε χρειάζεται.
Όνομα:
Email (δεν δημοσιεύεται):
URL:
Σχόλιο:
ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ:<b></b>, <i></i> - ΓΙΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΤΕ ΤΟ ENTER
 
Πόσο κάνει πέντε και δύο;
Βοηθήστε μας να αποφύγουμε τα spam μηνύματα απαντώντας στην απλή ερώτηση που βλέπετε παραπάνω.
Εαν θέλετε να χρησιμοποιήσετε avatar εγγραφείτε δωρεάν στο gravatar.com. Η συμμετοχή σας πρέπει να γίνεται πάντα σύμφωνα με τους όρους χρήσης. Σχετικό link στο κάτω μέρος της σελίδας.
     
Σχετικά
 
«Να τους πάρετε σπίτι σας!»
Στρατής Μπουρνάζος
17/05/2014
«Να τους πάρετε σπίτι σας!». Αγαπημένη και μόνιμη επωδός κάθε αξιοσέβαστου ακροδεξιού, προς την Αριστερά, στις συζητήσεις για το μεταναστευτικό: «Αφού τους αγαπάτε τόσο τους μετανάστες, να τους βάλετε σπίτι σας!»
 
 
Για όλους
Λένα Κουγέα
15/05/2014
Ενα Kοινωνικό Iατρείο - Φαρμακείο Αλληλεγγύης (ΚΙΦΑ) δραστηριοποιείται εδώ και 15 μήνες στην οδό Κάνιγγος 33
 
 
Ο θάνατος του πρόσφυγα
Θόδωρος Γκοτσόπουλος
14/05/2014
Η έντονη προεκλογική αντιπαράθεση επικεντρώνεται στην τραγική οικονομική και κοινωνική κατάσταση, στην κατάρρευση της ευρωπαϊκής ελπίδας, ως συνέπεια των νεοφιλελεύθερων επιλογών στο σύνολο της ηπείρου, στην συνηθισμένη «βλαχοδημαρχική» πρακτική των έργων, των υποσχέσεων και των ψεμάτων της τελευταίας στιγμής
 
 
Εργαλεία
       
 
 
 
     
  24 Μαΐου 2014 - 1:24 pm  
  Αν ήμουν Πειραιώτης
Στρατής Μπουρνάζος
 
     
  Ακριβώς σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις αξίζει πάνω απ’ όλα να σκεφτόμαστε και να παίρνουμε θέση. Γιατί προφανώς δεν υπάρχει δίλημμα όταν το ερώτημα είναι «Κάλλιο πλούσιος και υγιής ή πτωχός και ασθενής;». Ούτε στον Βόλο όπου αντίπαλος του Μπέου είναι ο Μαργαρίτης Πατσιαντάς του ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε στον Πειραιά θα είχαμε δίλημμα αν αντίπαλος του Μώραλη-Μαρινάκη ήταν όχι μόνο ο Δρίτσας, αλλά ένας υποψήφιος του ΚΚΕ ή ένας οποιοσδήποτε δεξιός, πολλώ δε μάλλον ένας ευπρεπής δεξιός τύπου Κουμουτσάκου. Τώρα όμως;
     
 
  24 Μαΐου 2014 - 1:14 am  
  Για την εξουσία στην Ελλάδα το κύριο είναι να μην έρθουν οι κόκκινοι
Συνέντευξη του Χρήστου Λάσκου στο alterthess.gr
 
     
  Ενόψει των εκλογών της 25ης Μαϊου, και στο πλαίσιο του προεκλογικού διαλόγου, το alterthess.gr έθεσε σε υποψήφιους/ες eυρωβουλευτές ερωτήσεις σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, την κρίση στην Ελλάδα και την άνοδο του φασισμού . Ο Χρήστος Λάσκος, υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ, απαντά
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:33 pm  
  Η ΝΔ το χειρότερο το κράταγε για το τέλος: ξανάφερε τη Χρυσή Αυγή στο προσκήνιο
Δημήτρης Χριστόπουλος
 
     
  ι νεοναζί επανέρχονται, και μάλιστα στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, χωρίς καλά-καλά να κάνουν τίποτα οι ίδιοι. Το κάνει με τον πιο αποδοτικό τρόπο γι’ αυτoύς η Νέα Δημοκρατία, με τρόπο πολιτειακά άφρονα
     
 
  23 Μαΐου 2014 - 12:39 pm  
  Τασία Χριστοδουλοπούλου: H κυβέρνηση της Αριστεράς θα δημιουργήσει ντόμινο
Συνέντευξη στον Αδάμο Ζαχαριάδη
 
     
  Η ευρωπαϊκή Αριστερά τονίζει ότι οι μεταναστευτικές ροές θα συνεχιστούν, ιδίως όσο συνεχίζονται ο πόλεμος, η φτώχεια και η περιβαλλοντική καταστροφή. Επιμένουμε λοιπόν ότι σε υπερεθνικά προβλήματα, δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις. Ζητάμε, έτσι, τη ριζική τροποποίηση του Ευρωπαικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου, προς την κατεύθυνση της αναλογικής κατανομής των ροών σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την αναθεώρηση της δομής του Σένγκεν, που προβλέπει ελεύθερη κυκλοφορία με κλειστά εξωτερικά σύνορα, άρα απαγόρευση κυκλοφορίας για τους μη νόμιμα διαμένοντες.
     
 
 
   
Footer
 
         
 
Λέξεις-κλειδιά
 
εκλογές × ΣΥΡΙΖΑ × Arno Minkkinen Biennale CGIL Corpus Christi Dow Jones Newswires dubstep John Parish performance Pussy Riot RootlessRoot Αδέσμευτη Γνώμη Αθήνα αντιρατσιστικό συλλαλητήριο Αριστερά άστεγοι αυτονομία ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστή Έβρος ΕΚΤ Ευρώπη θάλασσα Ιντιφάντα κάλαντα Καλλικράτης Κάσσελ ΚΕΝΤΡΟ Κινηματογράφος Κόκκινο Κρίση Κύπρος Μαρία Κανελλοπούλου ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ μήκους Νιαουνάκης Παπαδάτος ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΣΥΡΙΖΑ τι σου ζητάνε; Τρόικα χρέος Ψαριανός Ψημίτης 1 ευρώ 11 Μάη 12 Φεβρουαρίου 13% 14 Νοεμβρίου 15χρονη 17 17 Νοέμβρη 17Ν 19/7/2012 19ος αιώνας 2 νεκροί στο Μανχατταν 20 Οκτωβρίου 20ος 22 πράγματα 24ωρη 25ευρο 25η 25η Μαρτίου 26 272 μέρες απεργίας 28η 28η Οκτωβρίου 2ρουφ 300 3000 ευρώ 34 νεκροί στην Αφρική 3E 40 χρόνια 48ωρη 4η Αυγούστου 4η Διεθνής 6 αντιρατσιστική γιορτή 6 Δεκεμβρίου 6 μέρες 6 τρις 6ο 6ο διαμέρισμα 8 Μάρτη 80s 8η Μάρτη 99%
  Αρχείο:
Πλήρες αρχείο θεμάτων

Επικοινωνία:
info@rednotebook.gr
 
         
 
  Powered by Byte² | Bitsnbytes.gr